مژده‌ای اهل زمین که اقبال بر هفت آسمان
کوس دولت زد به نام خسرو صاحبقران
زد سپهر پیر در دارالعیار سلطنت
سکهٔ شاهی به نام پادشاه نوجوان
خواند بر بالای نه منبر خطیب روزگار
خطبهٔ فرمان به اسم والی گیتی ستان
بر سر ایوان عرش اینک منادی می‌زند
کامد و کرسی نشین شد خسرو دارانشان
خسرو بیضا علم صاحب لوای کامکار
قیصر انجم حشم کشور گشای کامران
آفتابی کز طلوعش بعد چندین انتظار
آمدند از خرمی در رقص ذرات جهان
کامکاری کز ظهورش شد به یکبار آشکار
صورت عیشی که بود از دیدهٔ مردم نهان
آسمان شان و شوکت آفتاب شرق و غرب
پاسبان ملک و ملت پادشاه انس و جان
شاه عادل شاه اسمعیل کز به دو ازل
دست عدلش بخیه زد بر تارک نوشیران
آن که عازم گر شود بر حرب و گوید القتال
آسمان جازم شود بر عجز و گوید الامان
وانکه گر رخش تسلط گرم تازد بر زمین
نرم سازد گاو و ماهی را به یکبار استخوان
عون رافت گسترش در رتبه افزائی دهد
صعوه را بر فرق فرقد سای سیمرغ آشیان
دست عاجز پرورش در سرکش آزاری کشد
اره ازسین سها بر فرق قاف فرقدان
تیغ زن تارک شکن جوشن گسل مغفر شکاف
شیر حرب اژدر مصاف ارقم کمند افعی سنان
گر زند شخص عتابش بانک بر پست و بلند
لنگر و جنبش نماند در زمین و آسمان
بگسلد بند سکون چون کشتی لنگر گسل
گر به این گوی گران جنبش نماید صولجان
زین محیط بیکران افتد دو کشتی بر کنار
گر زند چرخ مدور را محرف بر میان
هیبت او کز جوارح می‌رود جنبش برون
می‌تواند بست پیلی را به تار پرنیان
خاک میدان چون به لعب نیزه ریزد بر هوا
پشت گاو و ماهی از نوک سنان گیرد نشان
آسمان بیند عناصر را به ترتیب دگر
گر کند حملش بر اطراف زمین لنگر گران
گرچه کسری مدتی خر گه فکند از جا که بود
صعوه را بر آستان بارگاهش آشیان
پرتو انداز است بر آئینهٔ درک خرد
نقش این صورت که هست از شان این کسری نشان
کز برای دفع سرگردانی موری زند
قرنها صبر و سکون را آتش اندر خانمان
حرف ناکامی زدود از صفحهٔ عالم که هست
کام بخش و کامیاب و کامکار و کامران
آن چه ریزد قرنها در بطین بحر از صلب ابر
بر گدائی ریزد آن ریزنده دریا و کان
گرچه آن رخشنده خورشید جهان آرا نگشت
مدتی پرتو فکن بر ساحت این خاکدان
کرد آخر جلوه‌ای کاعدای دجال اتفاق
بر بسیط خاک پاشیدند از هم ذره‌سان
بعد ازین غیبت ظهور عالم آرائی چنین
هست مرآت ظهور و غیبت صاحب زمان
فرد بی‌عسکر نگر از خاوران آید برون
شهسواری این چنین از خیل گیتی داوران
چرخ چاچی تنگ خنگ سرکش او می‌کشید
بر کمر بگسست ناگاهش نطاق کهکشان
وه چه خنگست این که هرگز مثل و شبهش ز امتناع
وهم را در وهم نگذاشت و گمان را بر گمان
زود جنبش دیر تسکین کم تحمل پر شتاب
خوش تحرک خوش توقف خوش ثبات خوش نشان
رعد صولت برق سرعت گرم رو بسیار دو
کم خورش آهو روش صرصر یورش آتش عنان
نرم کاگل سخت سم مالیده مو برچیده ناف
خورد سر کوچک دهن فربه سرین لاغر میان
صورتش بر لخت کوهی گر کند نقاش نقش
جنبش آرد بی‌قراریهاش در کوه گران
گر به سوی غرب تیری سر دهد نازنده‌اش
می‌نیاید جز به حد شرق بیرون از کمان
از وجود او خلل در سد حکمت شد که نیست
با تکش طی مکان مستلزم طی زمان
