ز در درآمد دوش آن نگار من ناگاه
چو پشت من سر زلفین خویش کرده دو تاه
چگونه شاد شود عاشقی ز هجر غمی
که یار زیبا از در درآیدش ناگاه
ز شادمانی گفتم چو روی آن دیدم
که ای نگار تویی لا اله الا الله
سپید کرد شب من بدان رخان سپید
سیاه کرد دل من بدان دو زلف سیاه
به شرم گفتم کز دوست حاجتی خواهم
به ناز گفت ز من هر چه خواهی اکنون خواه
دلیر گشتم و گفتم که با تو دارم جنگ
که می بکاهم چون ماه از آن رخان چو ماه
اگر تو داری حسن و ملاحت یوسف
چرا چو یوسف من مانده ام ز عشق به چاه
دراز گشت مرا عشق کوته تو از آنک
دراز کردی جانا دو زلفک کوتاه
جواب داد که امشب عتاب یکسو نه
که دوستی را یارا کند عتاب تباه
بساز مجلس خرم بیار باده لعل
من و تو باده خوریم ای نگار هم زین گاه
به یاد خسرو محمود سیف دولت و دین
که او سزد که بود در زمانه شاهنشاه
خدایگانی کو را زمانه بر دولت
به پادشاهی اقرار کرد بی اکراه
شهی که هست بر از فرقدان به صدر و به قدر
مهی که هست بر از مشتری به جای و به جاه
بر آسمان جلالش نهاده پایه تخت
وز آفتاب کلاهش گذشته پر کلاه
ازو ببالد هنگام رزم تیغ و کمند
وزو بنازد هنگام بزم مسند و گاه
ایا ز تیغ تو بدخواه جفت اندوهان
چنانکه از کف تو یار لهو نیکو خواه
رسید نامه فتحت به حضرت سلطان
نصیر دولت و دولت بدو گرفته پناه
بر آن سبیل که از حاجبان او نعمان
گشاد مکران چون سوی او کشید سپاه
فشاند جان عدو بر هوا به جای غبار
براند خون عدو بر زمین به جای میاه
ز خون حاسد دین آن زمین چنان شد رنگ
که جز طبر خون ناید از آن به جای گیاه
خدایگانا بیشک بدان که هر روزی
خجسته نامه فتحت رسد به حضرت شاه
چگونه مدح کنمت ای خدایگان جهان
وگرچه هست مرا رهنمای عون الله
جز آنکه گویم وصفت همی ندانم کار
مقر گشتم وزین بیشتر ندارم راه
تو بحر گوهر موجی به روز پاداشن
تو ابر صاعقه باری به وقت پاد افره
همیشه بادی شاها چو بخت خود پیروز
ولی به لهو و نشاط و عدو به ویل و به واه



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: قصیده با تغزلی آغاز میشود: معشوق شبانه ناگهان به دیدار شاعر میآید، شاعر از رنج عشق و هجران گله میکند و معشوق او را به ترک سرزنش و نوشیدن باده دعوت میکند. این دعوت به بادهنوشی به یاد سیفالدوله محمود، گریزگاه شاعر به مدح میشود. سپس شکوه و بزرگی ممدوح، رسیدن نامهٔ پیروزی او به درگاه سلطان و خونریزی در سرزمین دشمنان ستوده میشود. قصیده با اقرار شاعر به ناتوانی از وصف ممدوح و دعا برای پیروزی همیشگی او پایان مییابد.
هوش مصنوعی: دیشب معشوقم ناگهان از در وارد شد، در حالی که سر زلف خود را مانند پشت خمیدهٔ من دوتا و خم کرده بود.
هوش مصنوعی: عاشقی که از جدایی غمگین است، وقتی یار زیبایش ناگهان از در درآید، چه اندازه شاد میشود!
هوش مصنوعی: وقتی روی او را دیدم، از شادی گفتم: ای نگار، تویی؟ لا اله الا الله؛ یعنی از حیرت و شگفتی نام خدا را بر زبان آوردم.
هوش مصنوعی: با رخسار سپیدش شب تار مرا روشن کرد و با دو زلف سیاهش دلم را سیاه و پریشان ساخت.
هوش مصنوعی: با شرم گفتم که از دوست خواهشی دارم، و او با ناز گفت: هر چه میخواهی، همین حالا از من بخواه.
هوش مصنوعی: جرئت یافتم و گفتم که با تو گله و ستیز دارم، زیرا از عشق آن رخسار ماهمانندت مانند ماه کاسته و لاغر میشوم.
