قربان آن بناگوش وان برق گوشواره
با هم چه خوش نمایند آن صبح و این ستاره
مائیم و کهنه دلقی دلگیرِ از دو عالم
سر چون جرس کشیده در جَیب پارهپاره
چون کار رفت از دست گیرد سپهر دستت
دریا غریقِ مرده افکنده بر کناره
روز از برم چو رفتی شب آمدی بخوابم
این است اگر کسی را عمری بوَد دوباره
روشندلان ندارند دلبستگی به فرزند
بر شعله سهل باشد مهجوریِ شراره
آن نشئهای که بخشد بگذشتن از دو عالم
در کیش میکِشان چیست یک مستی گذاره
با چرخ سرفرازی نتوان ز پیش بردن
جایی که سقف پست است نتوان شدن سواره
همچون کلیم دیگر یک نامشخصی کو
آگاه و مستِ غفلت پُر شغل و هیچکاره



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: شاعر در این غزل به زیباییهای طبیعی اشاره کرده و از گوشواره و صبح و ستاره سخن میگوید. او خود را در حالت دلتنگی و غم توصیف کرده و اشاره میکند که زندگی در این دنیا همچون کهنهای دلگیر است. شاعر بر این نکته تأکید دارد که در زندگی، اگر کسی برود، دیگر امیدی به بازگشت نیست و روشندلانی که به دنیا وابسته نیستند، با سادهترین مسایل کنار میآیند. او همچنین به بیثمری و بیفایده بودن برخی تلاشها اشاره کرده و در نهایت به معانی عمیق و پیچیده زندگی و موانع آن میپردازد.
هوش مصنوعی: من به زیبایی آن صورتک و درخشش گوشوارهاش، که صبح و ستاره را به یکدیگر پیوند میزنند، عشق میورزم.
هوش مصنوعی: ما هستیم و یک لباس کهنهای که از دو دنیا دلخور است، مانند زنگی که در یک کیسه پاره و خراب به صدا درآمده است.
هوش مصنوعی: وقتی که کار از دستت خارج شد، زمان به گونهای عمل میکند که تو را در ورطهای عمیق و ناامن میاندازد، مانند فردی که در دریا غرق شده و بر لبهی آن دراز کشیده است.
هوش مصنوعی: وقتی که تو از کنار من رفتی، روز تمام شد و شب سایه افکند. حالا اگر کسی عمری داشته باشد، ممکن است دوباره به خواب برود و آرامش یابد.
هوش مصنوعی: روشندلان به فرزندان خود وابسته نیستند، زیرا برای آنها راحتتر است که از شعلۀ عشق و هیجان دور شوند.
هوش مصنوعی: آن حالت سرخوشی و نشئهای که به انسان این قدرت را میدهد تا از دو جهان عبور کند و به مقام قدسی برسد، چیست جز یک نوع مستی عمیق و دلانگیز؟
هوش مصنوعی: برای رسیدن به اوج و موفقیت، انسان نمیتواند از موانع و مشکلات عبور کند، زیرا در جایی که شرایط مناسب و زمینهای برای رشد وجود ندارد، پیشرفت یا موفقیت ممکن نیست.
هوش مصنوعی: شخصی شبیه به کلیم (موسی) وجود دارد که در وضعیتی نامشخص و غافل است، و در عین حال مشغول کارهایی است که در واقع هیچ ارزشی ندارد.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
ای خلعت خرد را از خلعت تو پاره
ای ساعد سخن را از مدحت تو یاره
در حلق بدسگالت از هیبت تو مانده
آهی هزار ذره جانی هزار پاره
گر خصم تو نبودی آماده سوختن را
[...]
گر هر حرام بودی چون باده مست کاره
همواره مست بودی شیخ حرامخواره
حاشا که باده نوشان ریزند جرعه بر وی
اندیشه های پنهان گر سازد آشکاره
عارف به کنج خلوت خاموش و سر عرفان
[...]
بی برکت است چیزی، کان در شماره آید
یارب مباد هرگز، بوس ترا شماره!
پاکان این چمن را، پیرایه ساز قسمت
چون سرو داده یک دلق، آن نیز پاره پاره
بهر شکست توبه، صد آیه رهنمون شد
[...]
آهی که رخنه کردم، از وی به سنگ خاره
عاجز شد از دِلِ دوست، یا رب دگر چه چاره؟
بیداریام چه دانی؟ ای خفتهای که شبها
نَنْشَستهای به حسرت، نشمردهای ستاره
جانان اگر نشیند، یک بار در کنارم
[...]
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.