راه گردون را ز سوی سطح مخروط هوا
گرم‌تر ز آتش کند قطع و سبک‌تر از دخان
بگذرد در یک نفس کشتی ز دریای محیط
گر نگارد صورتش را ناخدا بر بادبان
گر تک او را به خورشید جهان پیما دهند
صد غروب و صد طلوع آی از او اندر زمان
گر زمین باشد ز مغناطیس و او آهن لحیم
از سبک خیزی برو طی جهان ناید گران
فارسش هرجا که میراند به رغبت می‌رود
کامران شخصی که این اسبش بود در زیر ران
راکب او در خراسان گر نهد پا در رکاب
پای دیگر در رکاب آرد در آذربایجان
در نوردیدم سخن کاوصاف این عالم نورد
کرده بر خنگ بلاغت تنگ میدان بیان
ای فدایت هرچه موجود است در روی زمین
وی نثارت هرچه موقوفست در بطن زمان
ای نشان عشقت اندر چهرهٔ خرد و بزرگ
وی کمند مهرت اندر گردن پیر و جوان
هرکسی جان را برای خویش می‌دارد عزیز
وز برای چون تو جانان جان عزیزان جهان
زهرکش ساقی تو باشی به ز شهد خوش‌گوار
مرگ کش باعث تو گردی به ز عمر جاودان
تارک شیر فلک تا سینهٔ گاو زمین
بر دری گر از زبردستی به تیغ امتحان
این ز جان لذت چشان گوید نثارت بادسر
وان بدل منت گشان گوید فدایت بادجان
ذره پرور آفتابا مهر گستر خسروا
ای دل ذرات عالم جانب مهرت کشان
چند مایوسی بود از حسرت پابوس تو
با فلک در جنگ و با خود در جدل دیوانه‌سان
نوزده سال از برای فتح باب دولتت
دست امیدم به دعوت زد در نه آسمان
بعد از آن کایام نومیدی سرآمد بی‌قضا
وین امید از یاری ایزد برآمد بی‌گمان
در طلوع آفتاب دولت و نصرت گرفت
سایهٔ چتر همایون قیروان تا قیروان
در سجود بارگاه عرش تمثالت کشید
هر مکین فرش غبرا سر به اوج لامکان
من که می‌سوزم چو می‌آرم ظهورت در ضمیر
من که می‌میرم چو می‌آرم حدیثت بر زبان
همچو نرگس روز و شب بر دیده دارم آستین
بس که میرانم سرشک از دوری آن آستان
وجه دوری این که از بیماری ده ساله هست
رخش عزمم ناروا پای تردد ناروان
گر به دل این داغ بی‌مرهم بماند وای دل
ور به جان این درد بی‌درمان بماند وای جان
چارهٔ من کن به قیوم توانا کز غمت
ناتوانم ناتوانم ناتوانم ناتوان
محتشم وقت سپاس انگیزی آمد از دعا
بهر پاس جان شاهنشاه انجم پاسبان
تا شود طالع ز برج قلعه چرخ آفتاب
در نقاب نور سازد چهرهٔ ظلمت نهان
آفتاب قلعه مطلع باد از برج مراد
آن چنان طالع که ظلمت را کند محو از جهان
با انتخاب متن و لمس متن انتخابی می‌توانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: شعر در مدح شاه اسمعیل صفوی است و به ستایش ویژگی‌ها و دستاوردهای او می‌پردازد. شاعر با زبانی تأثیرگذار، ظهور شاه را مژده‌ای برای مردم و نشانه‌ای از دولتی کامیاب می‌داند. او شاه را به عنوان حاکم عادل و توانا معرفی کرده و از قهرمانی و توانایی‌های او در جنگ و صلح سخن می‌گوید. همچنین، شاعر از بیماری و دوری خود از شاه ابراز ناله و حسرت می‌کند و امید به ظهور دوباره او را در دل دارد. در نهایت، او دعا می‌کند که برکت و روشنایی شاهنشاه، ظلمت را از جهان بزداید و طلوعی تازه برای ملت به ارمغان آورد.
هوش مصنوعی: مژده برای مردم زمین که بخت و fortuna بر روی آسمان‌های هفت‌گانه، به نام خسرو صاحبقران، صدای اولین پیروزی را به‌سر می‌زند.
