کی بود سرگشتگی ها را دل از سر واکند
خویش را دیوانه یک شهر و یک صحرا کند
پا اگر فرسود شاید دستگیر تن شود
همچو نقش بوسه در یک آستان مأوا کند
سود سودای نمک ما را سوی کشمیر برد
اعتباری بخت شور آنجا مگر پیدا کند
دوستان نازک مزاج و ما بسی نازک دماغ
چون کسی اوقات صرف پاس خاطرها کند
در دلی گر ره نداریم آنهم از تقصیر ماست
کس باین سرگشتگی در خاطری چون جا کند
در قدم گلزار دارد ره نورد راه شوق
می زند بر سر اگر خاری برون از پا کند
سیل را در ره مقام از اختیار خویش نیست
مهلتی باید که سد راه را صحرا کند
گر ببزمت دیر می آید کلیم از صبر نیست
موسمی باید که کس آهنگ این دریا کند



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: شاعر از سرگشتگی و آوارگی خود مینالد و آرزو دارد در یک آستانه آرام گیرد. او از سفرش به کشمیر به امید گشایش بخت سخن میگوید و دوری از دلها را به گردن سرگشتگی خود میاندازد. در پایان، دیر آمدنش به بزم معشوق را به سیل و دریانوردی مانند میکند که توقفش از اختیار و صبر نیست، بلکه موسم و فرصتی میخواهد.
هوش مصنوعی: کی میشود که دل این سرگشتگیها را از سر خود باز کند و رها شود، و به جای آوارگی در همهجا، خود را دیوانهٔ یک شهر و یک صحرا کند و در یک جا آرام گیرد؟
هوش مصنوعی: اگر پا از رفتن فرسوده شود، شاید همین فرسودگی دستگیر و یاریرسان تن شود، تا تن مانند نقش بوسه بر یک آستانه بماند و همانجا منزل کند.
هوش مصنوعی: سودای سودِ نمک (یعنی آرزوی بهره و ملاحت) ما را به کشمیر کشاند، به امید آنکه بخت شورِ ما در آنجا اعتباری پیدا کند. «شور» هم به نمک اشاره دارد و هم به بخت بد.
هوش مصنوعی: دوستان زودرنج و نازکطبعاند و ما هم بسیار حساس و نازکدماغیم؛ پس کسی چگونه میتواند همهٔ عمر را صرف رعایت دل دیگران کند؟
هوش مصنوعی: اگر در هیچ دلی راه نداریم، این هم تقصیر خود ماست؛ کسی که چنین سرگشته و ناآرام است، چگونه میتواند در دل کسی جای گیرد؟
هوش مصنوعی: رهرو راه عشق در هر گامش گلزاری دارد؛ اگر خاری از پایش بیرون بکشد، آن را چون گل بر سر میزند.
هوش مصنوعی: سیل به اختیار خود در راه توقف نمیکند؛ اگر میایستد، از آن است که فرصتی لازم دارد تا سدّ راه را ویران و هموار چون صحرا کند.
هوش مصنوعی: اگر کلیم دیر به بزم تو میآید، از سر صبر و بیاعتنایی نیست؛ برای آهنگ سفر به این دریا موسم مناسبی باید.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
هر که جان خفته را از خواب جهل آوا کند
خویشتن را گرچه دون است، ای پسر، والا کند
هر کسی کهش خار نادانی به دل در خست نیش
گر بکوشد زود خار خویش را خرما کند
علم چون گرماست نادانی چو سرما از قیاس
[...]
ابر آذاری چمنها را پر از حورا کند
باغ پر گلبن کند، گلبن پر از دیبا کند
گوهر حمرا کند از لؤلؤ بیضای خویش
گوهر حمرا کسی از لؤلؤ بیضا کند
کوه چون تبت کند چون سایه بر کوه افکند
[...]
باد نوروزی زمین را جامه از دیبا کند
تارش از یاقوت سازد پودش از مینا کند
گلستان را چون یکی بیجاده گون پیدا کند
مرغ دستان سازد ابر شاخ گل شیدا کند
ابر آزاری ز دریا روی در صحرا کند
[...]
قصه پر غصه بر درگاه خاتون جهان
عرضه دارم گر ز راه مکرمت اصغا کند
میکند گردون دون با من ستم بیموجبی
عدلت آخر چون روا دارد که او اینها کند
هر زمان آرد محصل نسخه ئی کابن یمین
[...]
هر شبی سودای چشمش بر سرم غوغا کند
غمزهاش صد فتنه در هر گوشهای پیدا کند
از می سودای چشمت خوش برآید جان من
سر خوش است امشب خمار مستیش فردا کند
پایه من بر سر بازار سودایش شدست
[...]
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.