دوش ما بودیم و آن مهر و، شب مهتاب بود
روی او کرده ست لطفی، زلف او در تاب بود
داستان عشق کز ابروی او می خواند دل
سوره یوسف نوشته بر سر محراب بود
بهر سجده پیش پایش هم به خاک پای او
دیده را بی نم بماندم، گر چه در غرقاب بود
شکر ایزد را که رخ زردی ما پوشیده نیست
سرخی چشمم به پیشش هم ز خون ناب بود
بر لبش بود اعتماد من، مگر جان بخشد او
آنکه روح الله گمان بردیم، آن قصاب بود
خسرو آن شبها که با آن آب حیوان زنده داشت
آن همه بیداری شبها تو گویی خواب بود



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: شاعر شبی مهتابی را که با محبوب گذرانده توصیف میکند: ابروی محرابمانند او، سجده بر خاک پایش و فروخوردن اشک. سپس از امید به لب جانبخش معشوق میگوید که ناامید شد، زیرا او را عیسیوار پنداشته بود اما جانستان بود. در پایان آن شبهای بیداری در کنار محبوب را به خوابی شیرین و گذرا مانند میکند.
هوش مصنوعی: دیشب من بودم و آن محبوبِ خورشیدروی، و شبی مهتابی بود. چهرهٔ او مهربانی نشان میداد و زلفش پیچوتاب داشت.
هوش مصنوعی: داستان عشقی که دلم از ابروی او میخواند، مانند سورهٔ یوسف بود که بالای محراب نوشته باشند. ابروی خمیده به محراب و زیبایی و عشق به داستان یوسف تشبیه شده است.
هوش مصنوعی: برای سجده در برابر پایش و بر خاک قدمش، چشمم را بیاشک نگه داشتم، هرچند در اشک غرق بود. یعنی اشکم را فروخوردم تا خاک پایش را تر نکنم.
هوش مصنوعی: خدا را شکر که زردی رخسارم، که نشانهٔ عشق و رنج من است، از او پنهان نیست. سرخی چشمم نیز در برابر او از اشکِ خونین بود.
هوش مصنوعی: به لب او امید بسته بودم که شاید به من جان ببخشد. اما کسی را که مانند عیسی جانبخش میپنداشتیم، قصابی جانستان از کار درآمد.
هوش مصنوعی: ای خسرو، آن شبها که در کنار آن محبوبِ آب حیاتمانند بیدار ماندی، چنان خوش و زودگذر بود که گویی همهٔ آن شبزندهداریها خواب و رؤیایی بیش نبود.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
شب که جوش گریه من مایه سیلاب بود
بخت بد را آب می برد و همان در خواب بود
تیغت آرام شهیدان داد اما دور ازو
زخم ها را اضطراب ماهی بی آب بود
عالمی را بی سبب گر کشت آن مغرور حسن
[...]
یاد عیشی کز رخت شبهای ما مهتاب بود
بخت ما بیدار و چشم آسمان در خواب بود
سالها در انقلاب گریة مستانه خیز
خانة ما محمل جمّازة سیلاب بود
دوش بیماه رخت از بیقراریهای دل
[...]
بی تو در چشمم نگه در شیشه چون سیماب بود
مردمک در دیده ام چون بسمل قصاب بود
انتظار مقدمت می بردم امشب تا سحر
همچو شمع کشته در ویرانه ام مهتاب بود
نوبهار ابر خط آبی زد و بیدار کرد
[...]
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.