ای ذره های کوی تو خورشید منظران
با طرّه تو جان و دل خلق توامان
صد بار بیش سوخته دلهای چون کباب
تا داده آب چشمه تیغت به تشنگان
خورشید کی به ذره حسن تو می رسد
کی پر زند به عرصه سیمرغ ماکیان
آن زلف حلقه حلقه، به رخساره ات نقاب
یا ضیمران به نسترنت هست سایه بان
کردیم وصف ماه، که آیینه دار توست
ای آفتاب روی به از مهر آسمان
از فتنه های چشم تو، ای ترک جنگجوی
آورده ام به خطه ی دارالامان، امان



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: این غزل در ستایش زیبایی معشوق است. شاعر چهرهٔ او را برتر از خورشید و ماه میداند و زلفش را به نقاب و ضیمرانی بر نسترن مانند میکند. عاشقان آرزومند کشتهشدن به تیغ او هستند و در پایان، شاعر از فتنهٔ چشمان جنگجوی معشوق به جای امنی پناه میبرد.
هوش مصنوعی: ای معشوقی که حتی ذرههای خاک کوی تو چهرهای چون خورشید دارند؛ جان و دل مردم با گیسوی تو همراه و به آن بسته است.
هوش مصنوعی: دلهای عاشقان بیش از صد بار مانند کباب سوختهاند تا سرانجام تیغ تو، که چون چشمهای است، به این تشنگان آب داده است؛ یعنی کشتهشدن به دست تو آرزوی عاشقان است.
هوش مصنوعی: خورشید هرگز به ذرهای از زیبایی تو نمیرسد، همانگونه که مرغ خانگی هرگز نمیتواند در میدان پرواز سیمرغ بال بزند.
هوش مصنوعی: آیا آن زلف حلقهحلقه نقابی بر چهرهٔ توست، یا گیاه خوشبوی ضیمران بر گل نسترنِ رویت سایه انداخته است؟ زلف سیاه به ضیمران و چهرهٔ سپید به نسترن مانند شده است.
هوش مصنوعی: ما ماه را وصف کردیم، چون ماه آینهدار و خدمتکار توست؛ ای کسی که رویت از خورشید آسمان زیباتر است.
هوش مصنوعی: ای زیباروی جنگجو، از فتنه و آشوب چشمانت به سرزمین امن پناه بردهام و در آنجا امان جستهام.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
هان! صائم نوالهٔ این سفله میزبان
زین بی نمک ابا منه انگشت در دهان
لب تر مکن به آب، که طلقست در قدح
دست از کباب دار، که زهرست توامان
با کام خشک و با جگر تفته درگذر
[...]
گفتم نشان ده از دهن ای ترک دلستان
گفتا ز نیست، نیست نشان اندرین جهان
گفتم که ساعتی ببر من فرونشین
گفتا که باد سرد زمانی فرو نشان
گفتم که باد سرد زیان داردت همی
[...]
بگشاد مهرگان در اقبال بر جهان
فرخنده باد بر ملک شرق مهرگان
سلطان یمین دولت میر ملوک بند
محمود امین ملت شاه جهان ستان
شاهی که پشت صد ملک کامران بدید
[...]
بنگر بدین رباط و بدین صعب کاروان
تا چونکه سال و ماه دوانند هردُوان
من مر تو را نمودم اگرچه ندیده بود
با کاروان رباط کسی هر دُوان دَوان
از رفتن رباط نه نیز از شتاب خود
[...]
گویی که ماه و مشتری از جرم آسمان
تحویل کرده اند بباغ خدایگان
وز ماه و مشتری شده آن خاک پرنگار
نوری عجیب صورت و شکلی بدیع سان
نی نی ، که ماه و مشتری از وی ربوده اند
[...]
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.