چنین که سوز فراقم ز سینه دود برآورد
عجب مدار گرم ابر دیده سیل ببارد
سیاه پوش از آن گشته است مردم چشمم
که هر درنگ جگر گوشه به خاک سپارد
وجود خاکی ما را بسوخت آتش هجران
گر آب دیده نباشد بکوی دوست که آرد
تو آفتاب جهانی روا مدار که چشمم
در انتظار تو شب تا سحر ستاره شمارد
از آن نفس که شنیدم حکایتی ز دهانت
بجان تو که دل من هوای هیچ ندارد
امید من ز خیالت چنین نبد ز کمالت
ک رانه گیرد و زارم بدست هجر گذارد



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: غزلی عاشقانه در شکایت از هجران است. شاعر سوزِ سینه را به دود، اشک را به سیل و ستاره، و قطرههای اشک را به جگرگوشههایی مانند میکند که مردمکِ عزادارِ چشم به خاک میسپارد. سپس از یار که خورشیدِ جهان است میخواهد او را در شبزندهداریِ انتظار رها نکند. در پایان با آوردنِ تخلصِ «کمال» گله میکند که از یار انتظار نداشت از او کناره بگیرد و او را به دستِ جدایی بسپارد.
هوش مصنوعی: اکنون که سوزِ جدایی از سینهام دود برآورده است، تعجب نکن اگر ابرِ چشمم سیلِ اشک ببارد. دود سینه مانند ابر است و اشک مانند باران.
هوش مصنوعی: مردمکِ چشمم برای این سیاهپوش و عزادار شده است که هر لحظه جگرگوشهای را به خاک میسپارد. جگرگوشه همان قطرهٔ اشک است که از چشم بر خاک میافتد.
هوش مصنوعی: آتشِ هجران وجودِ خاکیِ ما را سوزاند. اگر اشکِ چشم نباشد، چه کسی خاکستر و خاکِ ما را به کوی دوست میبرد؟ یعنی تنها سیلِ اشک است که ما را به کوی یار میرساند.
هوش مصنوعی: تو خورشیدِ جهانی؛ روا مدار که چشمِ من در انتظارِ تو، تمامِ شب تا سحر بیدار بماند و ستاره بشمارد. ستارهشمردن کنایه از بیخوابی است و اشکها نیز چون ستارهاند.
هوش مصنوعی: از لحظهای که سخنی دربارهٔ دهانِ تو شنیدم، به جانِ تو سوگند که دلم آرزوی هیچ چیز دیگری ندارد. در این بیت ایهامی هست: دهانِ یار در شعر از بس کوچک است «هیچ» خوانده میشود، پس دلِ شاعر فقط هوای همان «هیچ»، یعنی دهانِ یار، را دارد.
هوش مصنوعی: امیدِ من به خیالِ تو و به کمالِ تو این نبود که از من کناره بگیری و مرا زار و ناتوان به دستِ هجران بسپاری. «کمال» تخلصِ شاعر نیز هست و در کنارِ معنای کمال و نیکوییِ یار نشسته است.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
اگر مرا تو نخواهی دلم تو را نگذارد
تو هم به صلح گرایی اگر خدا بگمارد
هزار عاشق داری به جان و دل نگرانت
که تا سعادت و دولت که را به تخت برآرد
ز عشق عاشق مفلس عجب فتند لئیمان
[...]
به حضرت تو، که یارد، که قصهای ز من آرد؟
به غیر باد و برآنم که باد، نیز نیارد
اگر نسیم نماید، کسالتی به رسالت
سلام من که رساند، پیام من که گزارد؟
نسیمی از سر زلف تو میخرم به دو عالم
[...]
هوای کوی تو کی حسرت بهشت گذارد
بهشت نیز اگر هست بوی کوی تو دارد
تو همچو ماه همه جلوهای و من همه چشمم
شبی ستاره ببارد، شبی ستاره شمارد
چه شد که دشمن جانم شدند، چیست گناهم
[...]
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.