تا کام خواهش از می بی غش گرفته است
برگ گلی است لعل تو کآتش گرفته است
شب تا سحر هوازدهٔ آرزوی تست
گر غنچه را دماغ مشوش گرفته است
تا خواهشم به نعمت دیدار دست یافت
صد بوسه زان دو لب به نمک چش گرفته است
تأثیر آه ماست که هر شام از شفق
اطراف دامن فلک آتش گرفته است
چون بگسلم ز یار که جویا دل مرا
با تارتار طرهٔ دلکش گرفته است



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: شاعر در این غزل به عاشقانههای خود میپردازد و از آتش عشق و آرزوهایش سخن میگوید. او میگوید که اشتیاقش به معشوق مانند گل لعل است که در آتش میسوزد و شب را با آرزوی دیدار او میگذراند. همچنین، از تأثیر عواطفش بر جهان و آتش گرفتن اطراف دامن فلک به خاطر آهها و اشتیاقش میگوید. در پایان، او به جدایی از یار اشاره میکند و دلش به دلیل زیباییهای معشوق رنج میکشد.
هوش مصنوعی: آنگاه که خواستهام را از شراب خالص به دست آوردهام، در واقع به رنگ قرمز گل تو همانند آتش جلب توجه کردهایم.
هوش مصنوعی: شب را تا صبح به یاد آرزوهای تو میگذرانم، حتی اگر غنچهای نیز با ناامیدی نفس بکشد.
هوش مصنوعی: وقتی که به آرزوی دیدار تو رسیدم، صد بوسه از آن دو لب را با نمک چشیدم.
هوش مصنوعی: هر شب هنگام غروب، اثر غم و آه ما به قدری شدید است که آسمان به آتش میافتد و رنگین میشود.
هوش مصنوعی: وقتی که از دوست دور میشوم و از او خبری ندارم، میفهمم که موهای زیبا و دلفریب او همچنان در ذهنم باقی مانده و دل مرا به آن اندازه مشغول کرده است.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.