گنجور

رباعی شمارهٔ ۶۴

 
خیام نیشابوری
خیام » رباعیات
 

ای بس که نباشیم و جهان خواهد بود

نی نام زما و نی‌نشان خواهد بود

زین پیش نبودیم و نبد هیچ خلل

زین پس چو نباشیم همان خواهد بود

 

🖰 با دو بار کلیک روی واژه‌ها یا انتخاب متن و کلیک روی آنها می‌توانید آنها را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.

🖐 حذف شماره‌ها | وزن: مفعول مفاعیل مفاعیل فعل (وزن رباعی) | 🔍 شعرهای مشابه (وزن و قافیه) | منبع اولیه: ویکی‌درج | ارسال به فیس‌بوک

این شعر را چه کسی در کدام آهنگ خوانده است؟

علیرضا قربانی » ری تا روم » تهران (علیرضا قربانی)

مریم آخوندی و گروه باربد » سرمست » جهان خواهد بود اسپاتیفای

سعید مدرس » ای دل » ای دل اسپاتیفای

رعنا فرحان » آرزوی تو » خواهد بود اسپاتیفای

🎜 معرفی آهنگهای دیگری که در متن آنها از این شعر استفاده شده است ...

تصاویر مرتبط در گنجینهٔ گنجور

نسخهٔ چاپی و مصور رباعیات خیام - تصحیح فروغی، تصاویر محمد تجویدی، خط جواد شریفی - امیرکبیر - ۱۳۵۴ » تصویر 40

📷 پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی، 📖 راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور

حاشیه‌ها

تا به حال ۱۲ حاشیه برای این شعر نوشته شده است. 💬 شما حاشیه بگذارید ...

دوست در ‫۱۳ سال و ۵ ماه قبل، جمعه ۲۰ اردیبهشت ۱۳۸۷، ساعت ۰۴:۱۲ نوشته:

به نظر می اید که حرف "ی" در سرچ ها درست عمل نمی کنه. من بس که جهان رو سرچ کردم و این کاراکتر رو ... توی سرچ نشون می داد.

 

دوست در ‫۱۳ سال و ۵ ماه قبل، جمعه ۲۰ اردیبهشت ۱۳۸۷، ساعت ۰۴:۱۳ نوشته:

"&nbsp" به نظر کاراکتر رو نمی تونم توی حاشیه نشون بدم خودتون سرچ کنید متوجه می شید.

 

علی در ‫۴ سال و ۵ ماه قبل، یک شنبه ۲۹ اسفند ۱۳۹۵، ساعت ۰۱:۴۲ نوشته:

ای کاش الان هم بودی خیام جان رفیق فاب خودم میشدی

 

روفیا در ‫۴ سال و ۵ ماه قبل، دو شنبه ۱۴ فروردین ۱۳۹۶، ساعت ۱۶:۳۳ نوشته:

این رباعی برای مبتلایان به خودشاخ پنداری سروده شده است!
(:

 

روفیا در ‫۴ سال و ۵ ماه قبل، چهار شنبه ۱۶ فروردین ۱۳۹۶، ساعت ۱۷:۰۹ نوشته:

یکی مرغ بر کوه بنشست و خاست
برآن که چه افزود و زان که چه کاست؟
من آن مرغم و این جهان کوه من
چو رفتم جهان را چه اندوه من؟

 

گمنام-۱ در ‫۴ سال و ۵ ماه قبل، پنج شنبه ۱۷ فروردین ۱۳۹۶، ساعت ۰۰:۲۹ نوشته:

نبود " خود شاخ پنداران " البته غیمت است، اما حکیم بسیار فروتنی کرده است ،
جهان پس از خیام نه همان است که پیش ازو بود

 

حسین در ‫۳ سال و ۵ ماه قبل، چهار شنبه ۱ فروردین ۱۳۹۷، ساعت ۱۵:۰۳ نوشته:

زان پس چو نباشیم همان خواهد بود

 

ساکت در ‫۲ سال قبل، سه شنبه ۲۲ مرداد ۱۳۹۸، ساعت ۰۵:۵۲ نوشته:

میلیاردها سال قبل از ما و بدون حضور ما زمین به وجود آمد و آهسته و پیوسته انواع و اقسام گیاهان و جانوران را در دامن خود پرورش داد و به وجود آورد، اکنون نیز اگر حادثه‌ای کیهانی رخ ندهد، میلیاردها سال دیگر، بدون این که از ما نامی و نشانی بر جای مانده باشد به کار خود ادامه خواهد داد، پس همانگونه که بدون ما به وجود آمد، نبود ما نیز خللی در کار او به وجود نخواهد آورد.

