عشق تو اندر دلم شاخ کنون میزند
وز دل من صبر را بیخ کنون میکند
از سر میدان دل حمله همی آورد
بر در ایوان جان مرد همی افکند
عشق تو عقل مرا کیسه به صابون زده است
و آمده تا هوش را خانهفروشی زند
دور فلک بر دلم کرد ز جور آنچه کرد
خوی تو نیز از جفا یاری او میکند
جان من از خشک و تر رفته چو سیم است از آنک
شعر به وصف تواَم چون زرِ تر میزند
با تو ز دست فلک خیره چه نالم از آنک
هست درستم که پیش پای به ره بشکند



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: شاعر در این غزل از تاثیر عمیق عشق و احساسات خود سخن میگوید. عشق معشوق در دلش به شدت رشد کرده و صبر را از او میگیرد. او به تصویر کشیدن عشقش میپردازد و میگوید که این عشق عقل و هوش او را مختل کرده است. شاعر در میانهی ناملایمات زندگی به سرنوشت خود مینگرد و از بیعدالتیهای زمانه شکایت میکند. او احساس میکند که با وجود تمام سختیها، شعرش در وصف معشوقش مانند زر ارزشمند و درخشان است.
هوش مصنوعی: عشق تو در دل من مانند شاخهای رشد میکند و از دل من صبر را ریشهکن میسازد.
هوش مصنوعی: عشق تو مانند سربازانی میباشد که از میدان دل به سمت ایوان جانم حملهور میشوند و بر در آن، جانم را به زمین میزنند.
هوش مصنوعی: عشق تو مثل این است که عقل مرا فریب داده و در وضعیتی قرار داده که باعث شده به مسائلی بیمزه و سطحی فکر کنم و هوش و درک من را به کاهلی و نابودی بکشاند.
هوش مصنوعی: فلک (تقدیر یا سرنوشت) بر دل من سختیها و مصیبتها را به خاطر ظلم و ستم تو آورده است. همچنین، خوی تو نیز در یاری به این جفای معشوقهات شریک است.
هوش مصنوعی: جان من از درد و نشاط رنج میبرد، مثل سیمی که به خاطر زیبایی و نرمی کلامم، که تو را توصیف میکند، زنده و درخشان شده است.
هوش مصنوعی: با تو هرگز نمیتوانم از بدیها و گرفتاریهای ناشی از سرنوشت شکایت کنم، زیرا من آدم خوبی هستم و در این راه (عشق) دلم میشکند.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
نیز ابا نیکوان نمایدت جنگ فَنْد
لشکر فریاد، نی خواسته، نی سودمند
قند جداکن ازوی، دور شو از زهرِ دُند
هرچه به آخر بهست جان ترا آن پسند
ای رخ و زلفت چنانک ماه به مشکین کمند
ساخته نظارهگاه بر سر سرو بلند
منظر ماه منیر از بر سرو سهی
طرفه و نادر بود خاصه به مشکین کمند
ای بت بادامچشم پستهدهان قندلب
[...]
غره مشو گر ز چرخ کار تو گردد بلند
زانکه بلندی دهد، تا بتواند فکند
چون برسد آفتاب در خط نصفالنهار
سر سوی پستی نهد تا که در افتد به بند
واقعهٔ آدمی هست طلسمی عجب
[...]
غره مشو گر ز چرخ کار تو گردد بلند
زانک بلندت کند تا بتواند فکند
قطره آب منی کز حیوان میزهد
لایق قربان نشد تا نشد آن گوسفند
توده ذرات ریگ تا نشود کوه سخت
[...]
روز برآمد بلند ای پسر هوشمند
گرم ببود آفتاب خیمه به رویش ببند
طفل گیا شیر خورد شاخ جوان گو ببال
ابر بهاری گریست طرف چمن گو بخند
تا به تماشای باغ میل چرا میکند
[...]
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال یک حاشیه برای این شعر نوشته شده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.