هوش مصنوعی: آسمان کهنه در قصر سلطنت، سکه‌ای با نام پادشاه جوان ضرب کرده است.
هوش مصنوعی: خطیب زمان در بالای نه منبر، خطبه‌ای را به نام حاکم جهان، یعنی شاه اسمعیل، قرائت کرد و فرمانی را اعلام نمود.
هوش مصنوعی: در بالای عرش، اینک کسی صدا می‌زند که شاه قدرتمند و بزرگ به throne (کرسی) نشسته است و خبر خوشی را اعلام می‌کند.
هوش مصنوعی: شاه اسمعیل، که پیروزی‌هایش را می‌توان به آفتابی درخشان تشبیه کرد، علم‌داری است که پرچم‌دار پیروزی‌ها و دستاوردهای کشور است و به مانند حاکمی قدرتمند، بر سرزمینش حکمرانی می‌کند.
هوش مصنوعی: خورشیدی که بعد از مدت‌ها انتظار طلوع کرد، باعث خوشحالی و شادی ذرات جهان شده و آنها را به رقص درآورده است.
هوش مصنوعی: ظهور شاه اسماعیل به‌یکباره باعث روشن شدن خوشی و شادی شد که قبلاً از چشم مردم پنهان بود.
هوش مصنوعی: آسمان و لطافت و زیبایی پادشاهی نمایانگر عظمت و شکوه شاه اسمعیل است که نگهبان ملک و ملت و همچنین روح و جان مردم است.
هوش مصنوعی: شاه عادل، یعنی شاه اسمعیل، که از آغاز خلقت، دست عدلش بر سر نوشیران (نماد پادشاهان بزرگ) دوخت و قرار داد.
هوش مصنوعی: کسی که به جنگ برود و بگوید «مبارزه»، آسمان به او پاسخ می‌دهد و بر عجز و ناتوانی می‌گوید «آرامش» و «نجات».
هوش مصنوعی: آن کس که اگر اسبش با تمام قدرت بر زمین بتازد، به یکباره گاو و ماهی را می‌شکند و نرم می‌کند.
هوش مصنوعی: کمک و لطفی که در گسترش مقام یک فرد با فضیلت وجود دارد، باعث می‌شود که آن شخص مانند پرنده‌ای بزرگ و والا (صعوه) بر سر ستاره‌ای درخشان (فرقد) نشیند و مانند سیمرغ، که نماد برتری و شکوه است، آشیانه‌ای داشته باشد.
هوش مصنوعی: اگر کسی به خاطر ناتوانی و کم‌بودن توانایی‌اش، در پرورش و تربیت دچار مشکل شود، در این صورت مانند اره‌ای است که از سینهٔ جواهر اعلا بر سر قاف فرقدان (که نماد چیزهای عالی و با اعتبار است) آسیب می‌زند.
هوش مصنوعی: تیغی که سر را می‌زند و برنده است، زره (جوشن) و کلاه‌خود (مغفر) را پاره می‌کند و به مانند شیر در میادین جنگ و نبرد، بر دشمنان همچون اژدها حمله می‌کند و کمندش همچون نیش افعی، رقیبان را به بند می‌کشد.
هوش مصنوعی: اگر شخصی به او با عتاب و تندی صدا بزند، دیگر نه در زمین و نه در آسمان هیچ نشانه‌ای از سکون و آرامش نمی‌ماند.
هوش مصنوعی: وقتی که کشتی لنگر می‌زند، به یکباره بند سکون را پاره می‌کند و اگر این کرهٔ بزرگ (زمین) به تکان بیفتد، گویا با زلزلۀ شدید رو‌به‌رو هستیم.
هوش مصنوعی: از این دنیای بیکران، دو کشتی به ساحل می‌رسند، اگر چرخ گردان (سرنوشت یا زمان) در میانه به چرخش درآید و تغییری ایجاد کند.
هوش مصنوعی: هیبت و جلال شاه اسماعیل آن‌قدر زیاد است که از بدن او حرکتی نمایان می‌شود که می‌تواند یک فیل را به رشته‌ای نازک از پارچه‌ی ابریشمین (پرنیان) بند کند.
هوش مصنوعی: وقتی که خاک میدان به خاطر بازی با نیزه به هوا پرتاب می‌شود، نشان از قدرت و شجاعت است که از نوک نیزه‌ها به پشت گاو و ماهی (نمادهای نیرو و هوش) می‌رسد.
