خلقان همه نیکند جز این تن که گزیدیم
که از سفهش بس سر انگشت گزیدیم
گر هیچ گریزی بگریز از هوس خویش
زیرا همه رنج از هوس بیهده دیدیم
والله که مفری به جز از فر رخش نیست
کاندر خضر و گلشن او می نگریدیم
هر روز که برخیزی رو پاک بشویی
آن سوی دو ای دل که گه درد دویدیم
آن سوی که در ساعت دشوار دل خلق
آید که خدایا همه محتاج و مریدیم
هر دانه که چیدیم همه دام بلا بود
سوی تو پراشکسته و تن خسته پریدیم



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: شاعر در این غزل به توصیف رنج و نارساییهای انسانی میپردازد و از تن خود به عنوان مظهر محدودیت و سفاهت یاد میکند. او به گریزش از هوسها تأکید میکند و میگوید که همه رنجها از هوسهای بیهوده نشأت میگیرد. مولانا به اهمیت تلاش برای رهایی از دنیای مادی و توجه به خداوند اشاره میکند و در نهایت، به زخمهای روحی ناشی از تعلقات worldly پرداخته و به سوی معشوقه الهی روانه میشود. در این راه، او از وجود خداوند به عنوان تنها فرار و پناه حقیقی یاد میکند.
هوش مصنوعی: همه موجودات و انسانها نیکو و خوب هستند جز این بدن که اختیار کردهایم، زیرا از بیخودیش، خود را به شدت آزار دادهایم.
هوش مصنوعی: اگر بتوانی از هوس خود فرار کنی، این کار را بکن؛ زیرا همهٔ درد و رنجی که کشیدهایم، ناشی از هوسهای بیهوده بوده است.
هوش مصنوعی: به خدا سوگند، هیچ راهی برای نجات از غم و رنج جز از زیبایی و خداوندی او نیست و ما جز در جایگاه او در بهشت و گلشنش آرامش نیافتیم.
هوش مصنوعی: هر روز که بیدار میشوی، بدن خود را بشوی و مقداری از گناهان را پاک کن. آن سوی وجودت ای دل، جایی است که در آن مثل لحظاتی که در درد و رنج بودهایم، به روشنی و آرامش میرسیم.
هوش مصنوعی: در آن سوی لحظههای سخت و دشوار، آنجا که دل انسانها در اضطراب و تنگنا قرار میگیرد، ما به درگاه خداوند مراجعه میکنیم و به او میگوییم که همهٔ ما نیازمند و دلبستهٔ تو هستیم.
هوش مصنوعی: هر چیزی که به دست آوردیم، همه دام و تلهای برای ما بود. در این وضعیت، با احساس دلشکستگی و خستگی به سوی تو، ای خدا، پرواز کردیم.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
میخواهید شما بخوانید؟ اینجا را ببینید.
ما فرش بزرگی به جهان باز کشیدیم
صد گونه شراب از کف اقبال چشیدیم
آن جای که ابرار نشستند نشستیم
وان راه که احرار گزیدند گزیدیم
گوش خود و گوش همه آراسته کردیم
[...]
ما فرش بزرگی به جهان باز کشیدیم
بس . . . ن غلامان نکو روی دریدیم
شلوار عروسان زره زلف گشادیم
بر گنبد ترکان پریچهره خزیدیم
بس گنده مغلوک کهن را یله کردیم
[...]
سر جمله بدانید که در عالم پاداش
آنها که درین راه بدادیم بدیدیم
ما را همه مقصود ببخشایش حق بود
المنّة للَّه که بمقصود رسیدیم.
دردا که درین بادیه بسیار دویدیم
در خود برسیدیم و بجایی نرسیدیم
بسیار درین بادیه شوریده برفتیم
بسیار درین واقعه مردانه چخیدیم
گه نعرهزنان معتکف صومعه بودیم
[...]
آن جایکه احرار نشینند، نشستیم
وان کار که ابرار گزیدند، گزیدیم
دیدیم که در عهدۀ صدگونه وبالیم
خود را به یکی جان ز همه باز خریدیم
مارا همه مقصود به آمرزش حق بود
[...]
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.