گنجور

 
کمال‌الدین اسماعیل
 

زهی ستوده خصالی که با کفایت تو

همی نیارد تیر فلک تغفّل کرد

تویی که هرکه زخاک جناب تو بگذشت

همه حکایت دلداری و تفضّل کرد

زرنگ خامه و نظم حدیث تو هر سال

عروس ملک بزّر و گهر تجمّل کرد

نسیم خلق تو با سینه های غمگینان

همان کند که دم نو بهار با گل کرد

چو سنگ زیر تویی آسیای ملکت

ضرورتست ترا بارما تحمّل کرد

به آب لطف تو میگردد آسیای هنر

هزارباره خرد اندرین تأمّل کرد

بخدمت تو رهی را وسیلت خود ساخت

کسی که عمر خود اندر سر توکّل کرد

چنان مکن که خجل گردد اندرین که رهی

به پای مردی لطف تو این تقبّل کرد

ببین چگونه بود در مقام بخشایش

کسی که از همه عالم بمن توسّل کرد

حاشیه‌ها

تا به حال حاشیه‌ای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 شما حاشیه بگذارید ...

برای حاشیه‌گذاری باید در گنجور ثبت نام کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.