سروسهی به بستان گر سالها برآید
با قد دلربایان در حسن بر نیاید
صوفی ز ما بیاموز آیین عشقبازی
کز زاهد ریایی این کار کمتر آید
آن زلف عنبرافشان پیوسته باد درهم
کو از سیاهکاری سر در رخ تو ساید
آن زلف عنبرافشان پیوسته باد درهم
بادی و در تن ما جانی دگر فزاید
ای دل ز جام محنت چندان مباش غمگین
باشد که صبح دولت یک روز رخ نماید
ماییم و آستانت تا هست زندگانی
یا سر نهیم آنجا یا خود دری گشاید
می خور کمال و بشکن ناموس اهل تقوی
زیرا که نیکنامی با عشق راست ناید



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: در این غزل عاشقانه، شاعر قامت معشوق را از سرو برتر میداند و به صوفی میگوید آیین عشق را از عاشقان بیاموزد، نه از زاهد ریاکار. سپس از زلف یار، از دل اندوهگین که باید به صبح بخت امید داشته باشد، و از وفاداری بیپایان بر آستان معشوق سخن میگوید. در پایان خود را به بادهنوشی و شکستن نامونشان پرهیزگاران فرا میخواند، چون نیکنامی با عشق جمع نمیشود.
هوش مصنوعی: سرو بلندقامت اگر سالها در باغ رشد کند و بالا برود، باز در زیبایی به پای قامت دلربای معشوقان نمیرسد.
هوش مصنوعی: ای صوفی، رسم و آیین عشقورزی را از ما بیاموز، زیرا از زاهد ریاکار چنین کاری کمتر برمیآید.
هوش مصنوعی: آن زلف خوشبوی معشوق همیشه آشفته و پریشان باد، چون از روی سیاهکاری و گستاخی سر بر چهرهٔ تو میساید. شاعر به زلف که به رخ یار نزدیک است رشک میبرد و آن را به طنز نفرین میکند.
هوش مصنوعی: آن زلف خوشبو همیشه پریشان باد، چون هر نسیمی که از آن برخیزد جانی تازه در تن ما میدمد. مصراع نخست در این بیت با بیت پیشین یکی است و احتمالاً متن دچار تکرار یا تحریف شده است.
هوش مصنوعی: ای دل، از رنج و سختی که چشیدهای اینقدر اندوهگین نباش؛ شاید روزی صبح بخت و اقبال روی نشان دهد.
هوش مصنوعی: تا زندهایم ما بر آستان تو ماندگاریم؛ یا همانجا سر مینهیم و جان میدهیم، یا سرانجام دری به روی ما گشوده میشود و به وصال میرسیم.
هوش مصنوعی: ای کمال، شراب بنوش و آبروی ظاهری پرهیزگاران را بشکن، زیرا خوشنامی با عاشقی سازگار نیست.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
دریا دو چشم و آتش بر دل همی فزاید
مردم میان دریا و آتش چگونه پاید؟
نیش نهنگ دارد، دل را همی خساید
ندهم، که ناگوارد، کایدون نه خردخاید
در عشق زنده باید کز مرده هیچ ناید
دانی که کیست زنده آن کو ز عشق زاید
گرمی شیر غران تیزی تیغ بران
نری جمله نران با عشق کند آید
در راه رهزنانند وین همرهان زنانند
[...]
آن بر شکسته از ما باشد که باز آید
این جا دری گشاید آن جا رهی نماید
ما منتظر نشسته برخاسته قیامت
روزی که بار باشد بر ما که در گشاید
هی هی چه گفته آخر با دوست در حضورم
[...]
مستان چشم اویم از ما خمار ناید
غیر دلی پر از خون جام دگر نشاید
گر غمزه چو نشتر بر دیگران زند یار
چشمم ز غیرت آن خونها ز دل گشاید
اشکم بدید بر در، گفتا چه آب تیره ست؟
[...]
گفتی: ز عشق بازی کاری نمیگشاید
تدبیر ما چه باشد؟ کار آن چنان که باید
از بند اگر کسی را کاری گشاد روزی
باری ز بند خوبان ما را نمیگشاید
او شاه و ما غلامان، بر وی که عیب گیرد؟
[...]
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال یک حاشیه برای این شعر نوشته شده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.