هوش مصنوعی: آسمان به اجزای زمین به گونه‌ای نگاه می‌کند که اگر بخواهد، می‌تواند آنها را در اطراف زمین به‌طور منظم و سنگین قرار دهد.
هوش مصنوعی: هرچند کسری (شخصیتی اساطیری و پادشاه) به مدت زمانی در کاخ خود قدرت و سلطنت داشت، اما در گذشته، در آنجا پرنده‌ای به نام صعوه (پرنده‌ای زیبا) بر آستان بارگاهش لانه کرده بود. این اشاره به عظمت و زیبایی‌های کاخ او دارد.
هوش مصنوعی: نور او بر آینهٔ درک و فهم انسان می‌تابد و نشان می‌دهد که این صورت (حکومت و صفات او) نمایانگر مقام و بزرگی کسری (شاهنشاهان ساسانی) است.
هوش مصنوعی: برای جلوگیری از سرگردانی، مور، سال‌ها در سکون و آرامش مانند آتش در درون خانه‌اش می‌سوزد.
هوش مصنوعی: ناامیدی و ناکامی را از جهان برطرف کرد، چون در این دنیا فراوان خوشبختی، سعادت و موفقیت وجود دارد.
هوش مصنوعی: هر چیزی که از دل ابرها به دریا فرو می‌افتد و در آنجا به وجود می‌آید، در واقع همان منبع و سرچشمه‌ای است که از قرنها پیش در حال جریان است و این نعمت‌ها در دست گداهایی (محصولات زندگی) است که از آن بهره‌مند می‌شوند.
هوش مصنوعی: هرچند آن خورشید درخشان که دنیا را زینت می‌دهد، مدت زمانی تابش نداشت و بر این خاک (دنیا) نورافشانی نکرد.
هوش مصنوعی: در آخر، جلوه‌ای از کیمیای دجال، یعنی مظهر شر و فریب، بر زمین پاشیده شد و این اتفاق، همچون ذرات ریز گرد و غبار، از هم جدا شد.
هوش مصنوعی: بعد از این که صاحب الزمان (امام مهدی) غایب است، ظهور عالم‌آرایی چنین خواهد بود که او در زمان ظهورش مانند آینه‌ای به نمایش گذاشته می‌شود.
هوش مصنوعی: فردی بدون ارتش از سمت شرق می‌آید، و این شاه‌سوار، چنین از میان دنیای داوران (حاکمان و بزرگان) جلوه‌گر خواهد شد.
هوش مصنوعی: چرخ (فلک) که مانند کمرش بند می‌زند، ناگهان به خاطر سرکشی‌اش رشته‌اش (نطاق) در هم شکست و کهکشان (جهان) را تحت فشار گذاشت.
هوش مصنوعی: عجب است که این موجود (که به نظر می‌رسد اشاره به شاه اسماعیل است) هیچ شباهتی ندارد و توانسته است از هر نوع خیال و تصوری دور باشد و هرگونه گمان را به چالش بکشد.
هوش مصنوعی: حرکت او بسیار سریع و پرانرژی است و در عین حال لحظاتی از آرامش و ثبات را نیز تجربه می‌کند. این نشان می‌دهد که او توانایی خوبی برای سازگاری با شرایط مختلف دارد و همواره در حرکت و پویایی است.
هوش مصنوعی: رعد به معنای قدرت و نیروی قوی است و برق نشان‌دهندهٔ شتاب و سرعتی غیرقابل‌مهار. این تصویرها، که به آهو و صرصر (باد شدید) اشاره دارد، نشان‌دهندهٔ تندی و قدرتی است که در وجود شاه اسمعیل وجود دارد. به طور کلی، این بیت تصویرگر شکوه و سرعت و نیروی شاه اسمعیل است.
هوش مصنوعی: در این بیت، شاعر به توصیف موجودی می‌پردازد که بدنی نرم و خوش‌فرم دارد، موهایش خوب مرتب شده و به نحوی زیبا تزیین شده است. همچنین اشاره به نسبت‌های جسمانی او دارد، به‌طوری‌که دهنش بزرگ و لاغر به نظر می‌آید، که ممکن است به جذابیت او بیفزاید.
هوش مصنوعی: اگر نقاشی بخواهد صورتی را بر روی کوه لخت بزند، نقش و تصویر او به قدری زنده و متحرک است که گویا بی‌قراری‌های او باعث جنبش در کوه سنگی و سخت می‌شود.
