ای خیالت در دل من هر سحور
میخرامد همچو مه یک پاره نور
نقش خوبت در میان جان ما
آتش و شور افکند وانگه چه شور
آتشی کردی و گویی صبر کن
من ندانم صبر کردن در تنور
یاد داری کآمدی تو دوش مست
ماه بودی یا پری یا جان حور
آن سخنهایی که گفتی چون شکر
وان اشارتها که میکردی ز دور
دست بر لب میزدی یعنی که تو
از برای این دل من برمشور
دست بر لب مینهی یعنی که صبر
با لب لعلت کجا ماند صبور
رو به بالا میکنی یعنی خدا
چشم بد را از جمالم دار دور
ای تو پاک از نقشها وز روی تو
هر زمانی یوسفی اندر صدور



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: شاعر در این غزل به زیبایی و خیالی مقدس اشاره میکند که در دل او میدرخشد و به تصویر جاذبهای از معشوق پرداخته است. او از آتش شوق و شور عشق سخن میگوید و به یاد آوردن لحظههای دلربای وصال و اشارتهای معشوق اشاره میکند. شاعر ضمن بیان تشویش درونی و بیتابی، به مفهوم صبر و نیایش نیز پرداخته و معشوق را نماد زیبایی و پاکی معرفی میکند. در آخر، او به حسرت و علاقه به معشوق میپردازد که بر دل او تأثیر گذاشته است.
هوش مصنوعی: تصور تو در دل من هر صبح زود مانند تکهای از ماه میچرخد و درخشان است.
هوش مصنوعی: محبت و زیبایی تو در وجود ما آتش و شوق ایجاد کرده است و در اینجا احساساتی عمیق بوجود میآورد که شدت و هیجان آن را نمیتوان نادیده گرفت.
هوش مصنوعی: تو آتشی به جان من انداختی و به طور غیرمستقیم میگویی صبر کن، در حالی که من نمیدانم صبر کردن همانند نشستن در تنور (که باعث سوختن است) چگونه ممکن است.
هوش مصنوعی: یادت هست که دیروز (دوش) با حالتی مست و خوشحال به دیدار من آمدی؟ در آن زمان، تو مانند ماه، پری، یا جان حور (حوری) زیبا به نظر میرسیدی.
هوش مصنوعی: سخنانی که تو گفتی مثل شکر شیرین بود و نشانههایی که از دور به من میدادی، پر از معنا و اشاره بودند.
هوش مصنوعی: تو با گذاشتن دستت بر لب، به من میفهماندی که برای این دل من، شکیبایی و آرامش داشته باش.
هوش مصنوعی: دست بر لب میگذاری یعنی صبر تو با زیبایی لبت کجا باقی مانده است و دیگر طاقت ندارم.
هوش مصنوعی: وقتی رو به بالا میکنی، یعنی از خدا میخواهی که چشمهای بد را از زیباییام دور کند.
هوش مصنوعی: ای تو که از هر گونه نقص و ظاهری پاکی و همیشه از چهرهات زیبایی چون یوسف در دلهای مردم میدرخشد.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
میخواهید شما بخوانید؟ اینجا را ببینید.
حق چو دید آن نور مطلق در حضور
آفرید از نور او صد بحر نور
مرد زرگر را بخوان زان شهر دور
با زر و خلعت بده او را غرور
آن شنیدستی که در اَقْصایِ غُور
بارْسالاری بیفتاد از ستور
گفت: «چشمِ تنگِ دنیادوست را
یا قناعت پُر کند یا خاکِ گور»
یافتم شهری مکان عیش و سور
بلکه فردوسی پر از غِلمان و حور
هر که آمد در جهان پر ز شور
عاقبت رفتن می باید به گور
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال یک حاشیه برای این شعر نوشته شده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.