شب است این زلف، یا روز جدایی؟
لب است این لعل، یا جان وفایی؟
بتا! نامهربان یارا! نگارا!
بدین سان بی وفا آخر چرایی؟
چه باشد گر به رحمت عاشقان را
یکی از گوشه ی دل رو نمایی
نه شرط دوستی باشد که هر روز
ز نو عهدی ببندی و نپایی
نمی خواهم نشان سلطنت را
که بر خاک درت خوش تر گدایی
جگر خونم ز داغ آشنایان
چه بودی گر نبودی آشنایی؟
خدارا، مهر و مه را سرنگون کن
چه باشد پرده از خود بر گشایی
دلی داریم در عشقت پریشان
سری داریم بر خاکت هوایی
تو ای سرو ریاض جان عالم
تو ی شاه سریر اصطفایی
تو ای چشم و چراغ جان آدم
گل و شمشاد باغ اجتبایی
به ستاری که از عالم گزیدت
به غفاری که دادت انبیایی
به آب پاک ینبوع شفاعت
بشو از روی کارم روسیایی
مران از خود چو آوردم به تو رو
کز این ابرو تو محراب دعایی
خداوندا به حق پاکی خود
به آن لؤلؤی بحر پادشایی
بهر لطفی که داری با عزیزان
ببخشایی همه جرم وفایی
مرا این دل ز آب و گل سرشتند
ترا دلبر ز نور کبریایی
دل من در ازل دلبر گرفته
وگرنه دل کجا دلبر کجایی؟
«وفایی» چون ننالد خون نگرید
که کشت آن دلربایش از جدایی؟



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: غزل با گلایهٔ عاشقانه از یارِ بیوفا و پیمانشکن و رنجِ جدایی آغاز میشود و شاعر گدایی بر درِ او را از پادشاهی بهتر میداند. از میانهٔ غزل روی سخن به پیامبر میگردد و شاعر او را برگزیدهٔ خدا و صاحب شفاعت میخواند و از او میخواهد روسیاهی گناهش را بشوید. سپس خدا را به پاکی خود و به پیامبر سوگند میدهد که گناهان وفایی را ببخشد و در پایان باز از دلِ خاکیِ خود در برابر دلبرِ نورانی و از دردِ جدایی مینالد.
هوش مصنوعی: شاعر از سیاهی زلف یار میپرسد که این زلف است یا شبِ تاریک یا روزِ سیاهِ جدایی. لب سرخ او را هم چنان عزیز میداند که میپرسد این لعل است یا جانِ خودِ وفایی.
هوش مصنوعی: ای بت زیبا و یار نامهربان و ای نگار، چرا اینقدر بیوفایی؟
هوش مصنوعی: چه میشود اگر از سر رحمت، از گوشهٔ دل یک بار هم که شده روی خود را به عاشقان نشان دهی.
هوش مصنوعی: شرط دوستی این نیست که هر روز پیمان تازهای ببندی و بر آن پایدار نمانی.
هوش مصنوعی: نشان و مقام پادشاهی را نمیخواهم، زیرا گدایی بر خاک درگاه تو برایم خوشایندتر است.
هوش مصنوعی: از داغی که آشنایان و دوستان بر دلم گذاشتهاند جگرم خون است؛ کاش اصلاً آشنایی و دلبستگیای در کار نبود.
هوش مصنوعی: تو را به خدا پرده از رخ بردار تا خورشید و ماه در برابر زیبایی تو شرمنده و سرنگون شوند.
هوش مصنوعی: در عشق تو دلی پریشان داریم و سری که شیفته و آرزومندِ افتادن بر خاک درگاه توست.
هوش مصنوعی: خطاب به پیامبر: تو سروِ باغِ جانِ جهانی و پادشاهِ تختِ برگزیدگی هستی.
هوش مصنوعی: تو روشنی چشم و چراغ جان آدمی و گل و شمشادِ باغ برگزیدگانِ الهی هستی.
هوش مصنوعی: سوگند به خدای پردهپوشی که تو را از میان همهٔ جهان برگزید و به خدای آمرزندهای که تو را به پیامبری رساند.
هوش مصنوعی: با آب پاک چشمهٔ شفاعتت، روسیاهی گناه را از کار و کارنامهٔ من بشوی.
هوش مصنوعی: اکنون که به تو روی آوردهام مرا از خود مران، چون تو با این ابرو محراب و قبلهٔ دعا هستی.
هوش مصنوعی: خطاب به خداوند: ای خدا، به حق پاکی خودت و به حق آن مروارید دریای پادشاهی، یعنی پیامبر، سوگندت میدهم.
هوش مصنوعی: به خاطر لطفی که با عزیزان و برگزیدگانت داری، همهٔ گناهان وفایی را ببخشی.
هوش مصنوعی: دل مرا از آب و گل سرشتهاند، ولی تو را ای دلبر از نور کبریایی خداوند آفریدهاند.
هوش مصنوعی: دل من از روز ازل به دلبر دل بسته است؛ وگرنه دلِ خاکی کجا و دلبرِ نورانی کجا، که میانشان نسبتی نیست.
هوش مصنوعی: وفایی چگونه ناله نکند و خون نگرید، وقتی آن دلربا او را با جدایی کشته است؟
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
ز بخت خویش دیده روشنایی
ز شاهان برده گوی پادشایی
سر راهون نشینم تا ته یایی
در شادی به روی مو گشایی
آیه روزی به روز مو نشینی
بوینی تا چه سخته بیوفائی
نصیر دین که چشم پادشائی
نبیند چون تو فرخ کدخدائی
جهان را کدخدائی جز تو نبود
چنان چون نیست جز یزدان خدائی
اگر گویم بهمت آسمانی
[...]
ز هر شمعی که جویی روشنایی
به وحدانیتش یابی گوایی
غرض نقشیست کز ما باز ماند
که هستی را نمی بینم بقایی
مگر صاحبدلی روزی به رحمت
کند در حق درویشان دعایی
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.