هر هنر من که زانگیز طبع
در نظر عقل شود جلوهگر
خصم بداندیش حسد پیشه را
ناوکی از رشک رسد بر جگر
طوطی شیرین عمل نطق من
کام جهان را چو کند پرشکر
چاشنی آن به مذاق حسود
چون رسد از زهر بود تلختر
ز آب و هوای چمن طبع من
چون شود اشجار سخن پرثمر
بی جهتی ناخن دخل غنیم
میوه خراشی کند از هر شجر
طایر عنقا لقب درک من
بیضهٔ معنی چو کشد زیر پر
خصم سیهرو کندش زاغ نام
روح قدس گر زند از بیضه سر
جنبش دریای خیالات من
افکند از تک چو به ساحل گوهر
مدعی آن لل شهوار را
گاه خزف خواند و گاهی حجر
ابر مطیر شکرین کلک من
بر چمن دهر چو ریزد مطر
دوست خورد نیشکر از فیض آن
زهر گیا دشمن حیوان سیر
محتشم اندر نظر عیب جو
عیب تو این است که داری هنر



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: شاعر در این شعر به توصیف هنر و تواناییهای خویش میپردازد و از گرایش حسادت و کینهورزی برخی افراد به خاطر استعدادهایش سخن میگوید. او با استفاده از تمثیلهایی مانند طوطی و عنقا، به زیبایی و شیرینی نطق و اندیشههای خود اشاره میکند و میگوید که منتقدانش، به جای قدردانی، فقط عیبجویی میکنند. در نهایت، شاعر تاکید میکند که عیب واقعی من این است که هنرمند هستم و این خود باعث حسادت دیگران میشود.
هوش مصنوعی: هر هنری که از نفس و روان من سرچشمه بگیرد، در نظر عقل زیبا و نمایان خواهد شد.
هوش مصنوعی: دشمن بداندیش، که به حسد عادت کرده، در دل خود به خاطر رشک و کینه، زخم و ناراحتی را احساس میکند.
هوش مصنوعی: گوینده، با زبانی شیرین و دلنشین سخن میگوید و خود را به مانند طوطی میداند که با کلامش لذت و شکر بر کام جهان میافزاید.
هوش مصنوعی: چاشنی و طعمی که به مذاق حسود برسد، مانند زهر و بسیار تلخ است.
هوش مصنوعی: چون هوای چمن به من تأثیر بگذارد، میوههای سخن من نیز پربار و ارزشمند خواهند شد.
هوش مصنوعی: بیهدف بودن از فایدهٔ ثروت و مال، همانند ناخن زدن به میوهای است که درختان مختلف از آن میوه میدهند. این کار تنها به آسیب رساندن به میوهها میانجامد.
هوش مصنوعی: پرندهٔ افسانهای عنقا (که نماد فراخی و بلندی است) نشاندهندهٔ درک من از معنای عمیق و پنهان است، که اگر این درک را از زیر بال خود (آبی و آزاد) بیرون بکشم.
هوش مصنوعی: دشمن تیرهرو با نام زاغ (پرندهای که نماد بدی و بدبینی است) روحی را که نشانهٔ پاکی و قداست است، تهدید میکند، در صورتی که او (روح قدس) از درون بیضهی دل و عقل بمیرد.
هوش مصنوعی: خیالات و تصوراتی که مثل دریای پرخروش در من جاری هستند، چون با اندیشه و تفکر خودم را به ساحل میزنم، باعث میشوند که گوهرهای ارزشمندی به وجود بیاید.
هوش مصنوعی: مدعی (شخصی که خود را در مقام داوری و قضاوت قرار داده) گاهی این شهوار (عشق و آرزو) را به طعنه چیز بیارزشی چون خزف مینامد و گاهی آن را به مقام ارزشمندی مانند سنگ (حجر) میبرد.
هوش مصنوعی: خطوط زیبای قلم من مانند باران شیرین بر چمن روزگار میبارد.
هوش مصنوعی: دوست از شیرینی نیشکر بهرهمند میشود و این زیبایی و خوشی به او میرسد، در حالی که دشمن، به خاطر حسادتش، در زیر سایه سنگین و تلخ زهر گیاهان، گرفتار میشود.
هوش مصنوعی: محتشم در نظر عیبجویان، عیب تو این است که هنری داری.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
ز ابر سیهروی سمنبوی راد
گیتی گردید چو دارالقرار
روز خورست ای به دو رخ همچو خور
تافت خور از چرخ فلک باده خور
باده خور و نیز مرا باده ده
خوبی احوال زمانه نگر
عدل جهاندار ملک ارسلان
[...]
گر نکشی سر ز برم ای پسر
عمر برم با تو به شادی بسر
ور ببری پای خود از دام من
دست من و دامن تو ای پسر
بر سمن از مورچه داری نشان
[...]
ای در تو مقصد اهل هنر
بر در تو حادثه نکند گذر
منهزم از خلق تو خیل فساد
منتظم از نطق تو عقد گهر
خدمت تو پیشهٔ هر کامگار
[...]
او ستده پیشکش آن سفر
از سرطان تاج و ز جوزا کمر
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.