درد شمس الدین بود سرمایه درمان ما
بی سر و سامانی عشقش بود سامان ما
آن خیال جان فزای بخت ساز بینظیر
هم امیر مجلس و هم ساقی گردان ما
در رخ جان بخش او بخشیدن جان هر زمان
گشته در مستی جان هم سهل و هم آسان ما
صد هزاران همچو ما در حسن او حیران شود
کاندر آن جا گم شود جان و دل حیران ما
خوش خوش اندر بحر بیپایان او غوطی خورد
تا ابدهای ابد خود این سر و پایان ما
شکر ایزد را که جمله چشمهٔ حیوانها
تیره باشد پیش لطف چشمهٔ حیوان ما
شرم آرد جان و دل تا سجده آرد هوشیار
پیش چشم مست مخمور خوش جانان ما
دیو گیرد عشق را از غصه هم این عقل را
ناگهان گیرد گلوی عقل آدم سان ما
پس برآرد نیش خونی کز سرش خون میچکد
پس ز جان عقل بگشاید رگ شیران ما
در دهان عقل ریزد خون او را بردوام
تا رهاند روح را از دام و از دستان ما
تا بشاید خدمت مخدوم جانها شمس دین
آن قباد و سنجر و اسکندر و خاقان ما
تا ز خاک پاش بگشاید دو چشم سر به غیب
تا ببیند حال اولیان و آخریان ما
شکر آن را سوی تبریز معظم رو نهد
کز زمینش میبروید نرگس و ریحان ما



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: مولانا در این غزل به عشق شمسالدین تبریزی و تأثیر عمیق او بر روح و جان انسانها میپردازد. او این عشق را سرمایهای برای درمان و ساماندهی میداند و آن را از منبعی بیپایان توصیف میکند که انسان را به مستی و شگفتی میکشاند. شاعر بر این باور است که در عشق شمس، جان و دل در حیرت هستند و این عشق میتواند عقل را به چالش کشیده و از غم و غصه آزاد کند. در پایان به شکرگزاری از وجود شمسالدین میپردازد و او را همچون منبعی میبیند که زیبایی و لطافت در زندگی به ارمغان میآورد.
هوش مصنوعی: درد شمسالدین (معنای نمادین و صوفیانهای دارد) باعث بهبودی و شفای ماست و بینظمی و بیسر و سامانی عشق او، اساس و پایهٔ زندگی ماست.
هوش مصنوعی: آن تصویر زیبا و زندگیبخش که بخت ما را میسازد، نه تنها رئیس و بزرگ جمع است، بلکه نوشندهٔ شراب روحنواز ما نیز هست.
هوش مصنوعی: در چهرهٔ زیبای او، بخشیدن جان و زندگی هر لحظه، در حال مستی، هم دشوار و هم آسان شده است.
هوش مصنوعی: در زیبایی او، صدها هزار انسان مانند ما شگفتزده میشوند، به گونهای که جان و دل ما در آنجا ذوب و گم میشود.
هوش مصنوعی: در دریای بیپایان محبت و صفای الهی شیرینی و شادی وجود دارد که پیوسته در آن غوطهور میشویم و تا همیشه این تجربیات شیرین برای ما ادامه دارد و زندگی ما به همین شکل شکل میگیرد.
هوش مصنوعی: شکر خدا را که همه چشمههای زندگی، اگرچه تیره باشند و مشکل، اما چشمهی زندگی ما در برابر لطف و فیض خداوند روشن و دلپذیر است.
هوش مصنوعی: جان و دل انسان از شرم به خود میآیند و به سجده میافتند، هنگامی که هوشیارانه، پیش چشم محبوب خوشخلق و میپرست خود، قرار میگیرند.
هوش مصنوعی: عشق چنان قوی و غالب است که از اندوه و غم، به ناگهان عقل را نیز به چنگ میآورد و او را در موقعیتی قرار میدهد که انگار محبت یا عقل به گونهای در تقابل با یکدیگرند.
هوش مصنوعی: عشق، مانند نیشی است که از زخم آن خواب را از چشم عقل میرباید و باعث میشود که عقل انسان، توانایی خود را از دست بدهد و احساسات قوی و شجاعت انسانها را آزاد کند.
هوش مصنوعی: عقل، که نماد درک و فکر است، در حالت دشواری به آسیب میافتد و این آسیب به طور مداوم ادامه دارد. اما این وضعیت، روح را از بند و زنجیرهای ما رها میکند.
هوش مصنوعی: در آینده، خدمت (عبادت و عشق) به شمس دین (مولانا) ممکن است انجام گیرد، زیرا او جانها را به نور حقیقت متصل میکند، درست مانند کسانی چون قباد، سنجر، اسکندر و خاقان که در تاریخ به عنوان فرمانروایانی بزرگ یاد شدهاند.
هوش مصنوعی: زمانی که خاک بر روی زمین پاشیده میشود، چشمهای سر به غیب (ظاهراً نماد بصیرت یا بینش عمیق) باز میشود تا بتواند حال نیکان (اولیاء الله) و بدکاران (آخریان) ما را ببیند.
هوش مصنوعی: شکرگزاری میکند که نازکدلی به سوی تبریز، شهری بزرگ و مهم، میرود، زیرا از خاک این سرزمین گلهای زیبایی مانند نرگس و ریحان میروید.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
میخواهید شما بخوانید؟ اینجا را ببینید.
از پی شمس حق و دین دیده گریان ما
از پی آن آفتابست اشک چون باران ما
کشتی آن نوح کی بینیم هنگام وصال
چونک هستیها نماند از پی طوفان ما
جسم ما پنهان شود در بحر باد اوصاف خویش
[...]
گنج عشق تو نهان شد در دل ویران ما
می زند زان شعله دایم آتشی در جان ما
ای طبیب از ما گذر، درمان درد ما مجوی
تا کند جانان ما از لطف خود درمان ما
یوسف عهد خودی تو، ای صنم با این جمال
[...]
بیگل رویت ندارد، رونقی بستان ما
بی حضورت، هیچ نوری نیست، در ایوان ما
گر بسامان سر کویش رسی ای باد صبح
عرضه داری شرح حال بی سرو سامان ما
در دل ما، خار غم بشکست و در دل غم، بماند
[...]
عاقبت رحمی کند بر درد ما، درمان ما
بندگان خویش را یاد آورد سلطان ما
گر نخواهد بود وصل یار ما اندر بهشت
لاجرم باغ جنان خواهد شدن زندان ما
تو ز وصل خویشتن هرگز نیفتادی جدا
[...]
دردمندم از لب لعلت بده درمان ما
کز رخ چون خور فکندی آتشی در جان ما
در دلم دردیست درمانش نمیدانم ز وصل
خود نمیآید به سر این درد بی درمان ما
خلق گویندم تو را بودی سر و سامان چه شد
[...]
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
مرتبسازی حاشیهها: محبوبترین | جدیدترین | قدیمیترین
تا به حال ۴ حاشیه برای این شعر نوشته شده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.