منم از جان خود بیزار بیزار
اگر باشد تو را از بنده آزار
مرا خود جان و دل بهر تو باید
که قربان تو باشد ای نکوکار
ز آزار دلت گرچه نگویی
درون جان من پیداست آثار
بهار از من بگردد چون ندانم
چو در دل جای گلشن پر شود خار
گناهم پیش لطفت سجده آرد
که ای مسجود جان زنهار زنهار
گنه را لطف تو گوید که تا کی
گنه گوید بدو کاین بار این بار
تن و جانی که خاک تو نباشد
تن او سله باشد جان او مار
تو خورشیدی و مرغ روز خواهی
چو مرغ شب بیاید نبودش بار
چو برگیری تو رسم شب ز عالم
چه پرها برکند مرغ شب ای یار
به حق آن که لطف تو جهانست
که آن جا گم شود این چرخ دوار
به چشم جان چه دریا و چه صحرا
در آن عالم چه اقرار و چه انکار
به تنگی درفتد هرک از تو ماند
فروکن دست و او را زود بردار
به قصد از شمس تبریزی نگردم
چگونه زهر نوشد مرد هشیار



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: عاشق از اینکه شاید معشوق را رنجانده باشد پوزش میخواهد و جان خود را فدای او میداند. گفتوگوی گناه و لطف را نشان میدهد که گناه پیوسته زنهار میخواهد و لطف میبخشد. معشوق را خورشیدی میخواند که پرندگان شب را راه نمیدهد و لطفش جهانی بیکران است، و از او میخواهد دورافتادگان را دریابد. در پایان میگوید روی گرداندن از شمس تبریزی مانند آگاهانه زهر نوشیدن است.
هوش مصنوعی: اگر از من، که بندهات هستم، آزاری به تو رسیده باشد، از جان خودم سخت بیزارم.
هوش مصنوعی: من جان و دل را فقط برای تو میخواهم تا فدای تو شوند، ای نیکوکار.
هوش مصنوعی: هرچند از رنجیدگی دلت چیزی نمیگویی، نشانههای آن در درون جان من آشکار است.
هوش مصنوعی: چگونه نفهمم که بهار از من روی گردانده، وقتی دلم که جای گلزار بود پر از خار شده است؟
هوش مصنوعی: گناهم در برابر لطف تو به سجده میافتد و میگوید: ای کسی که جانها بر تو سجده میکنند، امان بده، امان.
هوش مصنوعی: لطف تو به گناه میگوید: تا کی؟ و گناه پاسخ میدهد: همین یک بار، همین یک بار دیگر.
هوش مصنوعی: تن و جانی که خاکِ راه تو و فرمانبر تو نباشد، تنش مانند سبدی است و جانش ماری درون آن؛ یعنی وجودی زیانبار و بیارزش است.
هوش مصنوعی: تو خورشیدی و پرندهٔ روز را میپذیری؛ وقتی پرندهٔ شب (مثل جغد و خفاش) بیاید، به درگاهت راه ندارد.
هوش مصنوعی: ای یار، وقتی تو شب را از جهان برداری، پرندهٔ شب از درماندگی چه پرها که از خود نمیکند.
هوش مصنوعی: سوگند به اینکه لطف تو جهانی است چنان پهناور که این فلک گردان در آن گم میشود.
هوش مصنوعی: برای چشم جان دریا و صحرا یکسان است و در آن عالم اقرار و انکار تفاوتی ندارد؛ همه در لطف تو محو میشود.
هوش مصنوعی: هر کس از تو جدا بماند به تنگنا و سختی میافتد؛ دستت را دراز کن و زود او را بالا بکش.
هوش مصنوعی: من به عمد از شمس تبریزی روی نمیگردانم؛ مرد هوشیار چگونه آگاهانه زهر مینوشد؟
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
میخواهید شما بخوانید؟ اینجا را ببینید.
من این جا دیر ماندم، خوار گشتم
عزیز از ماندن دایم شود خوار
چو آب اندر شَمَر بسیار ماند
زُهومت گیرد از آرام بسیار
منقش عالمی فردوس کردار
نه فرخار و همه پر نقش فرخار
هواش از طلعت ماهان پر از نور
زمینش از بوسۀ شاهان پر آثار
بتانی اندر و کز خط خوبان
[...]
مرا با عاشقی خوش بود هموار
کنون خوشتر، که در خور یافتم یار
کنون خوشتر، که ناگاهان برآورد
مه دو هفته من سر ز کهسار
کنون خوشتر، که با او بوده ام دی
[...]
نبینی بر درخت این جهان بار
مگر هشیار مرد، ای مرد هشیار
درخت این جهان را سوی دانا
خردمند است بار و بیخرد خار
نهان اندر بدان نیکان چنانند
[...]
چه باشد گر خوری صد سال تیمار
چو بینی دوست را یک بار دیدار
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال یک حاشیه برای این شعر نوشته شده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.