نیست چشم همتم برابر نیسان چون صدف
دانه ام همچون زمرد سبز از آب خود است
عاشق و معشوق در چشم حقیقت بین یکی است
نور بر رخسارهٔ خورشید بیتاب خود است
دل که از آمیزش مردم کم از بتخانه نیست
گر کند پهلو تهی از خلق محراب خود است
خانهٔ چشم مرا بدنام ویرانی مباش
کاین بنای سست پی در راه سیلاب خود است
از جگر جویا نشد منت کش نقد سرکش
همچو شبنم دیدهٔ عشاق سیراب خود است



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: شاعر در این غزل به تبیین عشق و حقیقت میپردازد و تأکید میکند که عاشق و معشوق در نگاه واقعی یکی هستند. او با تش比هات مختلف، زیبایی و معانی عمیق عشق را بیان کرده و اشاره میکند که دل انسان به دلیل ارتباطش با دیگران، همچون بتخانهای است. شاعر به ویرانی و عدم استحکام برخی از روابط اشاره کرده و خواستار پایداری بیشتر در احساسات انسانی است. در نهایت، او از سرکشی نقدها و ملامتهای دیگران و تأثیر آن بر احساسات عاشقانه سخن میگوید.
هوش مصنوعی: چشم من به اندازهٔ نیسان نمیرسد و من مانند دانهای درون صدف، رنگ و جلای خاصی دارم. مانند زمرد سبز که از آب خودش درخشان است.
هوش مصنوعی: عاشق و معشوق در واقعیت یکسان هستند. نور بر چهره خورشید، شوق و انرژی او را نشان میدهد.
هوش مصنوعی: دل اگر با دیگران از ارتباط و دوستی فاصله بگیرد، هیچ کمبودی از معابد و بتخانهها ندارد. زیرا وقتی از دیگران دور باشد، خود به خود تبدیل به یک مکان مقدس و عبادتگاه میشود که در آن میتوان به سکوت و تفکر پرداخت.
هوش مصنوعی: چشم من را به بدنامی ویرانی متهم نکن، زیرا این بنای ناپایدار در مسیر سیلاب خودش قرار دارد.
هوش مصنوعی: هیچکس از دل من خبر نپرسید، در حالی که خوبان از معشوقههای خود به اندازهی کافی سیراب و خوشحال هستند.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.