ای خیالی که به دل میگذری
نی خیالی نی پری نی بشری
اثر پای تو را میجویم
نه زمین و نه فلک میسپری
گر ز تو باخبران بیخبرند
نه تو از بیخبران باخبری
مونس و یار دلی یا تو دلی
تو مقیم نظری یا نظری
ایها الخاطر فی مکرمه
قف زمانا بخداء البصر
لا تعجل به مرور و نوی
بدل اللیل بضؤ السحر
حسن تدبیرک قد صاغ لنا
الهیولی به حسان الصور
گر صور جان و هیولی خرد است
عشق تو دیگر و تو خود دگری
این هیولی پدر صورتهاست
ای تو کرده پدران را پدری
نی هیولای همه آبی بود
چه کند آب چو آبش ببری
گر هیولا و صور جان افزاست
دگرم عشوه مده تو دگری
از هیولا است صور ریگ روان
ریگ را هرزه چرا میشمری



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: مولانا معشوقی را خطاب میکند که چون خیال از دل میگذرد، اما نه خیال است نه پری و نه انسان و هیچ نشانی در زمین و آسمان ندارد. در ابیات عربی از او میخواهد که درنگ کند و شب را به سحر بدل سازد، و سپس با اصطلاحات فلسفی ماده و صورت میگوید معشوق آفرینندهٔ همین ماده و صورت است و از هر دو برتر. در پایان، پرداختن به صورتهای ناپایدار را چون شمردن ریگ روان بیهوده میشمارد.
هوش مصنوعی: ای کسی که مانند خیالی از دل من میگذری؛ اما تو نه خیالی، نه پری و نه انسان، بلکه از همهٔ اینها برتری.
هوش مصنوعی: در پی جای پای تو میگردم، ولی تو نه بر زمین گام مینهی و نه بر آسمان؛ پس نشانی از تو در جهان مادی پیدا نیست.
هوش مصنوعی: حتی آگاهان از حقیقت تو بیخبرند، با این حال چنین نیست که تو از حال بیخبران و غافلان آگاه نباشی؛ تو از همه باخبری.
هوش مصنوعی: نمیدانم تو همدم و یار دلی یا خودِ دلی؛ نمیدانم در نگاه و دیده جای داری یا خودِ نگاه و بینایی هستی.
هوش مصنوعی: ای اندیشه و خیالی که با بزرگواری از دل میگذری، لحظهای روبهروی دیدگانم درنگ کن.
هوش مصنوعی: در گذشتن و رفتن شتاب مکن و شب تاریک ما را به روشنی سپیدهدم بدل کن.
هوش مصنوعی: تدبیر نیکوی تو برای ما مادهٔ نخستین را به صورتهای زیبا درآورده است؛ یعنی تو آفرینندهٔ صورتهای جهانی.
هوش مصنوعی: اگر صورت به منزلهٔ جان باشد و ماده به منزلهٔ خرد، عشق تو چیزی جز اینهاست و خود تو باز چیزی دیگری و فراتر از هر دو.
هوش مصنوعی: ماده پدرِ صورتهاست، اما تو کسی هستی که پدری این پدران را هم کردهای؛ یعنی ماده و صورت هر دو آفریدهٔ تواند.
هوش مصنوعی: مگر نه این است که مادهٔ همهچیز آب بود؟ اما اگر تو آبروی و طراوت آب را بگیری، آب چه کاری از دستش برمیآید؟ همهچیز از تو مایه میگیرد.
هوش مصنوعی: اگرچه ماده و صورت جانافزا باشند، دیگر مرا با اینها فریب مده و سرگرم مکن؛ تو چیزی دیگری و من تو را میخواهم.
هوش مصنوعی: صورتهایی که از ماده پدید میآیند همچون ریگ روان، ناپایدار و بیشمارند؛ پس چرا بیهوده به شمردن این ریگها میپردازی؟
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
میخواهید شما بخوانید؟ اینجا را ببینید.
یک زبان داری و صد عشوهگری
من و صد جان ز پی عشوه خری
از جگر خوردن تو بس نکنی
زانکه پرورده به خون جگری
زهره داری تو ز بیم دل خویش
[...]
دوش سرمست به وقت سحری
میشدم تا به بر سیمبری
تیز کرده سر دندان که مگر
بربایم ز لب او شکری
چون ربودم شکری از لب او
[...]
تو چرا جمله نبات و شکری؟
تو چرا دلبر و شیرین نظری؟
تو چرا همچو گل خندانی؟
تو چرا تازه چو شاخ شجری؟
تو به یک خنده چرا راه زنی؟
[...]
هیچت افتد که به ما بر گذری
وز سرِ لطف به ما در نگری
می توانی که دلم دریابی
بهترک زین غم کارم بخوری
چند خاموش توان بود و حمول
[...]
دره عدل ز دست عمری
زن به فرق سر هر خیره سری
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
مرتبسازی حاشیهها: محبوبترین | جدیدترین | قدیمیترین
تا به حال ۲ حاشیه برای این شعر نوشته شده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.