هر روز دیده بر ره یاد صبا نهم
بر دیدگان خاک درش توتیا نهم
زو صد جفا کشم که نیارم به روی گفت
کاین درد خود چگونه بر آن وفا نهم
ندهم برون غمش که مرا خود بسوخت غم
دلهای دیگران چه دگر در بلا نهم؟
گفتند «یاد می کندت » دل نمی دهد
کاین تهمت دروغ بر آن آشنا نهم
شاهان مجالس نیست که سر بر درش نهند
چون من گدا رسیده که کاسه کجا نهم؟
روزی چو خواست کشتنم از بوی تو صبا
آن به که جان ببوسم و پیش صبا نهم
چون دل ز گفت دیده مرا سوخت در به در
بیرون کشم، به پیش دل مبتلا نهم
شبها که گرد کوی تو گردم، به یک قدم
اول نهم دو دیده و آنگاه پا نهم
بگذار پاره پاره کنم بر تو خویش را
پس طعمه پیش هر سگ کویت جدا نهم
گفتی که «گل به جای رخم بین » زهی خطا
کان دل گر آه می نکنم، بر گیا نهم
زین گونه کز لبت سخنی نیست روزیم
زنهار پر جراحت خسرو دوا نهم!



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: عاشق در این غزل از انتظار هرروزه برای خبری از یار و تحمل جفاهای او سخن میگوید. او غمش را پنهان میکند و حاضر نیست حتی تهمتِ «به یاد عاشق بودن» را به معشوق ببندد. سپس با تصویرهای سخت از جانسپاری سخن میگوید: گذاشتن چشم پیش از پا در کوی یار و تکهتکه کردن خود برای سگان کوی او. در پایان خسرو میگوید که جز سخنی از لب یار، هیچ دارویی زخمهایش را درمان نمیکند.
هوش مصنوعی: هر روز چشم به راه باد صبا دارم تا یادی و خبری از یار بیاورد، و خاکِ درِ خانهٔ او را همچون سرمه بر چشمانم میکشم.
هوش مصنوعی: از او صدها ستم میکشم که نمیتوانم رو در رو به او بگویم، زیرا روا نمیدانم این درد را به گردن آن یار وفادار بیندازم و او را بیوفا بخوانم.
هوش مصنوعی: غم عشق او را آشکار نمیکنم. این غم مرا سوزانده است و دیگر چرا دل دیگران را هم گرفتار این بلا کنم؟
هوش مصنوعی: گفتند «او به یاد توست»، اما دلم راضی نمیشود این تهمت دروغ را به آن آشنا ببندم. یعنی با طنزی تلخ میگوید که او هرگز به یاد من نیست.
هوش مصنوعی: در درگاه او حتی برای پادشاهان جایی نیست که سر بر آستانهاش بگذارند؛ پس گدایی چون من که به آنجا رسیده است کاسهٔ گدایی خود را کجا بگذارد؟
هوش مصنوعی: اکنون که باد صبا خواسته است روزی با رساندن بوی تو مرا بکشد، بهتر است جانم را ببوسم و آن را پیشکش صبا کنم.
هوش مصنوعی: چون دل به سبب آنچه چشم دید و گفت مرا آواره و دربهدر سوزاند، چشم را بیرون میکشم و پیش دلِ گرفتار میگذارم تا تاوان بدهد.
هوش مصنوعی: شبها که گرد کوی تو میگردم، در هر گام نخست دو چشمم را بر زمین مینهم و آنگاه پایم را.
هوش مصنوعی: بگذار در راه تو خود را تکهتکه کنم و سپس هر تکه را جداگانه خوراکِ یکی از سگان کوی تو کنم.
هوش مصنوعی: گفتی «به جای رخ من گل را تماشا کن»؛ چه سخن نادرستی! اگر از فراق تو آه نکشم، باید دل خود را به گیاهی ناچیز ببندم، که گل در برابر روی تو چیزی جز گیاه نیست.
هوش مصنوعی: چون از لب تو حتی سخنی هم روزی من نمیشود، هرگز بر زخمهای فراوان خسرو مرهمی نخواهم نهاد. یعنی جز سخن تو دارویی برای او نیست.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
نتوان گرفت روزی هم از دهان هم
مرغان نمی کنند غلط آشیان هم
چون پل ز سیل حادثه از جا نمی روند
جمعی که بسته اند میان بر میان هم
ارباب ظلم تقویت یکدگر کنند
[...]
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.