کاروان رفته و تنها من بیدل مانده
بیخداوند سگی در ته منزل مانده
یار آهنگ سفر کرده و نالاننالان
دل چاکم چو جرس در پی محمل مانده
گر به دنباله محمل نروم، معذورم
که مرا پای ز سیل مژه در گل مانده
نعل با نعل نپیوسته مرا سر تا پای
که مرا عشق تو در قید سلاسل مانده
میلی آن شه که تغافل به گدایان نزند
بخت بد بین که ز احوال تو غافل مانده



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: شاعر در این غزل احساس تنهایی و ناامیدی خود را به تصویر میکشد. او به کاروانی اشاره میکند که رفته و خودش را در گوشهای تنها و بیکس یافتها است. دل او به شدت آشفته است و در پی یاری است که از او جدا شده. او به عشق و وابستگیاش اشاره دارد و میگوید که در قید عشق محبوبش مانده و از غفلت بختش انتقاد میکند. در نهایت، شاعر از میل و ارادهای حرف میزند که به دور از بیتوجهی نسبت به نیازمندان است.
هوش مصنوعی: کاروان رفته و من تنها و بیدل ماندهام، مانند سگی که در انتهای خانه بیخداوند باقی مانده است.
هوش مصنوعی: دوست به سفر رفته و من به شدت نالهکنان و دلشکسته، مانند زنگهای جرس که در پی کالسکه باقی ماندهام.
هوش مصنوعی: اگر نتوانم به دنبال محمل بروم، باید مرا ببخشید زیرا پایم به خاطر سيل اشک در گل مانده است.
هوش مصنوعی: هر بار که به تو فکر میکنم، خود را در زنجیرهای عشق تو مییابم و از این وابستگی نمیتوانم آزاد شوم. این عشق باعث شده که احساس کنم تمام وجودم تحت کنترل و محدودیت قرار دارد.
هوش مصنوعی: آن امیری که به فقیران توجهی ندارد، همان اقبال بدی را دارد که از حال تو بیخبر مانده است.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.