بهتر است از هرچه دهقان در چمن میپرورد
آن چه آن نازک بدن در پیرهن میپرورد
زان دو زلف و عارضم پیوسته در حیرت کنون
بیضهٔ خورشید را زاغ و زغن میپرورد
نافه دارد بوئی از زلفت که بهر احترام
ایزدش در ناف آهوی ختن میپرورد
هست شیرین را درین خمخانه از حسرت دریغ
بادهٔ تلخی که بهر کوه کن میپرورد
بهرهای از دامنم خار است از آن گل پیرهن
گرد خرمن بین که اندر گل سمن میپرورد
میدهد از اشگ سرخم آب تیغ خویش را
تشنهٔ خون مرا از خون من میپرورد
عشق در هر آب و گل حالی دگر دارد از آن
محتشم جان میگدازد غیر تن میپرورد



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: این غزل در وصف زیبایی تن، زلف و چهرهٔ معشوق آغاز میشود و زلف سیاه و رخسار روشن را به زاغ و تخم خورشید و بوی زلف را به مشک ختن مانند میکند. سپس به بیبهرگی عاشق میرسد: سهم او از یار تنها خار است و یار شمشیرش را با خون او سیراب میکند. در پایان، شاعر سوختن جان خود را با آسودگی و تنپروری رقیب مقایسه میکند و این تفاوت را به اثر گوناگون عشق در سرشتها نسبت میدهد.
هوش مصنوعی: آنچه آن یارِ نازکاندام در زیر پیراهن پرورده است، یعنی تن لطیف او، از هر گل و میوهای که باغبان در باغ میپروراند بهتر و زیباتر است.
هوش مصنوعی: از دیدن آن دو زلف سیاه و چهرهٔ روشن پیوسته در شگفتیام؛ گویی زاغ و زغن، که همان زلفهای سیاهاند، تخم خورشید را، که همان رخسار تابان است، در آغوش خود میپرورند.
هوش مصنوعی: نافهٔ مشک بویی از زلف تو گرفته است و به همین سبب خداوند از سرِ احترام آن را در ناف آهوی ختن نگه میدارد و میپروراند.
هوش مصنوعی: در این میخانهٔ عشق، شیرین از سرِ حسرت حتی بادهٔ تلخ رنج را که برای فرهاد کوهکن آماده میشود دریغ میدارد؛ یعنی معشوق حتی رنج عشق را هم بیدریغ به عاشق نمیبخشد.
هوش مصنوعی: سهم من از آن یار گلپیراهن تنها خاری است که به دامنم آویخته است؛ شگفتی را ببین که او در کنار گل، یاسمن هم میپروراند و به دیگران گل و سمن میرسد و به من خار.
هوش مصنوعی: یار با اشک سرخ و خونین من شمشیر خود را آب میدهد؛ یعنی شمشیری را که تشنهٔ خون من است، با خون خود من سیراب میکند و میپروراند.
هوش مصنوعی: عشق در هر سرشتی اثری دیگر دارد؛ از همین روست که جان محتشم در عشق میگدازد، اما رقیب (غیر) در همین حال تن خود را میپروراند و فربه میشود.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
سرو من در سایهٔ سنبل سمن میپرورد
سبزهٔ تر در کنار نسترن میپرورد
باغبان گر بیند آن رخسار و خط ماند خجل
زان گل و ریحان که بر طرف چمن میپرورد
مایهبخش اشک غمّاز آمد از خونابه دل
[...]
غیر را در بزم خاص آن سیمتن میپرورد
یوسف ما گرگ را در پیرهن میپرورد
خون چو گردد مشک هیهات است ماند در وطن
نافه را بیهوده آهوی ختن میپرورد
آن حریف خار زخمم من که صحرای جنون
[...]
به هر کام غیر آن شیرینسخن میپرورد
از سخن شهدی که در کنج دهن میپرورد
به هر آغوش رقیب آن سیمتن میپرورد
سیم خامی کاندرون پیرهن میپرورد
ریزد از هم آشیانها را چمن پرا چرا
[...]
دایه، کِت در مهد زر ای سیمتن میپرورد
دشمن جانی برای جان من میپرورد
دلبری دارم که باشد تلخکامی قسمتم
زان حلاوتها که در کنج دهن میپرورد
مهرپرور یوسفی دارم، که در کنعان حسن
[...]
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.