گنجور

 

🖰 با دو بار کلیک روی واژه‌ها یا انتخاب متن و کلیک روی آنها می‌توانید آنها را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.

🖐 حذف شماره‌ها | وزن: مفعول مفاعیل مفاعیل فعل (وزن رباعی) | 🔍 شعرهای مشابه (وزن و قافیه) | منبع اولیه: ویکی‌درج | ارسال به فیس‌بوک

این شعر را چه کسی در کدام آهنگ خوانده است؟

🎜 معرفی آهنگهایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است ...

تصاویر مرتبط در گنجینهٔ گنجور

نسخهٔ چاپی و مصور رباعیات خیام - تصحیح فروغی، تصاویر محمد تجویدی، خط جواد شریفی - امیرکبیر - ۱۳۵۴ » تصویر 76

📷 پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی، 📖 راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور

حاشیه‌ها

تا به حال ۱۰ حاشیه برای این شعر نوشته شده است. 💬 شما حاشیه بگذارید ...

ایمان در ‫۶ سال و ۸ ماه قبل، یک شنبه ۵ بهمن ۱۳۹۳، ساعت ۲۰:۵۴ نوشته:

بر شاخ امید اگر بری یافتمی،
هم رشته خویش را سری یافتمی. (امیدی نیست که به مقصود برسم)
تا چند ز تنگنای زندان وجود؟!
ای کاش سوی عدم دری یافتمی...(دلیلی برای ماندن ندارم، ای کاش دلیلی برای رفتن وجود داشت)

 

Mahsa در ‫۳ سال و ۴ ماه قبل، سه شنبه ۱۱ اردیبهشت ۱۳۹۷، ساعت ۲۰:۳۶ نوشته:

منظو از بری و سری در بیت اول چیه؟

 

nabavar در ‫۳ سال و ۴ ماه قبل، سه شنبه ۱۱ اردیبهشت ۱۳۹۷، ساعت ۲۲:۴۸ نوشته:

مهسای گرامی
بر شاخ امید اگر بری یافتمی
هم رشته خویش را سری یافتمی
“بر” به مانای میوه و ثمر است
” سر“ نیز در رابطه با رشته ، سررشته را بیان می کند
میگوید : اگر امیدی داشتم ، یا شاخه ی امیدم میوه یا ثمری میداد، سر رشته ی زندگی خویش را می یافتم
زنده باشی

 

ناآمده در ‫۲ سال قبل، جمعه ۱ شهریور ۱۳۹۸، ساعت ۲۳:۱۹ نوشته:

شاید مصرع اول بیت دوم اینطور باشد:
تا چند به تنگنای زندان وجود

 

ساکت در ‫۲ سال قبل، چهار شنبه ۲۷ شهریور ۱۳۹۸، ساعت ۲۳:۲۲ نوشته:

خیام در بیت اول از زرد و خشکیده بودن شاخه امیدش و از پریشانی و سردرگمی حاصل از این ناامیدی پرده برداشته است. اما راز این ناامیدی را میتوانیم در بیت دوم کشف کنیم. از نظر خیام وجود نه یک حقیقت بلند و باشکوه، بلکه یک زندان تنگ و باریک است که پیوسته ما را در اسارت خود نگاه داشته و هیچ دری برای گریختن از وجود و پیوستن به عدم پیش روی ما گشوده نیست. همیشه باید باشیم و هیچ راهی برای نبودن وجود ندارد. همان گونه که عزیزالدین نسفی به این مطلب اعتقاد داشت که آنچه هست، قبل از این بوده و بعد از این نیز خواهد بود.

 

حمید رضا۴ در ‫۲ سال قبل، جمعه ۲۹ شهریور ۱۳۹۸، ساعت ۰۰:۵۲ نوشته:

می گوید هیچ امیدی نیست، این سر رشته را که از کجا به این جهان آمده ایم را دریابیم،
پس تا کی در این آرزو که شاید دری به این نادانسته ها باز شود، وجودمان را زندانی این جهان کنیم؟
یعنی از این افکار دوری کن و آزادانه زندگی کن.

 

سینا ---- در ‫۱ سال و ۱ ماه قبل، دو شنبه ۱۶ تیر ۱۳۹۹، ساعت ۲۳:۲۵ نوشته:

ولی با توجهی به مفهوم عدم که من از مولانا به خاطرم هست این چهارپاره با معنای عرفانی سازگار است و البته که از خیام نمیتواند باشد. مولوی بزرگ میفرماید:
ای خدا جان را تو بنما آن مقام
کاندرو بی‌حرف می‌روید کلام
تا که سازد جان پاک از سر قدم
سوی عرصهٔ دور و پنهای عدم
عرصه‌ای بس با گشاد و با فضا
وین خیال و هست یابد زو نوا

 

سینا ---- در ‫۱ سال و ۱ ماه قبل، دو شنبه ۱۶ تیر ۱۳۹۹، ساعت ۲۳:۲۶ نوشته:

ببخشید در حاشیه قبل: سوی عرصه دور پهنای عدم

 

سینا ---- در ‫۱ سال و ۱ ماه قبل، دو شنبه ۱۶ تیر ۱۳۹۹، ساعت ۲۳:۲۹ نوشته:

برای مشخص شدن بیشتر منظورم بقیه ابیات مولانا هم میگذارم:
عرصه‌ای بس با گشاد و با فضا
وین خیال و هست یابد زو نوا
تنگ‌تر آمد خیالات از عدم
زان سبب باشد خیال اسباب غم
باز هستی تنگ‌تر بود از خیال
زان شود در وی قمر همچون هلال
باز هستی جهان حس و رنگ
تنگ‌تر آمد که زندانیست تنگ
(دقت کنید که در این چهارپاره حرف از «تنگنای» وجود زاده که مطابق با اندیشه دینی و عرفانی است.

 

حمید رضا۴ در ‫۱ سال و ۱ ماه قبل، چهار شنبه ۱۸ تیر ۱۳۹۹، ساعت ۰۱:۰۵ نوشته:

جناب سینا، آیا ممکن است مولوی همین رباعی خیام را در ذهن داشت که این ابیات را سرود؟
در ضمن تمنا می کنم برداشت خود را از این رباعی بیان کنید تا شاید با هم گفتگویی کنیم.

 

برای حاشیه‌گذاری باید در گنجور ثبت نام کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.