سروی ز باغ حسن به لطف قدت نخاست
از آن برتر است قد تو کآید به شرح راست
جان به لب رسیده ما را به بوسهای
دریاب کز دهان تو در معرض فناست
تا از لبت وظیفهٔ دشنام کردهای
دعای دولت تو بر زبان ماست
سر رشته قرار شد از دست و همچنان
انگشت پیچ چون سخن زلف دلرباست
ما را از روی خوب مکن منع ای فقیه
کین فق در شریعت اهل نظر رواست
آنجا که خادمان ز عقیدت نفس زنند
از ما سر ارادت و از دوست خاک پاست
گر شبوة کمال بپرسد کسی زانو
گوسوفی ایست و رند ولی بارسا نماست



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: غزلی عاشقانه و عارفانه که با ستایش قامت و دهان و لب و زلف معشوق آغاز میشود و از بیتابی و جان به لب رسیدن عاشق میگوید. در ادامه شاعر با فقیه بحث میکند و نظربازی را در آیین اهل نظر روا میداند. در پایان با تخلص خود، کمال را صوفیِ رندی معرفی میکند که ظاهری پارسا دارد.
هوش مصنوعی: در باغ زیبایی هیچ سروی به ظرافت قامت تو نرویید. قامت تو برتر از آن است که بتوان آن را درست و راست شرح داد؛ «راست» هم به راستی قامت اشاره دارد و هم به درستیِ وصف.
هوش مصنوعی: جان ما را که به لب رسیده با بوسهای نجات بده. این جان به خاطر دهان تو، که از کوچکی گویی نیست است، در خطر نابودی است.
هوش مصنوعی: از وقتی دشنام دادن از لبانت را برای ما مقرری همیشگی کردهای، ما پیوسته برای خوشبختی و دولت تو دعا میکنیم.
هوش مصنوعی: رشتهٔ آرام و قرار از دستمان رفته است و با این حال سخن از زلف دلربای تو همچنان پیچدرپیچ است و ما را در خود گرفتار میکند.
هوش مصنوعی: ای فقیه، ما را از نگاه کردن به چهرهٔ زیبا منع نکن. این کاری که تو آن را گناه میشماری، در آیین اهل نظر یعنی صاحبدلانی که در زیبایی جلوهٔ حق را میبینند، رواست.
هوش مصنوعی: آنجا که خدمتگزاران دم از ارادت و اعتقاد میزنند، سهم ما سرِ ارادت نهادن است و سهم دوست خاکِ پایش؛ یعنی ما سر بر خاک پای او میگذاریم.
هوش مصنوعی: اگر کسی از تو دربارهٔ روش و حال کمال پرسید، بگو صوفی و رند است، اما در ظاهر پارسا به نظر میرسد.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
درد مرا بگیتی دارو پدید نیست
دردی که از فراق بود درد بی دواست
گنجی است عاشقان را صبر ار نگه کنی
کو روی زرد سرخ کند پشت گوژ راست
ای فعل تو ستوده و گفتارهات راست
دایم ترا بفضل و بآزادگی هواست
از کوشش تو شاه، بهر جای هیبتست
وز بخشش تو میر بهر خانه یی نواست
فضل ترا همی نبود منتهی پدید
[...]
این تختِ سختگنبد ِ گردان سرای ماست
یا خود یکی بلند و بیآسایش آسیاست
لا بل که هر کسیش به مقدار علم خویش
ایدون گمان برد که «خود این ساخته مراست»
داناش گفت «معدن چون و چراست این»
[...]
ای با خدای و با همه خلق خدای راست
از داد و راستی همه پیروزئی تراست
ملک تو همچو رنج بداندیش تو فزون
رنج تو همچو ملک بداندیش تو بکاست
طبع تو پاک و جان تو پاک و تن تو پاک
[...]
اندر تنور روی چو سوسن فرو بری
چون شمع و گل برآری بازار تنور راست
تا بر سر تنوری می ترسم از تو ز انک
طوفان نوح گاه نخست از تنور خاست
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.