|
|
غیرفعال و فعال کردن دوبارهٔ حالت چسبانی نوار ابزار به بالای صفحات |
|
|
راهنمای نوار ابزار |
|
|
پیشخان کاربر |
|
|
اشعار و ابیات نشان‌شدهٔ کاربر |
|
|
اعلان‌های کاربر |
|
|
ادامهٔ مطالعه (تاریخچه) |
|
|
خروج از حساب کاربری گنجور |
|
|
لغزش به پایین صفحه |
|
|
لغزش به بالای صفحه |
|
|
لغزش به بخش اطلاعات شعر |
|
|
فعال یا غیرفعال کردن لغزش خودکار به خط مرتبط با محل فعلی خوانش |
|
|
فعال یا غیرفعال کردن شماره‌گذاری خطوط |
|
|
کپی نشانی شعر جاری در گنجور |
|
|
کپی متن شعر جاری در گنجور |
|
|
همرسانی متن شعر جاری در گنجور |
|
|
نشان کردن شعر جاری |
|
|
ویرایش شعر جاری |
|
|
ویرایش خلاصه یا برگردان نثر سادهٔ ابیات شعر جاری |
|
|
شعر یا بخش قبلی |
|
|
شعر یا بخش بعدی |
نتانی آمدن این راه با من
کجا دارد هریسه پای روغن
ولی همراهی و با تو بسازم
که چشم من به روی توست روشن
چو از راهت ببردم شرط نبود
میان راه ترک دوست کردن
بغل‌هایت بگیرم همچو پیران
چو طفلانت نهم گاهی به گردن
چو آدم توبه کن از خوشه چینی
چو کشتی بذر آن توست خرمن
دهان بربند گوش فهم بسته‌ست
مگو چیزی که می ناید به گفتن
با انتخاب متن و لمس متن انتخابی می‌توانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: شاعر در این غزل به پیوند عشق و وصال اشاره دارد. او به دنبال همراهی با معشوق است و از سختی‌های موجود در مسیر عشق نمی‌هراسد. ارتباطی نزدیکی بین عاشق و معشوق برقرار است و شاعر از ناپایدار بودن دلبستگی‌ها صحبت میکند. همچنین، او به توبه و آشتی با معشوق در زندگی اشاره میکند و بر اهمیت خاموش کردن لب‌ها و گوش دادن به دلایل عشق تأکید میکند. در نهایت، شاعر به عشق به عنوان بذر زندگی اشاره دارد که باید با احتیاط و محبت پرورش یابد.
هوش مصنوعی: نمی‌توانی در این راه همراه من بیایی، زیرا در این مسیر، پای تو به روغن چرب و لغزنده‌ای می‌چسبد که عبور را دشوار میکند.
هوش مصنوعی: من با تو هم‌صحبت می‌شوم و همراهی می‌کنم، زیرا نگاه من به تو برایم نورانیت و روشنی می‌آورد.
هوش مصنوعی: هرگز نمی‌توانم در میانهٔ راه، دوستیت را ترک کنم. زیرا اگر از راه تو دور شوم، این کار شرطی ندارد و غیرقابل پذیرش است.
هوش مصنوعی: من می‌خواهم تو را مانند پیران در آغوش بگیرم، گویی فرزندانم را گاهی بر دوشم می‌گذارم.
هوش مصنوعی: اگر به گناه و خوشی‌های دنیوی مثل انسان اولیه (آدم) توبه کنی و از جستجوی لذت‌های مادی دست بکشی، به یاد داشته باش که تو مسئول کاشته‌هایی هستی که در زندگی‌ات به بار می‌آورند.
هوش مصنوعی: سکوت کن، چون گوش فهم در اینجا بسته است و حرفی نزن که چیزی برای گفتن نیست.
در حال بارگذاری آرایه‌های ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
می‌خواهید شما بخوانید؟ اینجا را ببینید.
نگه کن آب و یخ در آبگینه
فروزان هر سه همچون شمع روشن
گدازیده یکی دو تا فسرده
بیک لون این سه گوهر بین ملون
غریبی می چه خواهد یارب از من؟
که با من روز و شب بسته است دامن
غریبی دوستی با من گرفته‌است
مرا از دوستی گشته‌است دشمن
ز دشمن رست هر کو جست لیکن
[...]
شبی گیسو فروهشته به دامن
پلاسین معجر و قیرینه گرزن
بکردار زنی زنگی که هرشب
بزاید کودکی بلغاری آن زن
کنون شویش بمرد و گشت فرتوت
[...]
همیدون شخّ‌های کوه قارن
به چشمش همچنان آید که گلشن
ز مویش خانه گردد سنبلستان
ز رویش بوستان گردد شبستان
چو مشگین زلف پیش باد دارد
شود زو باغ و بستان سنبلستان
سپاه مهر او بر من بتازد
[...]
معرفی ترانه‌هایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال یک حاشیه برای این شعر نوشته شده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
برای حاشیه‌گذاری باید در گنجور نام‌نویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.