بگذاشتم به هم بد و نیک زمانه را
آزادهام، نه دام شناسم، نه دانه را
سرمای سرد مهری گل بود در چمن
آتش زدیم خار و خس آشیانه را
کنج قفس به ایمنی او بهشت نیست
بیدام دیدهایم ازین گوشه دانه را
از حلقههای زلف تو داغم که میدهند
انگشتر سلیمان انگشت شانه را
تیر مراد من به هدف برنمیخورد
در خانهٔ کمان بنهم گر نشانه را
خواهم اگر ز گوشهٔ عزلت برون روم
گم میکنم ز نابلدی راه خانه را
در کوی یار سر بنه و خود برو، کلیم
با خود مبر امانت این آستانه را



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: این غزل از آزادگی و دلکندن از خوب و بد روزگار و انس با گوشهنشینی سخن میگوید. شاعر از بیمهری گل و زلف یار و نیز از بدبختی خود شکوه میکند؛ بختش چنان است که تیرش حتی به نشانهٔ نزدیک هم نمیخورد. در پایان، به خود سفارش میکند که سر را در آستان یار بگذارد، زیرا امانتِ آن درگاه است.
هوش مصنوعی: خوب و بد روزگار را یکسره رها کردهام؛ آزادهام و نه دام دنیا را میشناسم و نه دانهٔ فریبندهاش را.
هوش مصنوعی: در باغ، بیمهری گل مانند سرمایی سخت بود؛ برای گرم شدن، خار و خس آشیانهٔ خود را آتش زدیم. یعنی از بیوفایی معشوق، هستی و پناهگاه خود را سوزاندیم.
هوش مصنوعی: هیچ بهشتی به اندازهٔ کنج قفس امن نیست؛ در این گوشه دانه را بیدام یافتهایم. یعنی گوشهنشینی و اسارت در عشق، روزی بیخطر میدهد.
هوش مصنوعی: از دست حلقههای زلف تو دلم داغدار و پر از حسرت است، چون شانه با دندانههایش به آن حلقهها راه مییابد؛ گویی انگشتر سلیمان را به انگشت شانه میدهند و این بخت به من نمیرسد.
هوش مصنوعی: بختم چنان بد است که تیر آرزویم به هدف نمیخورد، حتی اگر نشانه را درون خانهٔ کمان بگذارم.
هوش مصنوعی: آنقدر در گوشهٔ عزلت ماندهام که اگر بخواهم بیرون بروم، از ناآشنایی راه بازگشت به خانه را گم میکنم.
هوش مصنوعی: ای کلیم، سر خود را در کوی یار بگذار و خودت برو؛ سر امانتِ این آستانه است و نباید آن را با خود ببری.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
نفرین کنم ز درد فعال زمانه را
کو کبر داد و منفعت این کوفشانه را
آن را که با مکوی و کلابه بود شمار
بربط کجا شناسد و چنگ و چغانه را
بین ای مه آسمان و مبین آسمانه را
وآهنگ باغها کن بگذار خانه را
کامروز هم نخواهد مرغ آشیانه را
خندید باغ ملک به خندان چمانه را
ای یادگار خواجهٔ ماضی زمانه را
وی رسم تو سببْ شرف جاودانه را
راضی است جان ز رسم تو در روضهٔ جنان
آن خواجهٔ مبارک و صدر یگانه را
هرچند فارغی و به شادی نشستهای
[...]
هین در فکن به جام، شراب مغانه را
پرنور کن ز قبلهٔ زردشت خانه را
سرد است، گرم کن ز تف آتش شراب
این هفت سردسیر خراب زمانه را
هرچند ضد یکدگرند این چهار طبع
[...]
ساقی بیار جام شراب مغانه را
مطرب نکو بزن غزل نو ترانه را
پایان مباد دور قدح را که زیرکان
پایان ندیدهاند جفای زمانه را
واعظ مگو که مست نیابد قبول یار
[...]
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.