سر برمزن از هستی تا راه نگردد گم
در بادیه مردان محوست تو را جم جم
در عالم پرآتش در محو سر اندرکش
در عالم هستی بین نیلین سر چون قاقم
زیر فلک ناری در حلقه بیداری
هر چند که سر داری نه سر هلدت نی دم
هر رنج که دیدهست او در رنج شدیدست او
محو است که عید است او باقی دهل و لم لم
سرگشتگی حالم تو فهم کن از قالم
کای هیزم از آن آتش برخوان که و ان منکم
کی روید از این صحرا جز لقمه پرصفرا
کی تازد بر بالا این مرکب پشمین سم
ور پرد چون کرکس خاکش بکشد واپس
هر چیز به اصل خود بازآید می دانم
رو آر گر انسانی در جوهر پنهانی
کو آب حیات آمد در قالب همچون خم
شمس الحق تبریزی ما بیضه مرغ تو
در زیر پرت جوشان تا آید وقت قم



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: شاعر در این غزل به مسأله وجود و هستی میپردازد و از شنونده میخواهد که از دنیا و تعلقات آن فاصله بگیرد تا راه را گم نکند. او به محو شدن در عشق و عرفان اشاره میکند و میگوید که در این عالم آتشین، تنها با درک و بیداری میتوان به حقیقت رسید. شاعر اشاره دارد که هر چیزی به اصل و ریشهاش باز میگردد و در نهایت از انسان میخواهد که در جوهر پنهان خود به دنبال آب حیات بگردد، و به شمس تبریزی به عنوان منبع الهام خود اشاره میکند.
هوش مصنوعی: از توجه به دنیای مادی و هستی پرهیز کن، زیرا این امر موجب گمراهیات میشود. در بیابان، مردان بزرگ و عارفان حاضرند که تو را به درستی راهنمایی کنند.
هوش مصنوعی: در این جهان پر از آتش و التهاب، خود را در حالت حیرانی و غفلت نگهدار. در دنیای وجود، سر خود را به سوی نیلین (دو نیل) بکش که در این وضعیت مانند پرندهای در قفس هستی گرفتار شدهای.
هوش مصنوعی: با وجود این که در دنیا در حال هوشیاری و بیداری هستی، تنهایی و بیحالی تو را در بر گرفته است و حتی اگر سر و صدایی هم داشته باشی، نمیتواند تو را از این حالت رهایی بخشد.
هوش مصنوعی: هر دردی که او (آدمی) متحمل شده، در واقع به شدت دلیلی بر شادی و خوشی است، زیرا در حال حاضر غرق در لذت و سرخوشی است و فقط صدای دهل و آهنگ نشاط را میشنود.
هوش مصنوعی: حال سرگشتگی و گیجی من را درک کن، ای هیزم؛ تو از آن آتش یاد کن و برای من بخوان که من هم از شما هستم.
هوش مصنوعی: هیچکس از این بیابان جز لقمهای تلخ و پر از درد نمیتواند حرکت کند. این مرکب پشمی نمیتواند به بلندیها برسد.
هوش مصنوعی: اگر روح انسان مانند کرکس (پرندهای که به مردار علاقهمند است) به خاک بازگردد، هر چیز به سرمنزل خود برمیگردد و من این را میدانم.
هوش مصنوعی: ای انسان، اگر به جوهر درونی خود توجه کنی و به عمق وجود خود بنگری، مانند آبی که حیات را به وجود میآورد، در ظرفی گم شدهای.
هوش مصنوعی: شمس تبریزی، که حقیقت را نشان میدهد، در زیر پرت جوشانی شبیه به تخم مرغ توست تا زمانی که صبح روشن بیاید. در اینجا اشاره به صبر و انتظار برای ظهور حقیقت و آگاهی است.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
میخواهید شما بخوانید؟ اینجا را ببینید.
ار دستت ز آتش بود
ما را گل مفرش بود
هر چه از تو آید خوش بود
خواهی شفا خواهم الم
ار دستت از آتش بود
ما را ز گل مفرش بود
هرچ از تو آید خوش بود
خواهی شفا خواهی الم
شروان شه اعظم را اقبال سزد بنده
چون بندهٔ اقبالش احرار همه عالم
پیدا شده در عالم آن نور جمال او
آن نور جمال او پیدا شده در عالم
پیدا شده در آدم ذات و صفتش با هم
ذات و صفتش با هم پیدا شده در آدم
یک جرعه ز جام جم خوشتر بود از صد جان
[...]
دور از توام افتاده بر بستر درد و غم
یک پای درین عالم یک پای درآن عالم
راه دل و دینم زد آن عارض گندمگون
نبود بجز این معنی میراث من از آدم
خوی کرده رخت بارد از قرص قمر پروین
[...]
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.