هوش مصنوعی: اگر تیر زیبایی به سمت غرب پرتاب کند، فقط به اندازه‌ی حداقل، قابلیت تاثیرگذاری دارد و هیچ‌گاه نمی‌تواند فراتر از آن به سمت شرق برود.
هوش مصنوعی: وجود او باعث شد که قوانین و قواعد حکمت دچار اختلال شوند؛ چون در شرایطی که او هست، فاصله‌ها و زمان به یکدیگر مرتبط نیستند و عبور از مکان دیگر به گذر زمان نیاز ندارد.
هوش مصنوعی: برخی از عناصر آسمانی به وسیلهٔ گرمایی که از آتش به وجود می‌آید، مسیر خود را دچار تغییری شدید می‌کنند، به طوری که این تغییرات حتی از بخار دود نیز کمتر به نظر می‌رسد.
هوش مصنوعی: کشتی که در دریای وسیع حرکت می‌کند، در یک دم می‌تواند از آنجا بگذارد، حتی اگر ناخدای آن، با بادبانش چیزی را ثبت کند، از آن عبور می‌کند.
هوش مصنوعی: اگر خورشید را به صورت یک تنها و بی‌نظیر به او (شاه اسمعیل) بدهند، در هر عصر و زمان شاهد صد غروب و صد طلوع خواهد بود، یعنی او به قدری درخشان و ممتاز است که حتی اگر خورشید نیز در اختیارش باشد، نور و اثرش در زمان به اوج خواهد رسید.
هوش مصنوعی: اگر زمین مانند مغناطیس و او مانند آهن باشد، به خاطر سبکی‌اش از هیچ کجا در جهان سنگین نمی‌آید و به راحتی حرکت می‌کند.
هوش مصنوعی: هرجا که اسب فارس هدایت می‌شود، آن شخص در زیر ران (پان) او با خوشحالی و شوق می‌رود.
هوش مصنوعی: اگر راکب این اسب در خراسان پا را بر رکاب بگذارد، پای دیگرش را هم در رکاب می‌گذارد و به آذربایجان می‌رسد.
هوش مصنوعی: توانستم در توصیف و ستایش این جهان، به کلامی برسم که در بلاغت، بر معانی دشوار فائق آمد و تنگنای بیان را پشت سر گذاشت.
هوش مصنوعی: ای کاش تو فدای تو شوم، هر چیزی که در جهان وجود دارد متعلق به توست و هر چیزی که در آینده ممکن است رخ دهد، به خاطر تو در انتظار است.
هوش مصنوعی: تو نشان عشق خود را در چهرهٔ هر فرد، چه کوچک و چه بزرگ، نمایان کرده‌ای و محبتت مانند کمند، گردن همهٔ افراد، چه پیر و چه جوان، را گرفته است.
هوش مصنوعی: هر کس جان خود را برای خود محترم می‌دارد، اما جان عزیزان دنیا را به خاطر تو، جانان، عزیزتر می‌شمارد.
هوش مصنوعی: ساقی تو به قدری با مهارت و قدرت است که می‌تواند زهر را به بی‌خطرترین و خوشمزه‌ترین نوشیدنی تبدیل کند، و مرگ به واسطهٔ تو بهتر از زندگی جاودانه می‌شود.
هوش مصنوعی: آنکه به‌راحتی می‌تواند شیر آسمان (به معنای شجاعت و قدرت) را رها کند و بر روی زمین به‌سان گاو (که به تنهایی و در زورآزمایی نشانه‌ای از قدرت است) بایستد، بر اساس دانشی که دارد، در آزمایش‌های سخت نشان از توانمندی‌اش می‌دهد.
هوش مصنوعی: این شخص که به او اشاره دارد، از لذتی که از جان می‌برد، می‌گوید که دعا و نثاری برای تو باد و اگر او از قلب خود سخن بگوید، می‌گوید که جانش فدای تو باد.
هوش مصنوعی: ای عزیز، تو مانند آفتاب کوچک‌کنندهٔ ذرات هستی و مهر و محبت تو همچون خورشید بر جهان می‌تابد، تمام ذرات عالم به خاطر عشق تو به سمت تو جذب می‌شوند.
هوش مصنوعی: مدت‌های طولانی از ناامیدی و حسرت برای دیدن تو گذشته است، در حالی که برای رسیدن به تو در جنگ با ز تگ و خودم به طور دیوانه‌وار نزاع کرده‌ام.