هوش مصنوعی: اگر تو زیبایی و ملاحت یوسف را داری، چرا من باید مانند یوسف از عشق تو در چاه گرفتار بمانم؟
هوش مصنوعی: عشقِ کوتاه و کممهر تو برای من دراز و طولانی شد، چون تو ای جان، زلفهای کوتاهت را بلند کردهای؛ یعنی دام زلفت گرفتاری مرا طولانی کرد.
هوش مصنوعی: معشوق پاسخ داد: امشب گله و سرزنش را کنار بگذار، ای یار، که سرزنش دوستی را تباه میکند.
هوش مصنوعی: مجلسی شاد بیارای و بادهٔ سرخ بیاور تا من و تو، ای نگار، از همین حالا باده بنوشیم.
هوش مصنوعی: باده را به یاد پادشاه محمود، سیفالدوله و دین، بنوشیم؛ کسی که شایسته است در روزگار شاهنشاه باشد.
هوش مصنوعی: خداوندگاری که روزگار بی هیچ اجباری به پادشاهی و دولت او اقرار کرده است.
هوش مصنوعی: شاهی که در مقام و منزلت از ستارگان فرقدان برتر است، و ماهی که در جایگاه و شکوه از مشتری بالاتر است.
هوش مصنوعی: پایهٔ تختش بر آسمان شکوه نهاده شده و پر کلاهش از خورشید هم بالاتر رفته است.
هوش مصنوعی: در هنگام جنگ، شمشیر و کمند به او میبالند و در هنگام بزم، تخت و جایگاه شاهی به او افتخار میکنند.
هوش مصنوعی: ای کسی که بدخواهت از شمشیر تو همدم غمهاست، همانگونه که دوستدارت از بخشش دست تو همدم شادی و خوشی است.
هوش مصنوعی: نامهٔ پیروزی تو به درگاه سلطان رسید؛ سلطانی که یاور دولت است و دولت به او پناه آورده است.
هوش مصنوعی: این پیروزی به همان شیوه بود که نعمان، یکی از حاجبان سلطان، وقتی به سوی مکران لشکر کشید، آنجا را گشود.
هوش مصنوعی: جان دشمن را به جای گرد و غبار در هوا پراکند و خون دشمن را به جای آب بر زمین روان کرد.
هوش مصنوعی: زمین از خون دشمنان دین چنان رنگین شد که به جای گیاه، جز گیاه خونرنگ طبرخون از آن نمیروید.
هوش مصنوعی: ای خداوندگار، بیگمان بدان که هر روز نامهٔ فرخندهٔ پیروزی تو به درگاه شاه خواهد رسید.
هوش مصنوعی: ای خداوندگار جهان، چگونه تو را ستایش کنم، هرچند یاری خدا راهنمای من است؟
هوش مصنوعی: جز اینکه صفات تو را بگویم کاری نمیدانم؛ به ناتوانی خود اقرار کردم و بیش از این راهی ندارم.
هوش مصنوعی: تو در روز پاداش دادن دریایی هستی که گوهر موج میزند، و در هنگام کیفر دادن ابری هستی که آذرخش میبارد.
هوش مصنوعی: ای شاه، همیشه مانند بخت خود پیروز باشی؛ دوستت در خوشی و شادمانی و دشمنت در ناله و فریاد باشد.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
ز بهر تهنیت عید بامداد پگاه
بر من آمد خورشید نیکوان از راه
چو چین کرته بهم بر شکسته جعد کشن
چو حلقه های زره پر گره دو زلف سیاه
نبیدنی به کف و هر دو رخ به رنگ نبید
[...]
مبارکی و سعادت نمود روی بشاه
از آن مبارک و مسعود تحفهای زاله
چه تحفه ایست ؟ یکی فر خجسته فرزندست
موافقان را شادی فزای و انده کاه
بشهریاری و شاهی تمام نسبت او
[...]
رسید نامه فتح و ظفر ز شاهنشاه
به سیف دولت شاه بلند حشمت و جاه
که برد حاجب نعمان سپه سوی مکران
به بخت و دولت سلطان به فر و عون اله
به تیغ روز نکو خواه ملک کرد سپید
[...]
گشادهروی و میان بسته بامدادِ پگاه
فروگذشت به کویم بتی به روی چو ماه
اگر زمهر بود بامداد نور جهان
ز ماه بود مرا نور بامداد پگاه
مهی که بود به قد سرو دلبرانِ سرای
[...]
سری که خلق جهانرا ویست پشت و پناه
امین دین الله است و سعد ملکت شاه
ستوده فخر خراسان محمد یوسف
که چون محمد و یوسف جمال دارد و جاه
اگر محمد و یوسف ندیده اند بهم
[...]
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.