صحرای دل ز آتشِ مَی شد حجابسوز
زد آتشم به جان ز رخ آفتابسوز
اوّل ز روی گرم، دلم را کباب کرد
آخر به خندهٔ نمکین شد کبابسوز
بودم ازو چو شعلهٔ آتش در اضطراب
با آنکه بود بیخودیام اضطرابسوز
هر دم شدی ز بیخودیام گرم صد عتاب
گر آتش حجاب نبودی عتابسوز
امشب خیال آن لب پرشور تا به روز
در چشم خونفشان چو نمک بود خوابسوز
میلی در آرزوی جمالش نسوختی
گر آفتاب حسن نبودی نقابسوز



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: شاعر در این غزل از آتش عشق و شور و شوق دل صحبت میکند که دلش را سوزانده و به اضطراب انداخته است. تصویری از عشق و زیبایی وجود دارد که به رغم درد و رنج، در نهایت به خنده و زیبایی میانجامد. او به چهرهی معشوق و لبهای شیرینش اشاره میکند و این زیبایی را همچون آفتاب میداند که نورش دلش را میسوزاند. در نهایت، شاعر میگوید که اگر زیبایی معشوق نبود، درد و آتش عشق نیز به سراغش نمیآمد.
هوش مصنوعی: بیان میکند که دل انسان با آتش عشق و احساسات گرم شده و این احساسات به شکل حجاب و مانع در آمدهاند. آتش عشق به جان او آسیب میزند، مانند سوزش آفتاب که به شدت بر او تاثیر میگذارد.
هوش مصنوعی: در ابتدا با لبخند گرمش دل مرا به شدت تحت تاثیر قرار داد و در نهایت با خندهی جذاب و شیرینش آتش در دلم را سوزاند.
هوش مصنوعی: من همچون شعله آتش در تشویش و ناراحتی بودم، با اینکه در حالت بیخودی و فراموشی، این ناراحتی من را میسوزاند.
هوش مصنوعی: در هر لحظه از دیوانگیام با سرزنشها و تذکرها پر میشوم. اگر مانع و حجاب نمیبود، این سرزنشها به مانند آتشسوزی در وجودم شعلهور میشدند.
هوش مصنوعی: امشب فکر آن لب دلربا تا صبح در چشمانم مانند نمکی سوزان است.
هوش مصنوعی: اگر میل و希望ی به زیبایی او در دل نبودی، گرنه آفتاب حسن، با حجاب و پوشش خود، سوزاننده نبود.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.