آمد بهار، ای یار من، بشکفت گلها در چمن
شد در نوا هر بلبلی بر شاخ سرو و نارون
باد صبا گلریز شد، ساقی، بده می تا شوم
گه از خمار چشم تو مست و گه از دردی دن
با عارض زیبای تو ما را چه جای باغ و گل
با قامت رعنای تو چه جای سرو و نارون
چندان به یاد عارضت بارم ز جوی دیده خون
تا لاله هایت را دمد سنبل بر اطراف چمن
چشمم چو در هر گوشه ای سرشار دارد چشمه ای
در چشمم ار ناری گهی، باری بیا در چشم من
شادم اگر میرم زغم، باری ز محنت وارهم
از هجرت، ای زیبا صنم، تا چند باشم ممتحن؟
گاهیم سازد بی خبر، گاهیم نآرد در نظر
با عاشقان آن چشم را باز این چه سحر است و فتن؟
داریم با زلفت، بتا، وقت خوش و این قصه را
مگشای با باد صبا، وقت مرا بر هم مزن
از انتظارت دیده ها شد خسرو بیچاره را
ای یوسف فرخ لقا، بویی فرست از پیرهن



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: غزل با وصف بهار و درخواست شراب از ساقی آغاز میشود. سپس شاعر میگوید زیبایی معشوق از گل و سرو برتر است و از گریه و رنج هجران و بیاعتنایی چشم معشوق مینالد. در پایان، خسرو که چشمانش از انتظار تباه شده، با اشاره به داستان یوسف و یعقوب از معشوق نشانهای از وصال میخواهد.
هوش مصنوعی: ای یار من، بهار رسید و گلها در باغ شکفتند. هر بلبلی بر شاخهٔ سرو و نارون به آواز درآمد.
هوش مصنوعی: باد صبا گلها را میافشاند. ای ساقی، شراب بده تا گاهی از خماری چشم تو مست شوم و گاهی از تهماندهٔ خم شراب.
هوش مصنوعی: وقتی چهرهٔ زیبای تو هست، دیگر به باغ و گل نیازی نداریم. وقتی قامت بلند و خوشاندام تو هست، سرو و نارون جلوهای ندارند.
هوش مصنوعی: به یاد رخسار تو آنقدر از جوی چشمانم اشک خونین میریزم که سرانجام گرد لالههای چهرهات سنبلِ خط (موی تازهٔ رخسار) بروید. یعنی مدتی دراز در فراق تو گریستهام.
هوش مصنوعی: در هر گوشهٔ چشم من چشمهای از اشک لبریز است. اگر مرا گاهی به چشم نمیآوری و به من توجه نمیکنی، دستکم خودت به چشم من بیا.
هوش مصنوعی: اگر از غم بمیرم شادمانم، چون دستکم از رنج رها میشوم. ای معشوق زیبا، تا کی باید در هجران تو گرفتار آزمایش و رنج باشم؟
هوش مصنوعی: چشم تو گاهی مرا بیخود و مست میکند و گاهی اصلاً به من نگاه نمیکند. این چه جادو و فتنهای است که آن چشم با عاشقان میکند؟
هوش مصنوعی: ای معشوق، ما با زلف تو خوش هستیم. این راز را با باد صبا در میان نگذار و حال خوش مرا پریشان نکن، چون باد زلف را پریشان میکند.
هوش مصنوعی: چشمان خسرو بیچاره از انتظار تو از دست رفته است. ای یوسفِ خوشرو، بویی از پیراهنت بفرست؛ همانگونه که بوی پیراهن یوسف بینایی یعقوب را بازگرداند.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
گلبن نوان اندر چمن عریان چو پیش بت شمن
نه یاسمین و نه سمن نه سوسن و نه نسترن
ای ساربان منزل مکن جز در دیار یار من
تا یک زمان زاری کنم بر رَبع و اَطلال و دِمَن
رَبع از دلم پرخون کنم خاک دمن گلگون کنم
اطلال را جیحون کنم از آب چشم خویشتن
از روی یار خرگهی ایوان همی بینم تهی
[...]
از غرب سوی شرق زن بد خواه را بر فرق زن
بر فرق او چون برق زن مگذار ازو نام و نشان»
کز باده می زاید فرح
در سینه غمگین من
آنجا که بود آن دلستان با دوستان در بوستان
شد گرگ روبه را مکان شد کوف و کرکس را وطن
بر جای رطل و جام می گوران نهادستند پی
بر جای چنگ و نای و نی آواز زاغ است و زغن
سنگ است بر جای گهر زهر است بر جای شکر
[...]
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.