اگر تو فخر نداری به دلق گردآلود
ایاز خاص نباشی به حضرت محمود
هر آنکه خلعت سلطان عشق در پوشد
به حلههای بهشتی کجا شود خوشنود
به رنگ خرقه ازین رقعه بوی دردی نیست
چو درد عشق نداری لباس فقر چه سود
ز طیلسان سیه کس بساط قرب نیافت
جز آنکه تیرگی در گلیم بخت افزود
جو مرد راه شدی بگذر از سر و دستار
که شاه عشق به مردان خود چنین فرمود
ز نیک و بد نتوان رست تا خرد باقیست
که جامعه از کف هشیار مشکل است ربود
ز هرچه عرض کننده از مقام دینی و دین
کمال خواه که آن است غایت مقصود



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: این غزل عارفانه خرقهپوشی و ظاهرسازی زاهدانه را نقد میکند. شاعر میگوید لباس فقر و ردای سیاه بی درد عشق ارزشی ندارد. به گفتهٔ او رهرو باید از سر و دستار و هشیاری و قید نیک و بد بگذرد تا مانند ایاز نزد محمود مقرّب شود. در پایان، با بازی با تخلص خود، کمال را غایت مقصود میخواند.
هوش مصنوعی: اگر به خرقهٔ ژنده و خاکآلود درویشی افتخار نکنی، مانند ایاز نزد محمود مقرّب و خاص نخواهی شد. اشاره به ایاز است که جامهٔ کهنهٔ روزگار بندگیاش را نگه میداشت و به آن میبالید.
هوش مصنوعی: کسی که جامهٔ افتخاری را بپوشد که سلطانِ عشق به او بخشیده، دیگر به جامههای بهشتی دل خوش نمیکند و از آنها خشنود نمیشود.
هوش مصنوعی: این وصلهها و رنگِ خرقه نشانی از درد عشق ندارند. وقتی درد عشق نداری، پوشیدن لباس فقر و درویشی سودی ندارد.
هوش مصنوعی: هیچکس با پوشیدن ردای سیاه عالمان و زاهدان به مقام نزدیکی به حق نرسید. این ردا فقط سیاهیِ گلیم بختش را بیشتر کرد، یعنی جز بدبختی حاصلی نداشت.
هوش مصنوعی: چون رهرو راه حق شدی، از سر و دستار خود، یعنی از جان و شأن و مقام، بگذر؛ زیرا پادشاه عشق به مردان خود چنین فرمان داده است.
هوش مصنوعی: تا عقل و هوشیاری باقی است، نمیتوان از بند نیک و بد رها شد؛ زیرا ربودن جامه از دست آدم هشیار دشوار است. یعنی تنها بیخودیِ عاشقانه آدمی را از این قیدها آزاد میکند.
هوش مصنوعی: از میان هرچه از مقامهای دنیا و دین به تو عرضه کنند، کمال را بخواه که هدف نهایی همان است. «کمال» هم به معنای رسیدن به کمال است و هم تخلص شاعر.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
اگرچه عذر بسی بود روزگار نبود
چنان که بود به ناچار خویشتن بخشود
خدای را بستودم، که کردگار من است
زبانم از غزل و مدح بندگانش نسود
همه به تَنَبُّل و بند است بازگشتن او
[...]
همی روی و من از رفتن تو ناخشنود
نگر به روی منا تا مرا کنی پدرود
مرو که گر بروی باز جان من برود
من از تو ناخشنود و خدای ناخشنود
مرا ز رفتن تو وز نهیب فرقت تو
[...]
از اهل ملک در این خیمهٔ کبود که بود
که ملک ازو نربود این بلند چرخ کبود؟
هر آنکه بر طلب مال، عمر مایه گرفت
چو روزگار بر آمد نه مایه ماند و نه سود
چو عمر سوده شد و، مایه عمر بود تو را
[...]
خزان ببرد ز بستان هر آن نگار که بود
هوا خشن شد و کهسار خشک و آب کبود
نگارهای نو آئین ز گلستان بسترد
پرندهای بهاری ز بوستان بربود
ز کله های بهاری نه بوی ماند و نه رنگ
[...]
ز بار نامه دولت بزرگی آمد سود
بدین بشارت فرخنده شاد باید بود
نمونه ای ز جلالت به دهر پیدا شد
ستاره ای ز سعادت به خلق روی نمود
به باغ دولت و اقبال شاخ شادی رست
[...]
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.