 

سحر در ‫۱ سال و ۳ ماه قبل، سه شنبه ۳۰ اردیبهشت ۱۳۹۹، ساعت ۰۶:۳۲ نوشته:

تو محیط اداری این رو کامل حس می کنید، وقتی همه کارها رو روی شما می ریزن بعد می خواهید جابه جا بشید، میگن نه این کارها رو کی انجام بده و بعد از اونجا که رفتید بالاخره اون کارها انجام می شه....
شاید به اون کیفیت نباشه ولی بالاخره انجام میشه
پس نگید خودشاخ پنداریه...

 

بهرام مشهور در ‫۹ ماه قبل، دو شنبه ۲۴ آذر ۱۳۹۹، ساعت ۰۱:۱۷ نوشته:

شکل درست رباعی :
ای بس که نباشیم و جهان خواهد بود
نی نام ز ما و نی‌نشان خواهد بود
زان پیش نبودیم و نبد هیچ خلل
زین پس چو نباشیم همان خواهد بود

 

ادیبان در ‫۷ ماه قبل، جمعه ۲۴ بهمن ۱۳۹۹، ساعت ۲۰:۵۳ نوشته:

درود
در پخش فایل صوتی، نی درست است یا نِی؟!
سپاس

 

الهه صادقلو در ‫۵ ماه قبل، یک شنبه ۸ فروردین ۱۴۰۰، ساعت ۱۵:۰۴ نوشته:

 

" نام و نشان "


اِی بَس که نباشیم و جهان خواهد بود
نی نام زِ ما و نی نِشان خواهد بود


زین پیش نبودیم و نَبُد هیچ خِلَل
زین پس چو نباشیم همان خواهد بود


- اِی: شبه جمله ای است برای اظهار انزجار یا نارضایتی
- بَس: بسیار، فراوان
- نی: نه
- نام: یاد و خاطره، آوازه
- نِشان: رد، اثرِ بودنِ ما در این دنیا
- خِلَل: کاستی، تباهی، نقص


برداشت آزاد:
این روزگارِ بی وفا پس از مرگِ ما ، سالیانِ سال ادامه خواهد یافت و این درحالیست که هیچ اثری از بودنِ ما که به این دنیا این چنین سخت دل بسته بودیم، نخواهد بود. پیش از اینکه به دنیا بیائیم روزگار سِیرِ و گردشِ خود را بی هیچ کم و کاستی انجام می داده و پس از مرگِ ما نیز همین گونه خواهد بود. بنابراین بود و نبودِ ما برایِ روزگار هیچ تفاوتی نداشته و دل بستن بدان جز پشیمانی و زیان چیز دیگری در پی نخواهد داشت. در حقیقت دنیا چون کاروانسرایی است که یک مدت به اینجا آمده ایم که تجربیات مختلف را بدست آورده و سردی و گرمی روزگار را بچشیم و پخته شده و دستِ پُر از اینجا برویم نه اینکه حسِ تَملک کاروانسرا را داشته و به آن دل ببندیم.


بیا که قصرِاَمَل سخت سست بنیاد است
بیار باده که بنیادِ عمر بر باد است


مَجو درستی عهد از جهانِ سست نهاد
که این عجوز عروسِ هزار داماد است


نشانِ عهد و وفا نیست در تَبسّمِ گُل
بِنال بلبلِ بی دل که جایِ فریادست


دیوان حافظ » غزل 37


- قصرِاَمَل: کاخِ آرزوهایِ دور و درازی که انسان برایِ خود می سازد و حاضر است برای ساختنِ این کاخ موهومی و پوشالی از زمان حالِ خود و شادمانی کردنِ آن صرفنظر کند، در واقع نقد حقیقی را به نسیه خیالی می دهد!
- سخت سست بنیاد: بسیار سست پایه
- بیار باده: بیا از لحظه یِ حال لذت ببریم، بیا شادمانی کنیم و غم و غصه ها را از دلِ خود بیرون کنیم
- بنیادِ عمر: اساس زندگییِ دنیا
- بر باد است: بر نابودی و فنا بنا شده است
- مَجو درستی عهد: انتظار وفاداری نداشته باش
- سست نهاد: بی بنیاد، پست فطرت
- عجوز: پیرزنِ کهنسال
- تَبسّمِ گُل: دل خوشی هایِ زودگذرِ دنیا
- بلبلِ بی دل: ای کسی که به این دنیا دل داده ای

 

برای حاشیه‌گذاری باید در گنجور ثبت نام کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.