عمری دویده ایم به دنبالِ اهل راز
یارب مگر به یار رسم خود تو چاره ساز
زاهد به راه مسجد و ما کوی می فروش
تا کارِ کی برآورد آن یار بی نیاز
انکار بر حقیقت عاشق چه می کنی
ای ره نبرده هیچ مگر جانب مجاز
پرهیز کن ز نالهٔ جانسوز بی دلان
گر آگهی ز آتش این آهِ جانگداز
با جور یار به که بسازی در این دو روز
تا کی کنی به شِکوِه خیالی زبان دراز



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: شاعر در این غزل از تلاشی مداوم برای رسیدن به حقیقت و معشوق صحبت میکند و به تضاد بین زاهدان و عاشقان اشاره دارد. او میپرسد که آیا خداوند کارساز خواهد بود و عاشق واقعی چگونه میتواند در این دنیا به حقیقت دست یابد. شاعر نالههای عاشقان بیدل را یادآوری میکند و به خواننده میگوید که نباید در غم و شکایت غرق شود. از طرفی، او انتقاد میکند که با وجود رنج و جور یار، نباید وقت را هدر داد و به سادگی از حقیقت گذشت.
هوش مصنوعی: سالهاست که برای یافتن کسانی که به عميقترین معانی و اسرار پیبردهاند، تلاش کردهام. ای پروردگار، آیا ممکن است که به مقصد برسم و در کنار او قرار بگیرم؟ خودت بهترین راهنما و چارهساز برای من باش.
هوش مصنوعی: پرهیزکار به مسیر مسجد میرود، اما ما به سمت میفروشی میرویم. کیست که بداند چه زمانی آن معشوق مستقل و بینیاز به کمک میآید؟
هوش مصنوعی: ای کسی که راه حقیقت را نمیدانی، چگونه میتوانی حقیقت عشق را انکار کنی؟ تو هیچ بهرهای از واقعیت عشق نبردهای و تنها در جانب ظاهری و مجازی آن قرار داری.
هوش مصنوعی: از شکایت و گریهی بیدلان پرهیز کن، اگر از سوز و آتش این آه جانکاه مطلع باشی.
هوش مصنوعی: با سختی و دشواری یار چه فایدهای دارد که در این دو روز زندگی فقط به شکایت و ناله بپردازی؟
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
ای دست منت تو بمن بنده در دراز
درگاه تو ز حادثه من بنده را جواز
درهای رنج بسته بمن بر سخای تو
بر من در سرای تو بیگاه و گاه باز
صد کس نیازمند من و من بجاه تو
[...]
در هجر روی و لعل تو،ای لعبت طراز
بر روی زرد کرده ام از خون دل تراز
ناکامم از تو ، ورچه برآوردمت به کام
رنجورم از تو ، ورچه بپروردمت به ناز
هستم ز حسرت بر چون سیم خام تو
[...]
ای چرخ سفله پرور خس یار دون نواز
تا کی خطا و چند دغا راستی بباز
چرخ و زمین ز برف و ز یخ کرد برگ و ساز
در پوش پوستین که دی آمد ز در فراز
بس مومن بهشتی کز خوف رنج دی
خواهد که در میان جهنم شود دراز
هست از کمال شدت سرما در آبگیر
[...]
هرگز نبود که بخت پس از مدت دراز
آرد مرا به حضرت فرخنده تو باز
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.