تا هست در تن من افسرده جان نفس،
جز دیدن رخ تو نباشد مرا هوس
شب های هجر با غم عشق تو هر زمان،
هم نغمه با هزارم و هم ناله با جرس
در جلوه گاه عشق ز فرط فروتنی،
سیمرغ آشیانه کند در پر مگس
آنجا که موج خیزد شود بحر ژرف عشق
تمساح را امان نبود جز دهان خس
یک کودک ار ز عشق برآید به کارزار،
بر عقل چیره بسته شود راه پیش و پس
در سینه ام دلی است که سوزد سپندوار
در آتشی که شعله طورش یکی قبس
گلشن اگر بهشت، که بر مرغ جان ماست
بی روی دوست تنگ تر از خانه قفس
در قالب مُحبّ تو مأمن کند حیات
در حنجر عدوی تو خنجر شود نفس



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: عاشق در این غزل میگوید تا نفس دارد جز دیدار معشوق آرزویی ندارد و شبهای هجر را با ناله میگذراند. سپس قدرت عشق را وصف میکند: بزرگان در برابرش خوار میشوند و کودکی که از عشق نیرو گرفته عقل را درمانده میکند. آتش دل او از شعلهٔ طور هم بزرگتر است و بهشت بیروی دوست برایش قفس است. در پایان، دوستی معشوق مایهٔ زندگی و دشمنی با او مایهٔ مرگ دانسته میشود.
هوش مصنوعی: تا زمانی که در تن خسته و افسردهام نفسی باقی است، هیچ آرزویی جز دیدن روی تو ندارم.
هوش مصنوعی: در شبهای جدایی، با غم عشق تو هر لحظه همآواز بلبل هستم و مانند زنگ کاروان ناله میکنم.
هوش مصنوعی: در جایگاه جلوهٔ عشق، فروتنی چنان است که سیمرغ با همهٔ بزرگی در بال مگسی کوچک آشیانه میگیرد؛ یعنی عشق بزرگان را خاکسار و کوچک میکند.
هوش مصنوعی: آنجا که دریای ژرف عشق موج برمیدارد، نهنگ و تمساح نیرومند هم پناهی جز دهان خار و خسی ناچیز ندارند؛ یعنی در برابر عشق، قدرتمندان از ناتوانان هم درماندهترند.
هوش مصنوعی: اگر کودکی که از عشق نیرو گرفته به میدان نبرد بیاید، راه پیش و پس را بر عقل چیرهدست میبندد و آن را درمانده میکند.
هوش مصنوعی: در سینهام دلی دارم که مانند اسپند میسوزد، در آتشی که شعلهٔ کوه طور تنها پارهای کوچک از آن است.
هوش مصنوعی: حتی اگر گلستان بهشت باشد، برای پرندهٔ جان ما بدون روی دوست از قفس هم تنگتر است.
هوش مصنوعی: در پیکر دوستدار تو زندگی پناه و آرام مییابد، اما نفس در گلوی دشمن تو چون خنجر میشود و او را میکشد.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
ای آفریدگار چو تو نافریده کس
کار تو دانش و دهش و دین و داد بس
با دو شکار بست نظامی دل و هوس
فتراک او نه بیند بی صید هیچ کس
گشته است بر شکار چنان دست او قوی
کز کوه خود همی برباید همی مگس
تا خفته هوائی و آشفته هوس
با دیو همنشینی و با غول هم نفس
دی از کسان خواجه بکردم یکی سؤال
گفتم به خوان خواجه نشینند چند کس
گفتا به خوان خواجه نشیند دو کس مدام
از مهتران فرشته و از کهتران مگس
تا بر دهان صبح گذر می کند نفس
عزم تو پیش باد و بقای تو باز پس
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.