|
|
غیرفعال و فعال کردن دوبارهٔ حالت چسبانی نوار ابزار به بالای صفحات
|
|
|
راهنمای نوار ابزار
|
|
|
پیشخان کاربر
|
|
|
اشعار و ابیات نشانشدهٔ کاربر
|
|
|
اعلانهای کاربر
|
|
|
ادامهٔ مطالعه (تاریخچه)
|
|
|
خروج از حساب کاربری گنجور
|
|
|
لغزش به پایین صفحه
|
|
|
لغزش به بالای صفحه
|
|
|
لغزش به بخش اطلاعات شعر
|
|
|
فعال یا غیرفعال کردن لغزش خودکار به خط مرتبط با محل فعلی خوانش
|
|
|
فعال یا غیرفعال کردن شمارهگذاری خطوط
|
|
|
کپی نشانی شعر جاری در گنجور
|
|
|
کپی متن شعر جاری در گنجور
|
|
|
همرسانی متن شعر جاری در گنجور
|
|
|
نشان کردن شعر جاری
|
|
|
ویرایش شعر جاری
|
|
|
ویرایش خلاصه یا برگردان نثر سادهٔ ابیات شعر جاری
|
|
|
شعر یا بخش قبلی
|
|
|
شعر یا بخش بعدی
|
با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: این مثنوی کوتاه حکایت خری بیدم است که در آرزوی داشتن دم راه میافتد و از کشتزاری میگذرد. دهقان او را میبیند و گوشهایش را میبُرد. پیام داستان این است که آرزوی بیجا و طمع، گاهی آنچه را هم که داری از دستت میگیرد؛ این همان مضمون مَثَل معروف «خر رفت شاخ بگیرد، گوشهایش را هم بریدند» است.
هوش مصنوعی: روزگاری خری بود که دم نداشت و یک روز غصهٔ بیدمی در دلش بیشتر شد.
هوش مصنوعی: در پی به دست آوردن دم راه میافتاد و اینسو و آنسو میرفت؛ دم میخواست ولی خاموش بود و از آرزویش چیزی نمیگفت.
هوش مصنوعی: یک بار، بیآنکه از روی قصد و اراده باشد، از میان کشتزاری گذشت.
هوش مصنوعی: گویا کشاورز از گوشهای او را دید، از جا پرید و هر دو گوش خر را برید.
هوش مصنوعی: خر بیچاره آرزوی دم داشت، اما دم به دست نیاورد و دو گوش خود را هم از دست داد.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
میخواهید شما بخوانید؟ اینجا را ببینید.
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال یک حاشیه برای این شعر نوشته شده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.