اگر چه صاحب معنی همه هنر باشد
چو بی خبر بود از عشق، بی خبر باشد
دلا چو طالب غیری ز عشق لاف مزن
تو عاشق دگری عاشقی دگر باشد
اگرچه از پس هر تیرگی ست روشنی یی
ولی عجب که شب هجر را سحر باشد
چو گفتمش گذر از راه لطف جانب من
به خنده گفت تو را خود از این گذر باشد
خوش است درّ خوشابِ سرشک بر وجهی
که پیش رویِ تو آن نیز در نظر باشد
نظام کار خیالی ز چهرهٔ زرد است
بلی به دولت زر کارها چو زر باشد



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: این غزل عاشقانه عشق را شرط اصلی کمال میداند و دانش و هنرِ بیعشق را بیارزش میشمارد. شاعر دل را سرزنش میکند که به غیر معشوق دل بسته است و از درازی شب هجران مینالد. سپس گفتوگویی کوتاه با معشوق را بازمیگوید که با خنده به خواهش او پاسخ میدهد. در بیت پایانی، با بازی میان چهرهٔ زرد عاشق و زر، این زردی را مایهٔ سامان کار خود میداند.
هوش مصنوعی: اهل معنا هرچند سراسر فضل و هنر باشد، اگر از عشق بیخبر باشد، در حقیقت نادان و بیخبر است.
هوش مصنوعی: ای دل، چون در پی چیزی جز معشوق هستی، از عشق دم مزن. تو دلبستهٔ چیز دیگری هستی و عاشقی حقیقی چیز دیگری است.
هوش مصنوعی: هرچند پس از هر تاریکی روشنیای میآید، اما شگفت است اگر شب جدایی هم صبحی داشته باشد.
هوش مصنوعی: به معشوق گفتم از سر لطف گذرت را به سوی من بینداز. خندید و گفت: تو خود باید از این آرزو بگذری. یا بنا بر خوانش دیگر، گفت این گذر به سود و کام خود توست.
هوش مصنوعی: اشک پاک و گوهرمانند وقتی خوش و ارزشمند است که چنان ریخته شود که در پیش روی تو آن نیز دیده شود و پذیرفته گردد.
هوش مصنوعی: سامان کار خیالی از چهرهٔ زرد اوست. آری، به برکت زر کارها مانند زر نیکو و رونقدار میشود. شاعر چهرهٔ زرد عاشق را به زر تشبیه کرده است.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
برون ز گوشهٔ بهشت برین، سقر باشد
فزون ز توشهٔ شکر معده، بار خر باشد
هر آن که توشهٔ روزی و گوشهای دارد
به راستی مَلِک مُلک بحر و بر باشد
زیادت از سرت ار یک کُلَه به دست آری
[...]
رهی که خفته این زال عشوهگر باشد
به جان ز بوالعجبیهاش صد خطر باشد
در این زمانه نیابند محرمی چون شب
که همچو صبح به آخر نه پردهدر باشد
کسی به حمد و ثنای برادران عزیز
ز عیب خویش نباید که بیخبر باشد
ز دشمنان شنو ای دوست تا چه میگویند
که عیب در نظر دوستان هنر باشد
اگر به جایِ تو ما را کسی دگر باشد
به جز خیال نه ممکن بود اگر باشد
سری که در قدمت می رود به حکمِ قضا
دریغ نیست به دستِ من این قدر باشد
چو بالِ نسر بسوزد ز پرتوِ خورشید
[...]
اگر ز حال من آن شوخ را خبر باشد
بسوزد ار دلش از سنگ سخت تر باشد
حکایت من و او عشق نیست می دانم
که عشق دیگر و دیوانگی دگر باشد
رو، ای نسیم صبا و از آن دو چشم سیاه
[...]
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.