ای عشق کز قدیم تو با ما یگانهای
یک یک بگو تو راز چو از عین خانهای
از بیم آتش تو زبان را ببستهایم
تا خود چه آتشی تو و یا چه زبانهای
هر دم خرابیی است ز تو شهر عقل را
باد چراغ عقلی و باده مغانهای
یا دوست دوستی تو و یا نیک دشمنی
یا در میان هر دو تو شکل میانهای
گویند عاقلان دم عاشق فسانهای است
شب روز کن چرایی اگر تو فسانهای
ای آنک خوبی تو نشانید فتنهها
عشق تو است فتنه و تو خود نشانهای
ای شاه شاه و مفخر تبریز شمس دین
نور زمینیان و جمال زمانهای



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: شاعر در این غزل به عشق و معشوق میپردازد و به بیان ارتباط عمیق خود با عشق حقیقی میپردازد. او عشق را به عنوان وجودی یگانه و رازآلود میبیند که در عین سادگی، پیچیدگیهایی دارد. شاعر به تأثیر عشق بر عقل و درک انسان اشاره کرده و به دوگانگی دوستی و دشمنی در روابط اشاره میکند. در نهایت، او عشق را به عنوان منبع فتنهها و زیباییهای دنیا معرفی میکند و از شمسالدین تبریزی به عنوان نماد این عشق یاد میکند.
هوش مصنوعی: ای عشق، تو که از دیرباز با ما یکی هستی، رازهایت را یکی یکی بگو، چون اگر از عین (منبع) غفلت نکنی، همه چیز را در خود داری.
هوش مصنوعی: از ترس عذاب و آتش ناشی از عشق تو، زبان خود را بستهایم و نمیدانیم که خود تو چه آتش بزرگی هستی و یا آن شعلهای که از تو پدید میآید، چیست.
هوش مصنوعی: هر لحظه نابودی و ویرانیای از سوی تو بر عقل ما میگذرد، مانند بادی که چراغ عقل را خاموش میکند و همانند می و نوشیدنیهای مغانه است که عقل را زایل میسازد.
هوش مصنوعی: ای دوست، یا تو دوست من هستی و با من دوستی میکنی، یا اینکه دشمنی نیکو و البته در فاصلهای مناسب با من قرار داری؛ در هر حال، تو در بین این دو حالت به شکل میانهای هستی.
هوش مصنوعی: عاقلان میگویند که صحبتهای عاشق، مانند داستانی است بیپایه و غیرواقعی. اگر تو هم از آن دست هستی که فقط داستان و فسانه میگویی، پس بیفایده است که در روز و شب به دنبال علت و چرایی باشی.
هوش مصنوعی: ای کسی که زیبایی تو سبب بروز فتنهها و آشفتگیهاست، عشق تو خود فتنهای است و تو خود همان نشانهی عشق و زیبایی هستی.
هوش مصنوعی: ای شمسالدین، تو پادشاه پادشاهان و مایهٔ افتخار تبریز هستی و نوری برای زمینها و زیبایی زمانه.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
میخواهید شما بخوانید؟ اینجا را ببینید.
انصاف دادهام که به خوبی یگانهای
واندر جهان به حیله و افسون فسانهای
پاکیزهتر ز غنچه گل بر بنفشهای
پوشیدهتر ز دانه در در خزانهای
شاخی است دلبری که تو آن را شکوفهای
[...]
ای از جمال حسن تو عالم نشانهای
مقصود حسن توست و دگرها بهانهای
نقاش را اگر ز جمال تو قبله نیست
مقصود او چه بود ز نقشی و خانهای
ای صد هزار شمع نشسته بدین امید
[...]
هرروز کآفتاب برآرد زبانهای
بیرون جهم ز کلبه غم عاشقانهای
نظاره بر رخ تو کنم گر ببینمت
باری ز چاوشان بخورم تازیانهای
از دوستی تو به سر کوی تو نماند
[...]
در کعبه گر ز دوست نبودی نشانهای
حاجی چه التفات نمودی به خانهای؟
مرغان آن هوا به زمین چون کنند میل؟
تا در میان دام نبینند دانهای
بویی ز وصل اگر به مشامش نمیرسید
[...]
مرغ دلم به زلف تو تا ساخت خانهای
یکباره کرد از من مسکین کرانهای
مرغ از برای دانه فتد در کمند شوق
زلفش کمند دل شد و آن خال دانهای
دل بستد از دو دستم و در پای غم فکند
[...]
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.