خاقانی
»
دیوان اشعار
»
قطعات
»
شمارهٔ ۶۴ - فیلسوف اجل افضل الدین ساوی این قطعه را در آنوقت که خاقانی به رسالت سلطان ارسلان رفته بود بدو فرستاد
کسی که از پس احمد روا بود مرسل
بزرگوار امیر امام خاقانی است
رسول شروان چون خوانی آن بزرگی را
که در جهان سخن ملک او سلیمانی است
رسول بازپسین را هزار گونه قسم
به جان پاک عزیز رسول شروانی است



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: این قطعه را افضلالدین ساوی هنگامی برای خاقانی فرستاد که او به سفارت نزد سلطان ارسلان رفته بود. گوینده با دو معنای واژهٔ «رسول»، یعنی پیامبر و سفیر، بازی میکند. او خاقانی را تنها «فرستاده» پس از پیامبر اسلام میخواند و او را سلیمانِ ملک سخن میداند. در پایان با سوگندی اغراقآمیز به جان این «رسول شروانی» ستایش را به اوج میرساند.
هوش مصنوعی: بعد از حضرت محمد(ص) پیامبری نمیآید، اما اگر کسی را بتوان «فرستاده» نامید، آن کس امیر و امام بزرگوار، خاقانی است. شاعر با دو معنای «رسول» و «مرسل» یعنی پیامبر و سفیر بازی کرده است، چون خاقانی در آن هنگام سفیر بود.
هوش مصنوعی: چرا آن بزرگمرد را فقط «فرستادهٔ شروان» میخوانی، در حالی که فرمانروایی او در قلمرو سخن مانند پادشاهی سلیمان بر همه چیز گسترده است؟ یعنی مقام او بالاتر از سفیرِ یک ولایت است.
هوش مصنوعی: گویا پیامبر واپسین هزار گونه سوگند به جان پاک و گرامی این فرستادهٔ شروانی میخورد. این اغراقی در ستایش خاقانی است، همانگونه که در قرآن خداوند به جان پیامبر سوگند خورده است. ممکن است معنا این باشد که گوینده به حق پیامبر واپسین سوگند میخورد که چنین است.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
مرا به صحنک بغرا محبت جانی است
اگر چه معده پر از نان گرم و بریانی است
چه می کنی صفت امروز آب حیوان را
به شیر منش نظر کن که آب حیوانی است
به شهر اگر دل بریان به جان فروشد کس
[...]
کسی که مانده به بند لباس زندانی است
پریدن از قفس نام و ننگ عریانی است
به پختگی جنون کی به من رسد مجنون؟
همین بس است که من شهری او بیابانی است
ز چشم گریان، بیقدر شد متاع جنون
[...]
فضای دشت ز خونین دلان گلستانی است
ز خود برآ که عجب دامن بیابانی است
گشاده باش، جهان را شکفته گر خواهی
که بر گشاده دلان چرخ روی خندانی است
ز خود برآ که چو گردید راهرو بی برگ
[...]
چو خیزی از سر شهرت سریر سلطانی است
چو نام حلقه شود، خاتم سلیمانی است
چه تن به بستر دولت دهی؟ که عاقل را
به دیده دولت بیدار، خواب شیطانی است
به چر خ سوده، سر قصر دولتی هرجا
[...]
فتاد طائری از لانه و ز درد تپید
بزیر پر چو نگه کرد، دید پیکانی است
بگفت، آنکه بدریای خون فکند مرا
ندید در دل شوریدهام چه طوفانی است
کسیکه بر رگ من تیر زد، نمیدانست
[...]
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.