یا شبه الطیف لی انت قریب بعید
جمله ارواحنا تغمس فیما ترید
نوبت آدم گذشت نوبت مرغان رسید
طبل قیامت زدند خیز که فرمان رسید
انت لطیف الفعال انت لذیذ المقال
انت جمال الکمال زدت فهل من مزید
از پس دور قمر دولت بگشاد در
دلق برون کن ز سر خلعت سلطان رسید
جاء اوان السرور زال زمان الفتور
لیس لدنیا غرور یا سندی لا تحید
دیو و پری داشت تخت ظلم از آن بود سخت
دیو رها کرد رخت چتر سلیمان رسید
هل طرب یا غلام فاملا کاس المدام
انت بدار السلام ساکن قصر مشید
عشق چه خوش حاکمیست ظالم و بیقول نیست
حاجت لاحول نیست دیو مسلمان رسید
یا لمع المشرق مثلک لم یخلق
خذ بیدی ارتقی نحوک انت المجید
عاشق از دست شد نیست شد و هست شد
بلبل جان مست شد سوی گلستان رسید
پرده برانداخت حور جمله جهان همچو طور
زیر و زبر بست نور موسی عمران رسید
هر چه خیال نکوست عشق هیولای اوست
صورت از رشک حق پرده گر جان رسید
هست تنت چون غبار بر سر بادی سوار
چونک جدا گشت باد خاک به ماچان رسید
اعلم ان الغبار مرتفع بالریاح
مثل هوی اختفی وسط صیاح شدید



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: این غزلِ ملمّع، با مصراعهایی یکی در میان عربی و فارسی، از فرا رسیدنِ روزگارِ تازهای سخن میگوید: دورهٔ خاک و سستی سپری شده و قیامتِ جان و نوبتِ شادی آمده است. با تصویرهایی چون رسیدنِ چترِ سلیمان، مسلمان شدنِ دیو و تجلیِ طور، چیرگیِ عشق بر نفس را نشان میدهد. در پایان، تن را به گردی تشبیه میکند که بر بادِ جان سوار است و با جدا شدنِ باد فرو مینشیند؛ پس اصل و نیروی حقیقی از جان است.
هوش مصنوعی: ای که برای من همچون خیالِ شبانهای، هم نزدیکی و هم دور؛ همهٔ جانهای ما در آنچه تو بخواهی غرقاند و به خواست تو تسلیماند.
هوش مصنوعی: دورهٔ آدمِ خاکی به سر آمد و نوبت مرغانِ جان رسید که به سوی اصل خود پرواز کنند. طبلِ قیامت را زدهاند؛ برخیز که فرمانِ حق آمده است.
هوش مصنوعی: تو در کردار لطیف و در گفتار شیرینی و زیباییِ کمال تویی؛ بر لطف خود افزودی، آیا باز هم بیشتر هست؟ اشارهای است به «هل من مزید» در قرآن.
هوش مصنوعی: پس از گردشِ ماه و روزگارِ دگرگونی، بخت در را گشود؛ جامهٔ ژندهٔ درویشی را از تن بیرون کن که خلعتِ پادشاه رسیده است.
هوش مصنوعی: هنگامِ شادی فرا رسید و روزگارِ سستی و افسردگی سپری شد؛ دیگر فریبِ دنیا کارگر نیست. ای تکیهگاهِ من، روی برمگردان.
هوش مصنوعی: دیو و پری بر تخت نشسته بودند و از این رو ستم سخت بود؛ اکنون دیو بار و بنه را رها کرد و رفت و چترِ سلیمان رسید. یعنی نفسِ ستمگر رفت و فرمانروای حق آمد.
هوش مصنوعی: ای ساقی، شادی آور و جامِ شراب را پر کن؛ تو در سرای سلامت، یعنی بهشت، و ساکنِ کاخی بلند و استواری.
هوش مصنوعی: عشق چه فرمانروای خوبی است؛ نه ستمگر است و نه بدقول. دیگر نیازی به «لا حول» گفتن برای راندن دیو نیست، زیرا دیو مسلمان شده است؛ یعنی نفس در پرتو عشق رام شده است.
هوش مصنوعی: ای درخششِ مشرق، کسی مانند تو آفریده نشده است؛ دستم را بگیر تا به سوی تو بالا بروم، که تو بزرگوار و باشکوهی.
هوش مصنوعی: عاشق از خود بیخود شد؛ از خود فانی شد و به هستیِ حقیقی رسید. بلبلِ جان مست شد و به گلستان رسید.
هوش مصنوعی: حور پرده را کنار زد و همهٔ جهان مانند کوه طور از تجلی روشن شد؛ نور زیر و بالا را فرا گرفت و گویی موسیِ عمران رسید.
هوش مصنوعی: هر خیالِ نیکو و زیبایی، مادهٔ اصلیاش عشق است؛ صورت به سبب غیرتِ حق آمد تا پردهای بر جان باشد و حقیقت را بپوشاند.
هوش مصنوعی: تنِ تو مانند گردی است که بر بادی سوار است؛ هنگامی که باد، یعنی جان، از آن جدا شود، خاک بر زمین فرو مینشیند و به جای خود بازمیگردد.
هوش مصنوعی: بدان که گرد را بادها بالا میبرند؛ همچون خواهشی که در میانِ بانگی سخت پنهان مانده است. یعنی تن به نیروی جان برپاست و خود از خود جنبشی ندارد.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
میخواهید شما بخوانید؟ اینجا را ببینید.
زاغ بیابان گزید خود به بیابان سزید
باد به گل بر بَزید گل به گل اندر غژید
یاسمن لعل پوش سوسن گوهر فروش
بر زنخ پیلگوش نقطه زد و بشکلید
دی به دریغ اندرون ماه به میغ اندرون
[...]
روزه ز ما تافت روی راه سفر برگزید
رفت به سوی سفر و ز ما صحبت برید
عید برو دست یافت تیغ ظفر برکشید
چون سیه منهزم روزه ازو در رمید
تا رقم عاشقی در دلم آمد پدید
عاشقی از جان من نبست آدم برید
در صفت عاشقی لفظ و عبارت بسوخت
حرف و بیان شد نهان نام و نشان شد پدید
قافله اندر گذشت راه ز ما شد نهان
[...]
واقعهٔ عشق را نیست نشانی پدید
واقعهای مشکل است بسته دری بی کلید
تا تو تویی عاشقی از تو نیاید درست
خویش بباید فروخت عشق بباید خرید
پی نبری ذرهای زانچه طلب میکنی
[...]
روی تو چون روی مار خوی تو زهر قدید
ای خنک آن را که او روی شما را ندید
من شده مهمان تو در چمن جان تو
پای پر از خار شد دست یکی گل نچید
ای مثل خارپشت گرد تو خار درشت
[...]
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال یک حاشیه برای این شعر نوشته شده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.