ای صورت تو معنی والشمس والضحی
مرآت حق نما، تویی از مظهر خدا
جلوات مظهر تو چو خورشید منکشف
آیات جلوه تو ز هر ذره برملا
نزدیک تر ز من، به منی ای ز من بری
یا من بدا جمالک فی کل ما بدا
بس کارزوی روی تو داریم ما و تو،
از کثرت ظهور نهانی ز دیدهها
درد تو بهتر است ز درمان هر طبیب
مهر تو خوش تر است ز آمال هر هوا
بر افسر ضعیف، نگاهی ز مرحمت
کو سر بسر مس است و نگاه تو کیمیا



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: این غزل ستایشی عرفانی است که معشوق را آینهٔ حق و جلوهگاه خدا میداند و با اشاره به آیهٔ «والشمس والضحی» او را خورشیدی آشکار در همهٔ ذرهها میشمارد. شاعر این تناقض را بیان میکند که معشوق از خود انسان نزدیکتر است و از شدت ظهور پنهان مانده است. سپس درد عشق او را بر هر درمانی برتر مینهد و در پایان، با تخلص «افسر»، از نگاه کیمیاگونهٔ او میخواهد که وجود بیارزشش را دگرگون کند.
هوش مصنوعی: ای کسی که چهرهات حقیقتِ سوگند قرآنی «سوگند به خورشید و روشنایی روز» است؛ تو آینهای هستی که حق را نشان میدهی و جلوهگاه خداوندی.
هوش مصنوعی: جلوههای تو مانند خورشید آشکار است و نشانههای ظهور تو از هر ذرهای پیداست.
هوش مصنوعی: ای که از هر عیب و از وجود محدود من پاکی، تو از خودِ من به من نزدیکتری؛ ای کسی که زیباییات در هر چیزی که پدیدار شده آشکار است.
هوش مصنوعی: ما بسیار آرزوی دیدن روی تو را داریم، اما تو از شدت آشکار بودن از چشمها پنهان ماندهای.
هوش مصنوعی: دردِ عشق تو از درمان هر پزشکی بهتر است و مهر تو از همهٔ آرزوهای نفسانی شیرینتر است.
هوش مصنوعی: شاعر (افسر) میخواهد که معشوق از سر لطف به او که ناتوان است نگاهی کند؛ زیرا او سراسر مانند مس بیارزش است و نگاه معشوق همچون کیمیا او را به زر بدل میکند.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
تا داد باغ را سمن و گل بنونوا
بلبل همی سراید بر گل بنونوا
رود و سرود ساخته بر سرو فاخته
چون عاشقی که باشد معشوق او نوا
مشک و عبیر بارد بر گلستان شمال
[...]
چون نای بینوایم ازین نای بینوا
شادی ندید هیچ کس از نای بینوا
با کوه گویم آنچه ازو پر شود دلم
زیرا جواب گفته من نیست جز صدا
شد دیده تیره و نخورم غم ز بهر آنک
[...]
آمدگه وداع چو تاریک شد هوا
آن مه که هست جان و دلم را بدو هوا
گرمی گرفته از جگر گرم او زمین
سردی گرفته از نفس سرد من هوا
ماه تمام او شده چون آسمان کبود
[...]
منسوخ شد مروت و معدوم شد وفا
زین هر دو مانده نام چو سیمرغ و کیمیا
شد راستی خیانت و شد زیرکی سفه
شد دوستی عداوت و شد مردمی جفا
گشتهست باژگونه همه رسمهای خلق
[...]
ای بر مراد رأی تو ایام رامضا
بسته میان بطاعت فرمان تو قضا
از جاه تو گرفته سیادت بسی شرف
وز فر تو فزوده وزارت بسی بها
خلق خدای را برعایت تویی پناه
[...]
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.