هوش مصنوعی: نوزده سال برای به دست آوردن شروع حکومت تو، دست امید من به دعا و درخواست به سوی آسمان دراز شد.
هوش مصنوعی: پس از آنکه دوران ناامیدی به پایان رسید و سرنوشت زیانبار از میان رفت، این امید که به کمک خداوند به وجود آمد، بدون تردید به حقیقت خواهد پیوست.
هوش مصنوعی: در زمان ظهور و آغاز سلطنت و پیروزی، سایهٔ حمایت شاه اسماعیل (همایون) بر سر کشوری به نام قیروان (مناطق تحت تسلط او) گسترش پیدا کرد.
هوش مصنوعی: هر مکانی که وجود دارد، در سجود و احترام به بارگاه آسمانی تو، به خاطر عظمت و جلال تو سر به زمین گذاشته و زمینش غبارآلود شده است. تو در اوج غیرقابل‌تصور هستی و تمثال و تجلی تو همه جا را فراگرفته است.
هوش مصنوعی: من که با یاد تو آتش می‌زنم به دل، وقتی که حضور تو را در درون خود احساس می‌کنم، و زنده نمی‌مانم وقتی که نام تو را بر زبان می‌آورم.
هوش مصنوعی: هر روز و هر شب مانند گل نرگس، آستینی به چشمم دارم تا اشک‌هایم را از دوری آن درگاه پاک کنم، زیرا اشک‌های زیادی به خاطر بی‌خبری از آنجا ریخته‌ام.
هوش مصنوعی: دوری از محبوب به خاطر بیماری‌ای که ده سال طول کشیده، برای من آزاردهنده است و این وضعیت باعث می‌شود که نتوانم تصمیم درستی بگیرم و در رفت و آمد به آن محبوب دچار مشکل شوم.
هوش مصنوعی: اگر این غم بی‌پناه در دل من باقی بماند، چه عذابی است! و اگر این درد بی‌درمان در جان من بماند، چه رنجی خواهد بود!
هوش مصنوعی: از تو ای خداوند توانا کمک بگیرم، زیرا از غم تو ضعیف و ناتوان شده‌ام.
هوش مصنوعی: محتشم به زمان مناسب و شکرگزاری رسیده و از دعا کردن برای حفاظت از زندگی شاهنشاه، یعنی شاه اسماعیل، سخن می‌گوید، که او مانند ستاره‌ها محافظ جان اوست.
هوش مصنوعی: چرخ آفتاب که در برج قلعه قرار دارد باید به گونه‌ای طلوع کند که نور خود را بر چهره ظلمت بپاشد و آن را پنهان سازد.
هوش مصنوعی: ای کاش آفتاب قلعه، که نماد روشنی و امید است، از برج آرزوها طلوع کند، طوری که با نوری که به‌وجود می‌آورد، ظلمت و تاریکی را از بین ببرد.
در حال بارگذاری آرایه‌های ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
خواسته تاراج گشته، سر نهاده بر زیان
لشکرت همواره یافه، چون رمهٔ رفته شبان
چیست آن آبی چو آتش و آهنی چون پرنیان
بیروان تن پیکری پاکیزه چون بی‌تنْ روان
گر بجنبانیش آب است، ار بلرزانی درخش
ور بیندازیش تیر است، ار بدو یازی کمان
از خرد آگاه نه در مغز باشد چون خرد
[...]
بس که جستم تا بیابم من از آن دلبر نشان
تا گمان اندر یقین گم شد یقین اندر گمان
تا که می‌جستم ندیدم تا بدیدم گم شدم
گم شده گم کرده را هرگز کجا یابد نشان
در خیال من نیامد در یقینم هم نبود
[...]
سرو دیدستم که باشد رسته اندر بوستان
بوستان هرگز ندیدیم رسته بر سرو روان
بوستانی ساختی تو برسر سرو سهی
پر گل و پر لاله و پر نرگس و پر ارغوان
ای بهار خوبرویان چند حیلت کرده ای
[...]
خسروا جائی بهمت ساختی، جائی بلند
پر ز خوان خواهی کنونش کرد و خواهی پر سخوان
تیر تو مفتاح شد در کار فتح قلعه ها
تیر تو مومول شد در دیده های دیده بان
معرفی ترانه‌هایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیه‌ای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیه‌گذاری باید در گنجور نام‌نویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.