گنجور

 
کمال خجندی
 

از باد مکش طره جانانه ما را

زنجیر مجنبان دل دیوانه ما را

آن شمه چگل گو که برقص آرد و پرواز

این سوخته دلهای چو پروانه ما را

کردند زبان آنکه به صد گنج فریدون

کردند بها گوهر یکدانه ما را

دیدند سرشکم همه همسایه و گفتند

این سیل عجب گر نبرد خانه ما را

دل گر چه خرابست ز غم چون تو درائی

آباد کنی کلبه ویرانه ما را

خواب خوش صبحت برد از دیده مخمور

شب گر شنوی نعره مستانه ما را

خواهد گله ها کرد کمال امشب از آن زلف

شبهای چنین گوش کن افسانه ما را