از پگه ای یار زان عقار سمایی
ده به کف ما که نور دیده مایی
زانک وظیفهست هر سحر ز کف تو
دور بگردان که آفتاب لقایی
هم به منش ده مها مده به دگر کس
عهد و وفا کن که شهریار وفایی
در تتق گردها لطیف هلالی
وز جهت دردها لطیف دوایی
دور بگردان که دور عشق تو آمد
خلق کجااند و تو غریب کجایی
بر عدد ذره جان فدای تو کردی
چرخ فلک گر بدی مه تو بهایی
با همه شاهی چو تشنگان خماریم
ساقی ما شو بکن به لطف سقایی
بهر تو آدم گرفت دبه و زنبیل
بهر تو حوا نمود نیز حوایی
آدم و حوا نبود بهر قدومت
خالق میکرد گونه گونه خدایی
در قدح تو چهار جوی بهشتست
نه از شش و پنجست این سرورفزایی
جمله اجزای ما شکفته کن این دم
تا به فلک بررود غریو گوایی
غبغب غنچه در این چمن بنخندد
تا تو به خنده دهان او نگشایی
طلعت خورشید تو اگر ننماید
یمن نیاید ز سایههای همایی
خانه بیجام نیست خوب و منور
راه رهاوی بزن کز اوست رهایی
مشک که ارزد هزار بحر فروریز
کوه وقاری و بحر جود و سخایی
هر شب آید ز غیب چون گله بانی
جان رهد از تن چو اشتران چرایی
در عدمستان کشد نهان شتران را
خوش بچراند ز سبزههای عطایی
بند کند چشمشان که راه نبینند
راه الهیست نیست راه هوایی
چون بنهد رخ پیاده در قدم شاه
جست دواسبه ز نیستی و گدایی
کژ نرود زان سپس به راه چو فرزین
خواب ببیند چو پیل هند رجایی
مات شو و لعب گفت و گوی رها کن
کان شه شطرنج راست راه نمایی



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: شعر به وصف حال و هوای عاشقی و ارتباط با معشوق میپردازد. شاعر از یار درخواست میکند که نور دیدگانش را به او بدهد و با اشاره به عهد و وفا، عشق را ستایش میکند. او به زیبایی و لطافت معشوق اشاره میکند و اینکه محبت او دارویی برای دردهای بندگان است. شاعر از معشوق میخواهد تا با خوشحالی و لبخندش زندگی را روشن کند و از آسمان و زمین خواستهای دارد که به سوی رهایی و وصال برود. در نهایت، شاعر از عشق و شوق به معشوق میگوید و دعوت به بازیهای شادی و رهایی میکند.
هوش مصنوعی: از آنجا که هر روز صبح باید دوری از تو را تحمل کنیم، پس ای یار، از آن مقام آسمانی خود به دست ما نور و روشنی ببخش که ما نور چشم تو هستیم.
هوش مصنوعی: چون این کار (دور کردن) وظیفه است، هر صبح زود باید از دست تو دور شود تا آفتاب ملاقات (ما) فرا رسد.
هوش مصنوعی: شما را به خاطر منش نیکتان میستایم و از شما میخواهم که به دیگران وفا کنید، زیرا شهریار (شهرزاد) شخصیت وفاداری است.
هوش مصنوعی: وجود لطیف و زیبای تو مانند هلال ماه است که دور خود میچرخد و از زمان درد و رنجها هم مانند داروی نازک و دلنشین، تسکینی برای آلام میآورد.
هوش مصنوعی: دور عشق تو به اندازهای وسیع است که مردم کجا هستند و تو به تنهایی در کجا قرار داری.
هوش مصنوعی: تو به اندازهٔ ذرات عالم جانم را فدای خود کردی، اگر چرخ فلک (جهان) میخواست زیبایی تو را ارزشمند کند.
هوش مصنوعی: با وجود اینکه ما در مقام شاه و بزرگ هستیم، مانند تشنگان دلآشوب و مضطربیم. ای ساقی، به لطف و بخشش خود به ما کمک کن و ما را سیراب کن.
