چشمش را عقل و مبه و جان زد
این دزد هزار کاروان زد
هر نیر بلا که سوی دلها
از غمزه کشید بر نشان زد
خاک در او چو دیده دریافت
اشک آمد و سر بر آستان زد
مه کرد شبی طواف آن گوی
صد چرخ دگر به ذوق آن زد
در پوزه دستبوس کردم
دستم بگرفت و بر دهان زد
شد خسته ز لطف آن بناگوش
هرگه در گوش او برآنه زد
در شد سخن کمال و زد لاف
لاف از سخن چو در توان زد



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: این غزل در وصف معشوقی است که چشمش مانند دزدی عقل و دین و جان عاشقان را غارت میکند و تیر غمزهاش همیشه به هدف میخورد. عاشق بر آستان او سر مینهد، ماه گرد کوی او میگردد و وقتی عاشق خواهش دستبوسی میکند، معشوق او را خاموش میکند. در پایان، شاعر به سخن خود که چون مروارید است فخر میکند.
هوش مصنوعی: چشم معشوق راه عقل و دین و جان را زد و آنها را غارت کرد؛ این چشمِ دزد تاکنون هزار کاروان را غارت کرده است.
هوش مصنوعی: هر تیر بلایی که با غمزه به سوی دلها کشید و رها کرد، درست به هدف خورد.
هوش مصنوعی: چشم من وقتی به خاک درگاه او رسید، اشک جاری شد و سر بر آستان او نهاد و کوبید.
هوش مصنوعی: ماه شبی گرد کوی او طواف کرد و از شوق و لذت آن، صد دور دیگر هم چرخید؛ یعنی گردش آسمانی ماه از شوق کوی یار است.
هوش مصنوعی: گدایانه خواهش کردم که دستش را ببوسم؛ او دستم را گرفت و بر دهانم زد و مرا خاموش کرد و از این خواهش بازداشت.
هوش مصنوعی: گوشوارهٔ مروارید هرگاه به بناگوش او میخورد، از لطافت و نازکی آن بناگوش آزرده و زخمی میشد.
هوش مصنوعی: سخن کمال چون مروارید شد و او به آن فخر کرد؛ وقتی سخن مانند مروارید باشد، میتوان به آن بالید.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
بیداری پاسبانِ بیمزد
گنجینه برَد به شرکت دزد
صد همچو منی بدان نیرزد
کز چشم تو قطرهای بلغزد
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.