خیال چشم و ابرویت شبی در خواب میدیدم
تو گویی جادوان مست در محراب میدیدم
ز دست چشم و دل آن دم تن غمدیدهٔ خود
گهی در آتش محنت گهی در آب میدیدم
را تمنای رخ و زلفت چو میکردم در آن سودا
به روز روشن آن ساعت شب مهتاب میدیدم
به گرد خاطر غمگین چرا گشتی می رنگین
گر از جام لبت جان را دمی سیراب میدیدم
چو خاک آستان تو همیآید به چشم من
گشاده بر در بختم دری ز آن باب میدیدم
ز هجرت سوختم راحت نمیکردم تمنایی
ولی هرگونه محنت را بیاسباب میدیدم
کمال خسته را هر دم به یاد لعل دربارت
روان از چشمه چشمش عقیق ناب میدیدم



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: عاشق از خوابی سخن میگوید که در آن خیالِ چشم و ابرو و روی و زلفِ یار را دیده است. او حالِ خود را در آن رؤیا شرح میدهد: سوز و اشک، بینیازی از شراب با یادِ لبِ یار و امیدِ گشایشِ بخت از آستانِ او. در پایان، از رنجِ هجران و اشکِ خونینِ کمال در یادِ لبِ معشوق میگوید.
هوش مصنوعی: شبی در خواب خیالِ چشم و ابروی تو را دیدم؛ گویی جادوگرانی مست را در محراب میدیدم. چشمِ افسونگر به جادوگر و ابروی خمیده به محراب تشبیه شده است.
هوش مصنوعی: در آن هنگام، به سببِ چشم و دلم، تنِ غمدیدهٔ خود را گاه در آتشِ رنج میدیدم و گاه در آب. آتش از سوزِ دل است و آب از اشکِ چشم.
هوش مصنوعی: وقتی در آن شوریدگی آرزوی روی و زلفت را داشتم، در روزِ روشن شبِ مهتابی میدیدم؛ یعنی روی تو چون ماه بود و زلفت چون شب.
هوش مصنوعی: اگر جانم را لحظهای از جامِ لبِ تو سیراب میدیدم، شرابِ رنگین چرا باید گردِ دلِ غمگینم بگردد؟ یعنی با بهرهمندی از لبِ تو به شراب نیازی نمیماند.
هوش مصنوعی: هرگاه خاکِ آستانِ تو به چشمم میآمد، دری از همان درگاه را بر درِ بختِ خود گشوده میدیدم؛ یعنی رسیدن به آستانِ تو را گشایشِ بخت میدانستم.
هوش مصنوعی: در دوری از تو سوختم و آرزوی آسودگی نداشتم، اما هر گونه رنجی را بیسبب و بیسامان میدیدم.
هوش مصنوعی: کمالِ خستهدل را میدیدم که هر لحظه به یادِ لبِ لعلگونِ مرواریدبارِ تو، از چشمهی چشمش عقیقِ ناب روان است؛ یعنی اشکِ خونین میریزد.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
خیالی بود یارب دوش یا در خواب میدیدم
که رویش در نظر بر کف شراب ناب میدیدم
به اکسیر سعادت یافتم آخر بحمدالله
وصالش را که همچون کیمیا نایاب میدیدم
چه حاجت بود شمع افروختن در بزم او یارب
[...]
شبی کان سرو سیم اندام را درخواب میدیدم
تن خود را عیان از رعشه چون سیماب میدیدم
در آن تاریکی شب از فروغ ماه روی او
ز روزن رفته بیرون شعله مهتاب میدیدم
نمیدیدم تنش را از لطافت لیک روی خود
[...]
چه دولت بود یارب دوش من در خواب میدیدم
که نخل مدعا را پر بر و شاداب میدیدم
سکندر بهر آب زندگی ظلمت برید و من
به تاریکی شب سرچشمه آن آب میدیدم
نگه مل، چهره گل، خط سنبل و قد سرو و لب شکر
[...]
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.