هوش مصنوعی: به خاطر تو خدا آدم را خلق کرد تا او را در نزد تو به عنوان مخلوقی قرار دهد و همچنین به خاطر تو حوا را هم آفرید و او را به شکل زنبیل و دبه (ظرفهای حمل و نگهداری) تفسیر کرد.
هوش مصنوعی: آدم و حوا به خاطر وجود تو آفریده نشدهاند، بلکه خالق برای تو انواع و اقسام خلق را میآفریند.
هوش مصنوعی: در جام تو چهار نهر از نعمتهای بهشتی جاری است و این نعمتها نه از پنج حس و نه از شش حس انسان است، بلکه این نعمتها برای افزایش شادی و خوشحالی است.
هوش مصنوعی: همهٔ عناصر وجود ما را در این لحظه شکوفا کن تا صدای فریاد سرافرازیمان به آسمان برود.
هوش مصنوعی: غنچهای که در این باغ قرار دارد، تنها زمانی میخندد و شکوفا میشود که تو با خندهات دهانش را باز کنی و موجب شکفتنش شوی.
هوش مصنوعی: اگر چهرهٔ درخشان تو (خورشید) ظاهر نشود، خوشبختی و برکت (یمن) از سایههای (آفریدههای) بیارزش به وجود نخواهد آمد.
هوش مصنوعی: خانهای که بدون جام و می باشد، زیبا و نورانی نیست؛ پس راه رهایی را بزن، زیرا رهایی واقعاً در آن است.
هوش مصنوعی: عطر مشک به قدری ارزشمند است که اگر هزار دریا به اندازهاش بریزند، باز هم نمیتواند به اعتبار کوه وقار و دریای generosity (بخشش و سخاوت) برساند.
هوش مصنوعی: هر شب بهطور ناگهانی و اسرارآمیز، روح مانند گلهداری از غیب بهسوی ما میآید و جان را از بدن جدا میکند، همچون اشترانی که در چراگاه میچرخند.
هوش مصنوعی: در دنیای غیبی، شتران را بهخوبی میچرانند و از نعمتها و زیباییهای آن جا استفاده میکنند؛ اشاره به برکت و نعمتی که در آن عالم نهفته است.
هوش مصنوعی: چشمهایشان را میبندند تا راهی را نبینند، چون راه خدا فقط راهی است که از افکار و هوسهای دنیوی آزاد است.
هوش مصنوعی: زمانی که چهرهاش را به پای شاه میگذارد، از شدت عشق و تواضع، به اندازه دو اسب ارزش پیدا میکند و از حالت نیستی و فقری که داشت، رهایی مییابد.
هوش مصنوعی: اگر کسی به راه کژ برود، مانند فرزین (شخصی در ادبیات که به درستی مسیر را نمییابد) خواب خواهد دید، همانطور که فیل هندی (نماد قدرت و عظمت) آرام و با شکوه است.
هوش مصنوعی: مات شو و از گفتوگو و سرگرمی دست بکش، زیرا آن پادشاه شطرنج که راهنماییات میکند، در حقیقت نمایندهٔ حکمتی عمیقتر است.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
میخواهید شما بخوانید؟ اینجا را ببینید.
سفله جهانا چو گرد گرد بنائی
هم بسر آئی اگرچه دیر بپائی
گرچه سرای بهایمی، حکما را
تو نه سرائی چو بیگمان بسر آئی
شهره سرائی و استوار ولیکن
[...]
ای پادشاه عالم بایسته پادشائی
رادی و راست گوئی پاکی و پارسائی
پاینده چون زمینی تابنده چون هوائی
هم بر قران وکیلی هم بر زمان گوائی
آن کس که با تو دارد یک ساعت آشنائی
[...]
گفتم که کرایی تو بدین زیبایی
ای خالق ما که سرور و مولایی
گفتا که چنین سخن تو میفرمایی
من خود خود را که خود منم یکتایی
عاشق نبود هر آنکه باشد رایی
[...]
ای نفس خسیس همّت سودایی
بر هر سنگی که بر زنم قلب آیی
وقت نیامد که روی باز نمایی
پرده نبندی و خیمه بازگشایی
یوسفِ در پرده ای و منتظرانت
بر سر راه اند تا تو کی به درآیی
عیب نکن گر نیازمند ندارد
[...]
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال یک حاشیه برای این شعر نوشته شده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.