کامی ز روزگار ستمگر گرفته ایم
خود را اگر بخاک برابر گرفته ایم
گرمی ز جزوناری ما برطرف شدست
از بسکه حرف سرد بتن بر گرفته ایم
پر را بشکل خنجر صیاد دیده ایم
سر را ز شوق آن بته پر گرفته ایم
دریا بما رسیده اگر از می مراد
همچون صدف زآبله ساغر گرفته ایم
هرگز نگشته دود شکایت زما بلند
گر همچو شعله ز آتش غم در گرفته ایم
دندان که در غم تو نهادیم بر جگر
گوئی ز پنبه روزن مجمر گرفته ایم
بگذر ز کام تا بکنار تو جا کند
این بند را ز رشته گوهر گرفته ایم
تا رفته ایم در پس زانوی غم کلیم
جا در پناه سد سکندر گرفته ایم



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: این غزل دربارهٔ خاکساری، صبر و پنهانکردن سوز عشق است. شاعر بهرهٔ خود از روزگار را خوارکشیدن و شنیدن سخن سرد میداند و میگوید در آتش غم سوخته اما شکایت نکرده است. در پایان، گوشهگیری و سر بر زانوی غم نهادن را پناهی استوار مانند سد اسکندر در برابر آسیبهای روزگار میشمارد.
هوش مصنوعی: اگر خود را با خاک یکسان و خوار کردهایم، همین را کامی و بهرهای از روزگار ستمگر میدانیم. یعنی از این زمانه جز خاکساری نصیبی نبردهایم و به همان خشنودیم.
هوش مصنوعی: از بس سخن سرد و دلسردکننده شنیده و به جان خریدهایم، گرمی عنصر آتشی وجود ما از میان رفته است. (در طبیعیات قدیم تن از چهار عنصر ساخته شده و آتش یکی از آنهاست.)
هوش مصنوعی: پرِ خود را به شکل خنجر صیاد دیدهایم و از شوق آن خنجر، سر را زیر بال بردهایم. یعنی مانند مرغ شیفتهٔ صیاد، با اشتیاق آمادهٔ کشتهشدنیم.
هوش مصنوعی: اگر از شراب به کام خود رسیدهایم و دریایی به ما رسیده، مانند صدف که با آبلهای قطره را میگیرد، ما هم با کف آبلهدار ساغر را گرفتهایم. یعنی بهرهٔ اندک ما با رنج فراوان به دست آمده است.
هوش مصنوعی: هرچند مانند شعله از آتش غم شعلهور شدهایم، هرگز دود شکایتی از ما برنخاسته است. یعنی در غم سوختهایم و لب به گله نگشودهایم.
هوش مصنوعی: دندانی که در غم تو بر جگر گذاشتیم، گویی با پنبه روزنهٔ آتشدان را بستهایم. یعنی با صبر و خاموشی میخواهیم آتش درون را پنهان کنیم، اما مانند پنبهای است که بر آتش بگذارند و خود شعلهور میشود.
هوش مصنوعی: از کام و خواهش خود بگذر تا در کنار یار جای بگیری. ما این نکته را از رشتهٔ گوهر آموختهایم؛ رشته با آنکه از درون گوهر گذر میکند، به کنار و آغوش او راه مییابد.
هوش مصنوعی: ای کلیم، از وقتی سر بر زانوی غم نهاده و گوشه گرفتهایم، گویی در پناه سد اسکندر جای گرفتهایم و از آسیب روزگار در امانیم.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
ما هر چه آن ماست ز ره بر گرفتهایم
با پیر خویش راه قلندر گرفتهایم
در راه حق چو محرم ایمان نبودهایم
ایمان خود به تازگی از سر گرفتهایم
چون اصل کار ما همه روی و ریا نمود
[...]
ما حاصل از جهان غم دلبر گرفته ایم
وز جهان بجان دوست که دل برگرفته ایم
زین در گرفته ایم بپروانه سوز عشق
چون شمع آتش دل ازین در گرفته ایم
با طلعتت زچشمه ی خور دست شسته ایم
[...]
دیگر هوای عشق تو در سر گرفتهایم
عشق رخ چو ماه تو از سر گرفتهایم
بر یاد آن دو چشم و لب لعل دلکشت
از بادهٔ خیال تو ساغر گرفتهایم
دایم خیال قدّ چو سرو روان تو
[...]
ماییم کز جهان همه دل برگرفتهایم
جان دادهایم و دامن دلبر گرفتهایم
مست و خراب و عاشق و رندیم و بادهنوش
آب حیات از لب ساغر گرفتهایم
چون مذهب قلندر رندی و عاشقی است
[...]
ما ای صنم هوای تو از سر گرفتهایم
چون شمع ز آتش دل خود درگرفتهایم
دل برگرفتهایم ز هستی خویشتن
زان پس هوای همچو تو دلبر گرفتهایم
بهر غذای طوطی طبع سخن گذار
[...]
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.