زلف پر چین پی صیدم چو پراکنده کند
دانه دام بلا، خال فریبنده کند
میرم از شوق و به سوی تو نیایم، که مباد
بیخودیهای دلم پیش تو شرمنده کند
همچو شمعی که بود در کف طفلی، شب وصل
هر زمانم کشد و هر نفسم زنده کند
باز یارب چه خیال است جفاجوی مرا
که بسی مردمی از چشم فریبنده کند
چون صراحی، شب غم، چاشنی گریه تلخ
هرکه دریافت، کجا یاد شکرخنده کند
همچو میلی شدهام بنده صیاد وشی
که صد آزاده، به یک چشم زدن، بنده کند



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: شاعر در این غزل به وصف عشق و حالات روانی ناشی از آن میپردازد. او به زیباییهای معشوق اشاره میکند و از زلف و خال فریبنده او یاد میکند که او را در دام عشق میاندازد. احساس شوق و بیتابی او برای دیدن معشوق به حدی است که نمیتواند به او نزدیک شود و همین باعث شرمندگیاش میشود. شاعر شب وصل را به شمعی تشبیه میکند که نورش او را زنده نگه میدارد. در نهایت، او به نوعی تسلیم عشق و تأثیرات فریبنده آن میشود، حتی اگر بر آزادیاش نیز تأثیر بگذارد.
هوش مصنوعی: وقتی زلف درشت و پیچیدهات میریزد، احساس میکنم که به شکار من آمدهای و این تلههای سخت زندگی را با زیبایی و فریبندگیات پر میکنی.
هوش مصنوعی: من از شوق به تو میروم، اما نمیخواهم بیخود شدنهایم باعث خجالت من در مقابل تو شود.
هوش مصنوعی: مانند شمعی که در دست کودکی است، شب وصالم همیشه فرا میرسد و هر نفس من را زنده میکند.
هوش مصنوعی: بار دیگر ای خدا، چه خیال عجیبی مرا فریب میدهد! زندگی مرا با تحمل سختیها و رنجهای بسیار، پر کرده است.
هوش مصنوعی: در شبهای پر از غم، افرادی که طعم تلخ گریه را تجربه میکنند، دیگر به یاد روزهای شاد و خنده نمیافتند.
هوش مصنوعی: من همچون یک میل و اشتیاق شدهام که بندهی شکارچی و زیبایی هستم، چون او میتواند به راحتی و در یک آن، صد انسان آزاد را به زنجیر کشد.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.