ای رخ خندان تو مایهٔ صد گلستان
باغ خدایی درآ خار بده گل ستان
جامه تن را بکن جان برهنه ببین
جان برهنه خوش است تا چه کنی جامه دان
هین که نهای بیزبان پیش چنین جانها
قصه نی بیزبان نعره جان بیدهان
آمد امروز یار گفت سلام علیک
چرخ و زمین را مجو از نفسش آن زمان
خسرو خوبان بخواست از صنمان سرخراج
خاست غریو از فلک وز سوی مه کالامان
لعل لب او که دور از لب و دندان تو
خواند فسونهای عشق خواجه ببین این نشان
آمد غماز عشق گفت در این گوش من
یار میان شماست خوب و لطیف و نهان
دامن دل را کشید یار به یک گوشهای
گوشهٔ بس بوالعجب زان سوی هفت آسمان
گفت ترایم ولیک هر که بگوید ز من
شرح دهد از لبم ده بزنش بر دهان
وآنک بگوید ز تو برد مرا و تو را
وآنک بگوید ز من دور شد از هر دُوان



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: شاعر در این غزل به زیبایی و جاذبهی چهرهی معشوق اشاره میکند و او را مایهی سرزندگی و شکوفایی میداند. او مخاطب را به برهنگی جان دعوت میکند تا از زرق و برق ظاهری رها شده و به عمق هستی پی ببرد. در ادامه، شاعر از حضور این یار که بویی از عشق دارد و زشتیهای دنیا را کنار میزند، صحبت میکند و از قدرت کلام و اثر آن بر جانها میگوید. همچنین، شاعر به شکوه و عظمت عشق و راز و رمزهای آن اشاره کرده و بر ناپایداری دنیا تأکید میکند. در نهایت، شاعر میگوید که عشق در دلها نهان است و شناخت آن نیازمند دلسپاری و توجه است.
هوش مصنوعی: ای روی خندان تو، باعث پیدایش گلهای فراوان در باغ خدا هستی؛ در عوض، در برابر بدیها و زشتیها، گل را به باغ بده و خار را دور کن.
هوش مصنوعی: تن را از لباس و خود را از تعلقات دنیوی جدا کن و به روح خود بپرداز. زیبایی و خوشی وجود بیپوشش جان را ببین و ببین که با این روح آزاد چه کارها که نمیتوانی بکنی.
هوش مصنوعی: هشدار که تو در برابر این جانها خاموش و بیتکلم هستی، چرا که داستان بیزبانی وجود ندارد و نعره و فریاد جان، بیزبان و بیگوش شنیده نمیشود.
هوش مصنوعی: امروز یار (معشوق) آمد و به من سلام کرد. این سلام او آنچنان تاثیری دارد که گردونهٔ هستی و زمین را از یاد میبرد و ما را به یاد نفس او میاندازد.
هوش مصنوعی: خسرو خوبان (که به احتمال زیاد منظور جمشید یا اسفندیار است) از زیباییها و دلبران خواستار شد و به همین دلیل صدا و غوغایی از آسمان برخاست و از سوی ماه (که نماد زیبایی و روشنایی است) ندا و آواز آمد.
هوش مصنوعی: لبهای سرخ او که مجذوبِ تو و دور از لب و دندانهای تو هستند، در افسونهای عشق سخن میگویند. ای خواجه، این نشانه را ببین.
هوش مصنوعی: خبرچینی عشق (غماز عشق) به من گفت که یار (محبوب) در میان شماست و او بسیار زیبا و لطیف است، اما در پنهان است.
هوش مصنوعی: یار دامن دل مرا به سمتی کشید که یک گوشهای بسیار شگفتانگیز است، این سمت به قدری جذاب و حیرتآور است که از آن طرف به هفت آسمان میرسد.
هوش مصنوعی: او (یار) میگوید که به من نزدیک است، اما هر کسی که بخواهد از من صحبت کند، باید از سخنان من چیزی بگوید که من بر زبان آوردهام، وگرنه باید او را به سکوت وادار کرد.
هوش مصنوعی: هر کسی که دربارهٔ تو صحبت کند، به من نزدیک میشود و من را از تو دور میکند؛ و هر کسی که دربارهٔ من صحبت کند، از من دور میشود و تو را به من نزدیک میکند.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
میخواهید شما بخوانید؟ اینجا را ببینید.
باده فراز آورید چارهٔ بیچارگان
قوموا شرب الصبوح، یا ایها النائمین
لفت بخورد و کرم درد گرفتم شکم
سر بکشیدم دودم مست شدم ناگهان
ویژه می پیر نوش گشت چو گیتی جوان
دل چو سبک شد ز عشق در ده رطل گران
بر ارغوان بیش خواه از ارغوان رخ بتی
چو ارغوان باده ای که رخ کند ارغوان
خانه اندوه را زیر و زبر کن همی
[...]
تا که بود آفتاب تا که بود آسمان
فرّخ بادت بهار خرّم بادت خزان
تا که بپاید سپهر تا که بماند جهان
هم به سعادت بپای هم به سلامت بمان
ای شده اشکال شعر از دل و طبعت بیان
ساخته از عقل و فضل بر تن و جان قهرمان
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.