لشکر غم ران گشاد و آمد دوران او
ابلق روز و شب است نامزد ران او
هر که چنین لشکرش نعل در آتش نهاد
نعل بها داد عمر بر سر میدان او
غم که درآید به دل بنگری آسیب آن
کاتش کافتد در آب بشنوی افغان او
اول جنبش که نو گلبن آدم شکفت
میوهٔ غم بود و بس، نوبر بستان او
و آخر مجلس که دهر میکدهٔ غم گشاد
دور ز ما درگرفت ساقی دوران او
جرعهای از دست او کشتن ما را بس است
این همه بر پای چیست بلبله گردان او
آمد باران غم پول سلامت ببرد
بر سر یک مشت خاک تا کی باران او
پنجرهٔ عنکبوت نیست جنان استوار
کز احد و بوقبیس باید غضبان او
آتش غم پیل را درد برارد چنانک
صدرهٔ پشه سزد صورت خفتان او
ناف تو بر غم زدند، غم خور خاقانیا
آنکه جهان را شناخت غمکده شد جان او
والی عزلت تویی، اینک طغرای فقر
مشرف وحدت تو باش، اینک دیوان او
سرو هنر چون تویی دست نشان پدر
دست ثنا وامدار هیچ ز دامان او
حافظ دین بوالحسن، بحر مکارم علی
کابخور جان ماست چشمهٔ احسان او



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: این مطلع دوم از قصیدهای در ستایش پدر خاقانی، علی نجار، است. شاعر نخست با تصویرهای سپاه و میکده و باران و آتش، چیرگی غم بر سرنوشت آدمی را از آغاز آفرینش وصف میکند و ناتوانی تن خاکی را در برابر آن نشان میدهد. سپس خطاب به خود میگوید که غمخوردن و گوشهنشینی و فقر سهم اوست و در پایان به ستایش پدرش، ابوالحسن علی، میرسد و او را سرچشمهٔ احسان و آبشخور جان خود میخواند.
هوش مصنوعی: سپاه غم به تاخت درآمده و دورهٔ فرمانرواییاش رسیده است؛ اسب دورنگ شب و روز برای سواری او آماده شده است. یعنی غم بر گذر شب و روز سوار است و با آن پیش میتازد.
هوش مصنوعی: هر کس را که چنین سپاهی بیقرار و آشفته کرد، عمر خود را در میدان آن غم باج و بها داد.
هوش مصنوعی: وقتی غم به دل درآید آسیبش را به چشم میبینی، همانگونه که وقتی آتش در آب بیفتد صدای ناله و جوشش آن را میشنوی.
هوش مصنوعی: از نخستین لحظهای که گلبن تازهٔ وجود آدم شکفت، تنها نوبر و میوهٔ باغ او غم بود.
هوش مصنوعی: و در پایان این مجلس، که روزگار میکدهٔ غم را گشود، ساقی آن دور را از ما آغاز کرد؛ یعنی ما نخستین نوشندگان جام غمیم.
هوش مصنوعی: یک جرعه از دست این ساقی برای کشتن ما کافی است؛ پس چرا ساقیِ گردانندهی صراحیاش همچنان ایستاده است و پیاپی جام میگرداند؟
هوش مصنوعی: باران غم آمد و پل سلامت و آسودگی را با خود برد؛ این باران تا کی بر سر یک مشت خاک، یعنی تن انسان، خواهد بارید؟
هوش مصنوعی: وجود ما مانند تار عنکبوت سست است و آنقدر استوار نیست که خشم و سنگینی غم را که به بزرگی کوههای احد و ابوقبیس است تاب بیاورد.
هوش مصنوعی: آتش غم فیل را چنان رنجور و لاغر میکند که جامهٔ پشه برای او به اندازهٔ زره باشد.
هوش مصنوعی: ای خاقانی، از روز تولد سرنوشت تو با غم گره خورده است، پس غم بخور؛ هر کس جهان را شناخت، جانش غمخانه شد.
هوش مصنوعی: تو فرمانروای گوشهنشینی هستی و اینک فرمان و مُهر فقر از آن توست؛ ناظر و کارگزار وحدت باش که دفتر و دیوانش اینجاست.
هوش مصنوعی: چون تو سرو هنری هستی که پدرت به دست خود کاشته است، دست ستایش را از دامن او کوتاه مکن.
هوش مصنوعی: آن پدر، نگهبان دین، ابوالحسن علی، دریای بزرگواریهاست که چشمهٔ نیکی او آبشخور جان ماست.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
عشق بهین گوهری است، گوهر دل کان او
دل عجمی صورتی است عشق زبان دان او
خاصگی دستراست بر در وحدت دل است
اینکه به دست چپ است داغگه ران او
تا نکنی زنگ خورد آینهٔ دل که عشق
[...]
او بخرامش چو سیل ما همه ویران او
هرچه ز ما شد خراب رفت به جولان او
در ره خون ریزد هر غاشیه داران رمند
قصد سواران کند شیر نیستان او
ناوک تدبیر ملک در کف ما گو مباش
[...]
گه سوی طاعت روم گه سوی عصیان او
مظهر لطفم من و مظهر غفران او
گاه مرا لطف او بر در طاعت برد
گه کشدم دست قهر جانب عصیان او
در گنهم گاه عفو سوی جنان آورد
[...]
دل فلک معنوی است، عقل رصددان او
داغ محبت بود اختر تابان او
آنکه بود روزگار ریزهخور خوان او
هرکه به جز کردگار شاکر احسان او
بحر ز جودش نمی دهر ز عمرش دمی
وز دل و جان عالمی تابع فرمان او
ساحت کویش حرم خلق نکویش ارم
[...]
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
مرتبسازی حاشیهها: محبوبترین | جدیدترین | قدیمیترین
تا به حال ۲ حاشیه برای این شعر نوشته شده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.