آه از این زندگیّ ناخوش من
وز دل و خاطر مشوّش من
سپر زخم حادثات شدست
دل پر تیر همچو ترکش من
در همه عصر خویش نشنیدست
بوی راحت دل بلاکش من
طمع خوشدلی ندارم از آنک
روز خوش کرده است شب خوش من
هم عفاالله مردم چشمم
کآبکی میزند بر آتش من
|
|
غیرفعال و فعال کردن دوبارهٔ حالت چسبانی نوار ابزار به بالای صفحات |
|
|
راهنمای نوار ابزار |
|
|
پیشخان کاربر |
|
|
اشعار و ابیات نشانشدهٔ کاربر |
|
|
اعلانهای کاربر |
|
|
ادامهٔ مطالعه (تاریخچه) |
|
|
خروج از حساب کاربری گنجور |
|
|
لغزش به پایین صفحه |
|
|
لغزش به بالای صفحه |
|
|
لغزش به بخش اطلاعات شعر |
|
|
فعال یا غیرفعال کردن لغزش خودکار به خط مرتبط با محل فعلی خوانش |
|
|
فعال یا غیرفعال کردن شمارهگذاری خطوط |
|
|
کپی نشانی شعر جاری در گنجور |
|
|
کپی متن شعر جاری در گنجور |
|
|
همرسانی متن شعر جاری در گنجور |
|
|
نشان کردن شعر جاری |
|
|
ویرایش شعر جاری |
|
|
ویرایش خلاصه یا برگردان نثر سادهٔ ابیات شعر جاری |
|
|
شعر یا بخش قبلی |
|
|
شعر یا بخش بعدی |
آه از این زندگیّ ناخوش من
وز دل و خاطر مشوّش من
سپر زخم حادثات شدست
دل پر تیر همچو ترکش من
در همه عصر خویش نشنیدست
بوی راحت دل بلاکش من
طمع خوشدلی ندارم از آنک
روز خوش کرده است شب خوش من
هم عفاالله مردم چشمم
کآبکی میزند بر آتش من



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: این قطعه شکوهای کوتاه از زندگی تلخ و دل آشفتهٔ شاعر است. دل او را سپر تیرهای روزگار و ترکشی پر از تیر میداند که هرگز بوی آسایش را نشنیده است. شاعر با بازی با تعبیرهای «شب خوش» و «روز خوش» میگوید حتی کمترین خوشی هم او را ترک کرده است. در پایان تنها تسلیاش اشک چشم است که اندکی آتش درونش را فرو مینشاند.
هوش مصنوعی: افسوس از این زندگی ناخوشایند من و از دل و ذهن پریشان و آشفتهام.
هوش مصنوعی: دل من سپری شده است که زخمهای پیشامدهای روزگار را به جان میخرد و مانند ترکش، پر از تیر است.
هوش مصنوعی: دل بلاکش من در تمام عمرش حتی بوی آسایش و آرامش را هم حس نکرده است.
هوش مصنوعی: امید شادمانی ندارم، چون حتی «شب خوش» من هم «روز خوش» گفته و رفته است؛ یعنی همان اندک خوشی شبانهام نیز با من خداحافظی کرده است. شاعر با دو تعبیر خداحافظی «شب خوش» و «روز خوش» بازی کرده است.
هوش مصنوعی: با این همه، خدا مردمک چشمم را بیامرزد که با اشک، کمی آب بر آتش درونم میریزد و اندکی آرامم میکند. «مردم» هم به معنای مردمک چشم است و هم یادآور مردمان.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
چون دگرباره ترک دلکش من
در جگر دید جوش آتش من
آه ازین زندگیّ ناخوش من
وز دل و خاطر مشوّش من
سپر زخم حادثات شدست
دل پر تیر همچو ترکش من
در همه عمر خویش نشنیدست
[...]
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.