گنجور

 
وفایی مهابادی
 

هان وفایی چه خفته ای دریاب

در طریقت نه کفر شد خور و خواب؟

پیر گشتی به جهل و نادانی

شد به بازی و لهو دور شباب

گر شد آنت ز دست، اینت هست

تا نرفته است آن همت، بشتاب

از جوانان خوش خرام سزد

رنگ خوش، روی سبز، دست خضاب

تو که پیرانه سر چه می نازی

دل سیه، موی سفید، روی بتاب

شو برون پاک دار مدرسه را

سگ و مسجد؟ دلی و عجب و حجاب؟

خرقه و عشق؟ سبحه و رندی؟

تار زنار و توبه؟ آتش و آب؟

به چه می نازی ای فقیه سفیه

استر لابه به ز اسطرلاب

تهی از حکمتی به این علت

شافی و کافی تو نیست کتاب

بگذر از زلف و غمزه ی خوبان

چه زنی دل به تیغ و خود به طناب

از مجاز توام مزاج گرفت

به حقیقت رسان بنای خراب

گفته بودی که توبه از توبه

نیکی و مصلحت چه جای جواب؟

پاک شو از دروغ و دورویی

چشمه ی کوثری نه چشم سراب

گرد دل شو به گریه ی سحری

درد این جام صیقل از خوناب

یک دو روز است عیش گلشن و گل

عیش این یک دو روز هان! دریاب!

مطلب عشق از افسرده دلان

که نجستند معرفت ز دواب

«نه کسی تا ز خیر بی خبر است

آرزو خواستن ز برق سراب»

ادب از سالکان عشق بگیر

کوشش از آب و جنش از سیماب

ناله ی عاشقانه پیدا کن

دلکی زار و دردمند و کباب

نفس با آه عاشقان چه کند؟

دیو بگریزد از خدنگ شهاب

بر تو آن است زار نالیدن

خواه لطفت کند خواه عتاب

روی بر خاک دوست مالیدن

خواه راهت دهند و خواه نقاب

جام می گیر تا ز سر گیری

باز پیرانه سر زمان شباب

سوختم ساقی از حرارت عشق

آتشم را نشان به آب شراب

تا بدانند ماه سرو قد است

برفکن از جمال خویش حجاب

از غم عارض و لب نمکین

سینه پر آتش است دل چو کباب

به خیال رخ تو دیده ی من

می فشاند هزار چشمه گلاب

روز شب خیز عاشقان اسیر

به سر طره ی بتاب بتاب

کس نداند به جز کرشمه ی دوست

درد دیوانگان مست و خراب

تا منم عاشقانه می گویم

سرخوشم سرخوشم به بانگ رباب

هیچم اسباب نی پی می و نی

«أعطنی یا مسبب الأسباب»

به «وفایی» بنده چنان جامی

که نیاید به خویش روز حساب