با من ای عشق امتحانها میکنی
واقفی بر عجزم اما میکنی
ترجمان سر دشمن میشوی
ظن کژ را در دلش جا میکنی
هم تو اندر بیشه آتش میزنی
هم شکایت را تو پیدا میکنی
تا گمان آید که بر تو ظلم رفت
چون ضعیفان شور و شکوی میکنی
آفتابی ظلم بر تو کی کند
هرچه میخواهی ز بالا میکنی
میکنی ما را حسود همدگر
جنگ ما را خوش تماشا میکنی
عارفان را نقد شربت میدهی
زاهدان را مست فردا میکنی
مرغ مرگاندیش را غم میدهی
بلبلان را مست و گویا میکنی
زاغ را مشتاق سرگین میکنی
طوطی خود را شکرخا میکنی
آن یکی را میکِشی در کان و کوه
وین دگر را رو به دریا میکنی
از ره محنت به دولت میکشی
یا جزای زلت ما میکنی
اندر این دریا همه سود است و داد
جمله احسان و مواسا میکنی
این سَرِ نکته است پایانش تو گوی
گرچه ما را بیسر و پا میکنی



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: شاعر در این غزل دربارهٔ چالشها و پیچیدگیهای عشق سخن میگوید و به امتحانهایی که عشق از او میگیرد، اشاره میکند. او عشق را به عنوان نیرویی توصیف میکند که هم مورد لطف و محبت است و هم میتواند درد و رنج به همراه داشته باشد. در این راه، عشق باعث آزار و اذیت و ایجاد حسادت بین انسانها میشود و در عین حال، با تدبیر خود، عارفان را درک و به زاهدان نشاط میبخشد. شاعر به قدرت عشق اشاره میکند که میتواند از رنج به خوشبختی رهنمون کند و تأکید میکند که علیرغم تمام نگرانیها، در نهایت عشق همه چیز را با احسان و مواسات در هم میآمیزد.
هوش مصنوعی: عشق، با من آزمایشهای سختی میکنی و در حالی که به ناتوانیهای من آگاهی، باز هم مرا به چالش میکشی.
هوش مصنوعی: تو به عنوان مترجم و بیانکنندهٔ مقاصد در دل دشمن، او را نسبت به من بدگمان میکنی و بیدلیل در دلش سوءظن میپروری.
هوش مصنوعی: تو هم در دل دیگران آتش فتنه و ناراحتی برمیافروزی و هم خود را به عنوان کسی که شاکی و معترض است، معرفی میکنی.
هوش مصنوعی: شاید دیگران فکر کنند بر تو ستم شده است، اما تو همانند ضعیفان به شِکوه و شکایت میپردازی.
هوش مصنوعی: آفتاب با ظلم خود بر تو چه کار میتواند کند، چرا که هرچه بخواهی از بالای سر خود میکنی و به خودت مربوط است.
هوش مصنوعی: تو ما را به یکدیگر حسود و دشمن میکنی، اما جنگ و درگیری ما را برای خود تماشا و لذتبخش میسازی.
هوش مصنوعی: تو به عرفا شربت خوشگوار و اصل را میدهی که نیکو و باطنی است، ولی زاهدان را به وسوسههای دنیوی و آرزوهای آینده مشغول میکنی.
هوش مصنوعی: تو به مرغی که به فکر مرگ است، غم میدهی و در عوض، بلبلان را شاد و سرزنده میکنی.
هوش مصنوعی: تو زاغ را به چیزهایی که بیارزش و آلوده است (مثل سرگین) علاقهمند میکنی، اما طوطی را که زیبا و شیرینزبان است، به چیزهایی با ارزش (مثل شکر) جذب میکنی.
هوش مصنوعی: تو یکی را در معادن و کوهها میکشی تا استخراجش کنی، و دیگری را به دریا میفرستی تا به طریقی دیگر به زندگیاش ادامه دهد.
هوش مصنوعی: از طریق درد و رنج به کامیابی میرسی یا به خاطر خیانت ما را مجازات میکنی.
هوش مصنوعی: در این دریا (دریای دنیا) همه چیز نفع و سود دارد و تو در این میان به همه احسان میکنی و همدردی و یاری میکنی.
هوش مصنوعی: این نکته را در نظر بگیر که هرچند تو ما را در موقعیت بیسر و پای قرار میدهی، اما این خود نشاندهندهٔ بلندی و عمیق بودن مطلب است.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
میخواهید شما بخوانید؟ اینجا را ببینید.
بیگناه از من تبرا میکنی
آنچه از خواریست با ما میکنی
سهل میگیرم خطاکاری تو
ورچه میدانم که عمدا میکنی
من خود از سودای تو سرگشتهام
[...]
تو که در جان و دلم جا میکنی
زین قدر از من تبرا میکنی
زلف را بر هر دو رخ جا می کنی
غارت جان، قصد دلها می کنی
می دهی ساغر ز چشم پرخمار
سالکان را مست و شیدا می کنی
در جهان از زلف و رخسار این قمر!
[...]
جور با ما می کنی تا می کنی
با که کردی آنچه با ما می کنی
با رقیبان می به مینا می کنی
خون دل در ساغر ما می کنی
می نمایی روی و پنهان می شوی
[...]
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال یک حاشیه برای این شعر نوشته شده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.